Zit over m'n limiet heen

Lieve Nadine, Wat goed dat je je verhaal hier op het forum durft te delen en je vraag durft te stellen! Dankjewel daarvoor :) De situatie die je beschrijft lijkt me geen fijne situatie om in te zitten. Een scheiding meemaken is eigenlijk nooit leuk, maar jouw ouders maken het er niet makkelijker op. Je schrijft dat je ouder negatief over elkaar praten en dat je dat niet fijn vindt om steeds te moeten horen. Dat herken ik heel erg. Mijn ouders deden dat ook altijd, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik niet van allebei mijn ouders mocht houden. Ik heb me hier toen een keer over uitgesproken. Ik heb aan mijn ouders verteld dat ik het niet fijn vindt als ze dat doen en wat voor gevoel mij dat elke keer weer gaf. Ik denk dat het goed is als jij dat ook doet. Jouw ouders doen het heus niet bewust om jou ongelukkig te maken. Ik kan begrijpen dat ze elkaar misschien niet lief meer vinden, maar dat hoeven ze niet steeds tegen jou te zeggen. Jij mag best tegen ze zeggen dat dat dingen zijn die ze voor zichzelf moeten houden. Dat jij een kind bent van allebei, en dat je van allebei heel veel houdt en het voor jou dan niet fijn is om te horen dat ze negatief over elkaar praten. En als je dat moeilijk vindt om te zeggen, wat ik me wel zou kunnen voorstellen, zou je er ook over na kunnen denken om het in een brief naar ze op te schrijven. Misschien is het zo dat jouw ouders zich niet bewust zijn van wat dit met jou en je broertje doet en als ze dat wel weten kunnen ze proberen raar rekening mee te houden. Verder vraag je hoe je je ouders kan veranderen of hoe je zelf kan veranderen zodat je er beter mee om kunt gaan. Ik vind dat een lastige vraag. Het is lastig om het gedrag van je ouders te veranderen. Je kan er niet zomaar voor zorgen dat je ouders iets op een andere manier doen, maar je kan wel met ze praten en daardoor laten weten wat jij denkt en voelt, in de hoop dat ze daardoor veranderen. En verder maak ik uit je verhaal op dat je eigenlijk heel erg de behoefte hebt om met iemand te kunnen praten. Ik denk dat het Buddy Project van Villa Pinedo jou hiermee goed zou kunnen helpen. Heb je daar weleens over nagedacht? Dat is een project waar kinderen van gescheiden ouders zich voor kunnen aanmelden. Als je je daarvoor aanmeldt krijg je een Buddy. Die Buddy is een jongere tussen de 18 en 25 jaar die zelf ook gescheiden ouders heeft. Dat is iemand met wie je dan kan praten over de scheiding en alles eromheen via een speciale app. Doordat deze Buddy zelf ook gescheiden ouders heeft zal hij of zij je goed begrijpen en hij of zij kan er dan voor je zijn op momenten dat je er behoefte aan hebt :) Mocht je hier interesse in hebben dan kun je je via de volgende link hiervoor aanmelden: https://www.villapinedo.nl/buddy/#zoek-een-buddy Verder hoop ik dat ik je zo een beetje geholpen heb. Als je ooit nog een keer ergens advies over wilt ben je altijd welkom op het forum! Weet dat je er niet alleen voor staat :) Liefs, Samantha

Lieve Nadine, wat ontzettend rot om te horen dat je in deze situatie bent geland. Om te beginnen, jij bent nooit de oorzaak voor de scheiding! Dat zijn altijd de ouders, want zij kunnen niet meer met elkaar overweg. Wat verdrietig dat jouw vader geen interesse meer toont en dat jouw moeder de papieren heeft vervalst en zogenaamd jouw toestemming naar de rechter heeft gestuurd. Dit zijn allemaal dingen die echt niet hadden mogen gebeuren. Je ouders hebben de plicht om voor je te zorgen en ze zouden je moeten helpen bij de scheiding en het je niet nog moeilijker maken dan het al is. Ik herken het helaas ook om niemand te hebben om mee te praten. Tijdens en na de scheiding had ik ook slecht contact met mijn ouders. Mijn vader was altijd weg en mijn moeder was depressief en afstandelijk. Ik voelde me toen echt ontzettend eenzaam. Wat mij hielp was om vrienden op te zoeken en daar mee te praten. Ook kreeg ik in die tijd een betere band met mijn zusje omdat we in dezelfde situatie zaten. Verder is de band met ouders uiteindelijk weer beter geworden naarmate er tijd voorbij ging. Ik denk dat dat bij jou ook kan gebeuren. Therapie is denk ik ook een goed idee, goed dat je daar zelf al aan hebt gedacht. Het is gewoon hartstikke belangrijk dat je nu met iemand kan praten. Dat is belangrijk voor het verwerken van al deze emotionele gebeurtenissen. In principe is het jouw eigen keus om in therapie te gaan, al zullen je ouders daar samen met jou over moeten beslissen tot je 16 bent. Vanaf 16 jaar mag je daar helemaal zelf over beslissen. Je zou dus kunnen wachten tot je 16 bent, maar beter nog is een afspraak maken met de huisarts waar je uitlegt wat er aan de hand is en nu om hulp vraagt. Je ouders zullen dan waarschijnlijk ook inzien dat het ze geen goed zal doen als ze niet met therapie instemmen. Lieve Nadine, zorg goed voor jezelf. Ik hoop dat je iemand vind met wie je kan praten en dat je eventueel therapie kan volgen als je dat wil. Ik hoop ook dat de band met je ouders weer beter wordt dan nu. Liefs Pascalle