Hoi ik ben een meisje van 13 jaar, mijn ouders zijn nu 2,5 jaar gescheiden. Mijn vader woont nu 80 kilometer van me vandaan. Ik heb vaak gezeur met mijn stiefmoeder omdat ze zich met heel veel dingen bemoeit... mijn vader komt niet voor mij op. Ik wil niet meer naar mijn vader toe maar ik ben bang dat als ik niet heen ga ( een weekend in de twee weken) dat ze dan weer een heel probleem er van maken ik wil dat dit stopt. Ik wil jet liefst helemaal geen contact met Mn stiefmoeder hebben, maar ze is er altijd. Ik had zelf bedacht dat ik niet meer er naar toe wou maar alleen nog maar 1 x permaand met Mn vader afspreken.. maar hoe pak ik dit aan? Help me asjeblieft

Ik heb een hele tijd geen contact met mijn moeder gehad. Ik woon nu al een hele tijd bij mijn vader. Ik heb met mijn moeder gepraat en het voelde weer goed en ik wil eigenlijk wel weer naar haar toe maar toen ik vertelde dat ik dat wou werd mijn vader boos. Ik weet nu zelf niet meer zo goed wat ik moet doen

In huis is er al een tijdje een spanning tussen kijn ouders. Maar die is sinds gister meer een ruzie geworden. Mijn moeder geeft mijn vader ook vaak een dodelijke blik en geeft hem van de kleinste dingen de schuld die nergens op slaan. Toen mijn vader naar bed ging kwam mijn moeder nog beneden bij mijn broers en ik zelf zitten en zei ze tegen 1 van mijn broers dat ze niet meer weet of ze wel verder wilt met mijn vader. Ik ben maar boven gerend zonder iets te zeggen. Vandaag probeer ik beide ook zoveel mogelijk te ontwijken. Ik vind het heel erg voor mijn vader, natuurlijk ook wel voor mijn moeder, maar in mijn ogen is zij de boosdoener. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Heeft iemand tips voor me? PS: ik praat er ook niet over met mijn broers. Groetjes

Hallo allemaal, Mijn vader en moeder zijn gescheiden en mama heeft een vrien en papa heeft net een nieuwe vriendin. De nieuwe vriendin van papa is wel aardig maar ik ben bang dat ik er nu niet meer bij hoor. Ik woon bij mijn moeder en ga 1 avond per week naar papa. Mijn vraag is nu als ik er achter aan loop, kan ik dan ook zeggen dat ik niet meer/ niet meer zo vaak naar papa wil op mijn 14e?

om het weekend ben ik een nacht bij men vader en dan mis ik mijn moeder. wat kan ik er hier aan doen

Ik heb de laatste tijd steeds vaker dat mijn moeder zegt dat ik tussen de middag naar de overblijf moet maar dan moet ik toch naar mijn vader. Ik heb dat al 6 keer gehad. Is dit nog toeval of wilt mijn moeder niet dat ik naar mijn vader toe ga. Liefs Ikke

Heyy iedereen,Mijn ouders zijn nu al 3 jaar gescheiden en krijg meestal de schuld van alles.Als ik met mijn vader probeer te praten zegt hij meteen dat hij er geen zin in heeft.Ik heb zelf 1 broertje en 2 zusjes en alleen ik krijg steeds de schuld dat vind ik niet leuk daarom zou ik graag tips willen krijgen hoe ik dit kan oplossen.

Hee, Voordat ik m'n vraag kan stellen moet ik even m'n situatie schetsen denk ik; Mijn moeder is erg lang depressief geweest en mijn vader heeft een burn-out gehad. Daarnaast heb ik een hele slechte band met beide families, de enige met wie ik overweg kan is mijn 4 jaar jongere broertje. Twee en een half jaar geleden begon het helemaal mis te gaan thuis. Het draaide uiteindelijk uit op een vechtscheiding, waarin alles draaide om het geld. Mijn moeder wilde alleen de voogdij over mij en mn broertje zodat ze volledig recht had op de kinderalimentatie en de kinderbijslag, omdat ze geen baan meer heeft had ze het geld nodig om van te leven. Ik wilde absoluut niet bij haar wonen, maar zij heeft mijn papieren vervalst en met mijn "toestemming" naar de rechter gestuurd. Enfin, mijn broertje en ik konden uiteindelijk om de week bij m'n moeder en vader gaan wonen. Maar telkens als ik bij de een of de ander was, begonnen ze de meest afschuwelijke dingen aan me te vertellen over de ander. Soms waar m'n broertje ook bij was. Mijn moeder stelt zich vaak op als slachtoffer en als ze iemand aan moet wijzen die schuldig is aan de scheiding, dan ben ik degene die aangewezen word. M'n vader daarentegen toont gewoon totaal geen interesse meer. Ik heb niemand om mee te praten, de enige volwassene die ik had binnen school heeft zelf ook een burn out gekregen, is verhuisd en het contact verbroken. Dit gaat al bijna 1.5 zo en ik zit echt over m'n limiet heen. Maar mn ouders willen zelf niet in therapie en ik mag niet in therapie van ze. Hoe zorg ik ervoor dat ze veranderen of dat ik dusdanig verander dat ik ermee om kan gaan? Dankjewel voor het lezen. Liefs, N.

Hee, Voordat ik m'n vraag kan stellen moet ik even m'n situatie schetsen denk ik; Mijn moeder is erg lang depressief geweest en mijn vader heeft een burn-out gehad. Daarnaast heb ik een hele slechte band met beide families, de enige met wie ik overweg kan is mijn 4 jaar jongere broertje. Twee en een half jaar geleden begon het helemaal mis te gaan thuis. Het draaide uiteindelijk uit op een vechtscheiding, waarin alles draaide om het geld. Mijn moeder wilde alleen de voogdij over mij en mn broertje zodat ze volledig recht had op de kinderalimentatie en de kinderbijslag, omdat ze geen baan meer heeft had ze het geld nodig om van te leven. Ik wilde absoluut niet bij haar wonen, maar zij heeft mijn papieren vervalst en met mijn "toestemming" naar de rechter gestuurd. Enfin, mijn broertje en ik konden uiteindelijk om de week bij m'n moeder en vader gaan wonen. Maar telkens als ik bij de een of de ander was, begonnen ze de meest afschuwelijke dingen aan me te vertellen over de ander. Soms waar m'n broertje ook bij was. Mijn moeder stelt zich vaak op als slachtoffer en als ze iemand aan moet wijzen die schuldig is aan de scheiding, dan ben ik degene die aangewezen word. M'n vader daarentegen toont gewoon totaal geen interesse meer. Ik heb niemand om mee te praten, de enige volwassene die ik had binnen school heeft zelf ook een burn out gekregen, is verhuisd en het contact verbroken. Dit gaat al bijna 1.5 zo en ik zit echt over m'n limiet heen. Maar mn ouders willen zelf niet in therapie en ik mag niet in therapie van ze. Hoe zorg ik ervoor dat ze veranderen of dat ik dusdanig verander dat ik ermee om kan gaan? Dankjewel voor het lezen. Liefs, N.

Lieve kinderen, jongeren en ouders, Ik ben op het moment bonus mama van een klein manneke van 3 jaar. Zijn biologische mama ziet hij alleen in het weekend, en doordeweeks is hij bij zijn papa en mij. Wij vinden het erg gevaarlijk dat hij alleen bij haar is, ze heeft namelijk een groot verleden van verwaarlozing. Ze geeft aan dat ze veranderd is, maar afgelopen weekend is ze weer over de streep gegaan. Wij proberen het zo goed mogelijk te doen, maar het wordt ons erg lastig gemaakt door de biologische mama. Nu was mijn vraag aan jullie, wie heeft er wel eens het gevoel gehad onveilig te zijn bij een van je ouders, en hoe hebben jullie dit besproken? Wat is er toen mee gedaan en wat vonden jullie daarvan? Liefs, Een enorm bezorgde bonusmama.