hoi ik wil soms naar mijn vader maar hij werkt niet mee dat is al vanaf mijn 1ste wat moet ik doen??????????? help me groeten Noa

Hoii, ik wil graag wat advies, Mijn vader en moeder zijn nu uit elkaar en hebben nu beide iemand. Alleen ik voel me niet veilig bij mijn vader. Hij word boos uit het niets begint te schreeuwen en te schelden. Mijn broertje pakt hij wel eens bij de nek en mij duwt hij soms tegen een muur aan. Ik voel met niet veilig. Ook mag ik geen contact hebben met mijn moeder als ik daar ben. Hij controleert altijd mijn telefoon terwijl ik het juist fijn vind om contact te hebben met mijn ouders. Hij maakt een foto van mijn schermen stuurt die naar een rechter. Dit is al 2 keer gebeurt. Daarom zet ik nu mijn meldingen standaard uit als ik bij hem ben. Ook heb ik al tegen mijn vader gezegt dat hij me altijd berichten mag sturen en dat ik dat ook wil. Hij zegt dat hij het doet maar hij stuurt me nooit iets. Ik vertrouw mijn vader niet en ik voel me niet veilig bij hem. Ook als hij boos word is het altijd onze schuld nooit die van hem. Ik voel me heel rot. Wat moet ik nu doen? Mijn moeder weet hiervan.

Mijn ouders zijn nu al vier en een half jaar uitelkaar en ik ga om de twee weken van mijn moeder naar mijn vader en andersom. Ik kon het nooit echt goed vinden met mijn vader maar toen ze nog bij elkaar woonden kon ik altijd nog naar mijn moeder als er iets mis was. Nu dat dat niet meer kan vind ik het allemaal heel moeilijk. Ik heb nu al voor minstens 3 jaar het gevoel dat ik niet meer naar mijn vader wil en dit gevoel wordt steeds sterker. Ik voel me heel slecht als ik bij mijn vader ben en ben regelmatig ziek als ik biij hem ben, ik kan bijna niets meer eten, moet constant overgeven, heb veel hoofdpijn en heel veel buikpijn. Ik heb een gesprek met mijn vader gehad dat ik het niet fijn vindt bij hem maar hij denkt dat dit opgelost kan worden met een printer, wifi en wat geld. Ik voel me iedere dag steeds slechter en ik weet niet wat ik moet doen. Ik ben bang te zeggen dat ik helemaal niet meer naar hem wil want ik voel me schuldig dat ik dit gevoel al heb. Mijn moeder wil me hierin niet echt helpen en ik heb verder niemand thuis. Ik weet niet meer wat ik kan/ moet doen.

Mijn ouders zijn nu een jaar gescheiden, ik vind het nog steeds moeilijk om steeds afscheid te moeten nemen van mijn ouders als ik bij de ander ben, dat is het gene wat ik het ergst vind van mijn ouders scheiding. In de zomervakantie ga ik 2 weken met mijn moeder weg en 2 weken met mijn vader, met mijn vader ga ik ver weg naar mijn broer die stage loopt, ik wil dus heel graag mijn broer zien maar ik ga mijn moeder dan heel erg missen en ik weet niet of ik dat aankan, wat moet ik doen?

Ik woon bij mijn moeder maar ga ook nog drie dagen per week naar mijn vader . Mijn zus en tweelingbroer gaan niet meer vaak naar hem en ik wil eigenlijk ook niet meer gaan omdat ik het daar niet meer leuk vind. Maarnomdat mijn zus en broer ook al niet meer gaan voel ik medelijden voor mijn vader en vind ik het zielig . Mijn vader zegt ook vaak " wanneer kom je eens wat meer want ik ben anders steeds alleen ". Het lukt ne niet om te kiezen voor mezelf en te doen wat ik eigenlijk wil omdat ik medelijden met hem heb. IHeeft iemand een tip wat ik moetndoen?

Hoii allemaal, Mijn ouders zijn al gescheiden zins ik 3 was en had er vroeger niet zoveel problemen mee, balen natuurlijk maar het is niet anders. Nu ik ouder wordt zie ik steeds meer waarom het zo lastig is dat je ouders gescheiden, mijn vader woont 80km verder op dus dat maakt het ook niet veel makkelijker. Ik zie mijn vader nu 1 keer in de 2 weken in het weekend en heb er geen probleem mee want het liefst hoef ik hem eigenlijk nooit meer te zien, door een paar redenen, maar het is gewoon niet anders. Nu ik bijna 13 ben kan ik ergens een bijbaantje krijgen en ik wil eigenlijk ook wel op voetbal. Ik heb het al tegen hem gezegd dat ik dit heel graag zou willen en dat mijn bijbaantje ook in het weekend van hem kan zijn, maar toen werd hij een beetje boos, maar mijn stiefmoeder HEEL boos. Ik wil het nog steeds heel graag, maar weet niet hoe ik het hem nu verder moet uitleggen/vertellen wat ik precies eigenlijk wil, zonder hem maar vooral mijn stiefmoeder niet al te boos te maken. Heb jullie nog tips hiervoor?? Groetjes Mette/Hopeloos Ik

hallo, ik heb een vader die eigenlijk helemaal niet met ons bezig is en meer met zijn nieuwe vriendin. met mijn moeder kan ik heel goed praten en met mijn vader niet, ik kan hem niks vertellen en als ik dat probeer zit hij de hele tijd achter zijn telefoon of is hij bezig met iets anders. ook vertelt zijn nieuwe vriendin allemaal verhalen als ik alleen ben met haar over mijn vader, mijn vraag is, hoe kan ik beter met mijn vader gaan praten zonder dat ik een vervelende reactie terug krijg?

HELP!!!!!! ik weet niet wat ik moet doen. 1 jaar geleden zijn mijn ouders uit elkaar gegaan ik hed er veel moeite mee nu heeft mijn vader een vriendin en ze is heel aardig maar ik trek het gewoon niet dat papa en mama gescheiden zijn ik hoor vaak dat je er over moet praten maar dat durf ik niet en ga ik ook niet doen wat kun je nog meer doen?!?!?! Heb echt geen raad meer . groetjes van een kind dat het niet meer weet😨

hee allemaal, dit wordt waarschijnlijk een heel lang en ingewikkeld verhaal dus ik hoop dat jullie het snappen. Hier komt het dan. Ik was ongeveer 4 maanden oud en toen gingen mijn ouders scheiden, dus ze zijn nu ongeveer al 14 jaar gescheiden. Mijn moeder had al vrij snel een nieuwe vriend. Ik heb ook een half broertje erbij die is nu 9 jaar ( ik noem hem gewoon mijn broertje) . Mijn vader had ook al heel snel een nieuwe vriendin hun zijn getrouwd. Ik heb bij hun nu ook een half zusje die nu 7 jaar is ( die noem ik ook gewoon mijn zusje) . ik was om het weekend bij mijn vader en dat vond ik gewoon gezellig, maar toen ik ongeveer 11 jaar was ging het fout... Mijn moeder had namelijk aan mijn vader gevraagd of ik een weekje langer bij mijn vader kon zijn maar dat kon niet zeiden ze. Mijn moeder en stiefvader vonden dat raar dus gingen uitleg vragen maar mijn stiefmoeder zag dat als een aanval en werd heel boos op mijn moeder en stiefvader. Ze hadden op dat moment best wel erge ruzie met elkaar. Het gebeurde op een woensdag en ik moest die vrijdag naar mijn vader. Ik kwam dus binnen bij mijn vader en zo als altijd kwam me zusje me een knuffel geven. Ik liep door de woonkamer in en toen zei mijn stiefmoeder '' lever je telefoon maar in want ik wil niet dat je met je moeder appt of belt!'' en toen begon ze helemaal te schreeuwen dat ze niet meer wou dat ik bij hun kwam. Ze heeft echt vreselijke dingen tegen me geroepen maar ik mocht daar dus uiteindelijk niet meer komen. Nu nog steeds niet dus ik ga om het weekend met mijn vader naar mijn oma en dan blijf ik bij mijn oma slapen. Mijn vader en moeder praten nu helemaal niet meer met elkaar ik moet meestal maar zelf kijken bij wie ik ben met feestdagen... Het probleem is dat ik over ongeveer 4 weken dus met mijn vader, stiefmoeder en zusje op vakantie moet want mijn stiefmoeder zei '' je mag hier niet meer slapen maar nog wel mee op vakantie'' . maar ik wil dus helemaal niet mee op vakantie want ik ben echt bang dat ze weer zo boos wordt. Ik ben zo zenuwachtig dat ik er nu al wakker van lig... Mijn moeder weet hier wel van maar zij zegt dat ik er gewoon met mijn vader over moet praten maar dat durf ik dus niet want ik ben bang dat ik hem kwets. (het is trouwens ieder jaar dat ik het spannend vindt en dat ik wakker lig maar nu ben ik er klaar mee) hebben jullie misschien tips ? Groetjes van een meisje dat jullie tips wel kan gebruiken xx

Hoiii, ik ben Julia en mijn ouders zijn vorig jaar gescheiden. Ik was toen 13 jaar. Voor iedereen was het erg schokkend want niemand had iets door. Ik merkte al snel dat mijn upders vaker ruzie kregen, dan zei ik : "Hebben jullie ruzie?" En dan zei mijn moeder : "Nee gewoon een felle discussie". Maar ja dat is toch bijna hetzelfde? Toen mijn moeder niet meer bij mijn vader ging slapen wist ik dat er iets mis was. Er was heel veel spanning in huis en ik wilde eigenlijk niet meer thuis komen uit school. Mijn ouders waren ombestebeurt weg, dan zei mijn vader bijvoorbeeld: "ik ga met collega's iets drinken in de stad" en dan was hij de hele avond weg. Toen vertelde ze het. Ik wist niet zo goed waar ik me gevoelens moest laten en ik belde eigenlijk meteen mijn beste vriendin. Ze vond het super goed dat ik het aan haar vertelde, en ook zij was erg geschrokken. Mijn ouders gingen nog steeds vaak weg en ik mocht uiteindelijk niet meer op mijn moeders mobiel kijken, terwijl ik dat altijd mocht. Mijn vader had opeens allemaal selfies met een andere vrouw. En ze dachten allebei dat ik niets door had. Volgens mij denken ouders altijd dat kinderen niks doorhebben. Ze hadden dus allebei een nieuwe partner. Het was voor mij nog zo kort geleden dat ze vertelde dat ze uit elkaar gingen en nu zijn ze al met iemand anders. Ik dacht dat dit normaal was en omdat ik toch niet wist wat ik anders zou moeten doen vond ik het allemaal maar gewoon prima. Mijn ouders gingen gewoon goed met elkaar om, ze hebben geen vechtscheiding gehad. Eerst wisselden mijn ouders van een klein appartementje naar ons huis. Alleen dat was uiteindelijk heel vervelend dus toen moesten mijn broertje en ik maar gaan wisselen. Ik voelde me al snel heel erg verantwoordelijk voor mijn broertje. Ook omdat ik niet wist wat er met hem omging, hij is erg introvert. Mijn moeder ging meteen samen wonen met haar nieuwe vriend in een ander huis. Mijn vader ging ook samen wonen met zijn nieuwe vriendin in ons ouderlijk huis. We wisselen week op, week af.Het was dus best even wennen om opeens te leven met een vreemde. Ik was nooit even echt alleen met mijn ouders. Ik merkte al snel dat mijn ouders allebei verschillende personen zijn en dat ze alles verschillend doen. Dus bij mijn vader was het anders dan bij mijn moeder. Dat gebeurde rond november 2016 en sinds nu doen we dat zo. Ik ben natuurlijk mijn "stiefouders" (wat ik echt een heel stom woord vind) beter leren kennen en ze zijn heel lief. Alleen de laatste paar maanden merk ik dat ik maar niet kan wennen aan hoe het bij mijn vader gaat. Ik erger me mateloos aan hem terwijl hij eigenlijk niks fout doet. Hij doet te erg zijn best om het goed te doen en ik erger me er heel erg aan. Als ik even verdrietig ben en naar boven ga om even tot mezelf te komen, loopt hij achter me aan. Hij vergeet alles wat ik zeg. Als ik een orthodontist afspraak heb vergeet hij dat. We hebben vaak ruzie en dat zegt hij: "Ik ben wie ik ben, en ik ga niet veranderen" of "Ja ik doe weer alles fout natuurlijk". Laatst toen we moesten wisselen met mijn broertje toen was ik best wel belangrijke dingen vergeten, mijn vader werkt tot heel laat dus hij kon niet bij het inpakken van onze tassen zijn dus ik moest ook mijn broertje helpen. Ik raakte helemaal in de stress en het was echt niet leuk. We moesten namelijk eerst naar training en daarna zouden we meteen doorgaan. Toen was ik zo boos dat we alles alleen moesten doen. Toen ik later weer bij mijn vader was, zei mijn "stiefmoeder": "Ja je vader voelde zich erg schuldig". Toen dacht ik bij mezelf, ik moet mijn vader niet zielig vinden, want ik ben hier het kind hij niet! En daar heb ik nog wel moeite mee, hij gedraagt zich als een kind, als we ruzie hebben is het nooit zijn schuld maar de mijne. Mijn moeder en ik zijn echt beste vriendinnen. We dragen zelfs elkaars kleding, ik kan hier met haar over praten alleen het is mijn moeder en omdat het nog best vers is kan zij eigenlijk niet echt helpen. Want dan denkt mijn vader weer dat mijn moeder mij bij haar wilt. Ik heb zelfs geschreeuwd :"Ik ga bij mama wonen!" Alleen omdat het de snelste en makkelijkste uitweg is. Ik probeer me best te doen om lief te doen en aardig alleen ik vind het zo niet fijn bij mijn vader. We krijgen altijd ruzie en jij bezorgt mij ene schuldgevoel. Ik schaam me ook altijd als ik boos ben of huil of ruzie heb als mijn "stiefouders" er zijn. Ik heb het idee dat ze me echt heel vervelend vinden ookal zeggen ze van niet. Ik weet dat dit een heel lang verhaal is , echt heel lang maar het moest er allemaal even uit. Groetjes Julia