Hallo, Mijn ouders zijn inmiddels 3 jaar gescheiden en nog steeds sta ik soms tussen hen in. Zij hebben geen contact met elkaar en communicatie over mijn broertje en zusje (minderjarig) loopt automatisch dan via mij. Ik kom er vaak als tussenpersoon in te staan en voel mij dan erg een pispaaltje. Zo ook vandaag. Er moest een paspoort worden aangevraagd voor mijn broertje. Hierbij heeft mijn vader volgens de gemeente een officieel indentiteitbewijs van mijn moeder nodig om voor bepaalde dingen toestemming te kunnen geven. Aangezien ze zelf geen contact hebben heb ik mijn moeder gevraagd of dat kan. Mijn moeder daarin tegen zegt dat het ook met een kopie kan. Dit kan dus niet. Ze wordt vervolgens erg boos op mij en zegt dat ik mij overal mee bemoei. Dit doet erg veel pijn..... Dit doe ik misschien ook, maar ik voel de verantwoording voor de paspoorten anders kunnen zij niet met ons mee op vakantie en dat zou ik erg jammer vinden. Wat moet ik er mee? Deze situaties dat ik er tussen in sta, komt vaak voor. Ook neemt ze het erg kwalijk dat ik niet op Moederdag ben geweest. Dit komt door eigen verplichtingen. Ze woont 70 km verder op dus het voor mij niet mogelijk om even op en neer te rijden als ik moet voetballen tot 13.30 terwijl ik savonds weer moet werken. Zelfs toen ik nog aanbood een andere keer te komen, werd het niet geaccepteerd. Dit allemaal terwijl bijvoorbeeld mijn verjaardag ook gewoon werd verzet. Ik vind het allemaal erg gemeen. Help!

mijn stiefmoeder doet altijd anders tegen mij, tegen haar dochter doet ze altijd vrolijk en blij maar tegen mij is ze kort af. mijn stiefzus krijgt ook bijna alles.en als er visite is word er 9 van de 10 keer over haar gepraat. een voorbeeld van hoe mijn stiefmoeder op mij reageert is: als mijn stiefzus met iemand gaat afspreken wilt mijn stiefmoeder haar wel weg brengen maar als ik ergens naar toe wil krijg ik de opmerking dat ze geen "Taxichauffeur" is. ook mijn vader doet veel meer voor mijn stiefzus dan voor mij, voor mij komt het over alsof ik gewoon een buitenstaander ben. hoe moet ik tegen hun vertellen dat dit mij dwars zit?

Hallo mensen van Villapinedo, ik had een vraagje. Hoe oud moet je zijn om zelf te kiezen waar je ingeschreven staat, ik sta namelijk bij iemand anders ingeschreven dan waar ik ingeschreven wil staan Gr. Siem

Hallo, Mijn ouders liggen in scheiding. Het is al 1,5 jaar bezig. Mijn moeder heeft nu voor een half jaar een flat waar ze in kan wonen en kan nadenken over wat ze wil. Mijn vader is erg ziek in zijn hoofd en is depressief, hij kan om alles boos worden om de kleinste dingen. Ik ben vorige week een weekje met mijn moeder weggeweest naar Tenerife en vond dat erg fijn. Toen ik terug was moest ik naar mijn vader maar had geen zin om weer ruzies te krijgen om niks. Ik was bang om naar mijn vader te gaan. Mijn moeder heeft het erg moeilijk met de situatie van mijn vader. Mijn vader wil mijn moeder graag houden maar mijn moeder twijfelt over of zij dat wel wil. Ik heb het idee dat het beter is als ze uit elkaar gaan. Ik heb hele dubbele gevoelens en zit enorm met mezelf maar ik ben heel erg gesloten en vindt dat dus erg lastig om te uiten. Ik ben enigskind en kan het dus niet met mijn broers of zussen bespreken. Hebben jullie misschien een tip om me meer op me gemak te voelen thuis en er open over te zijn? Ik weet niet zo goed wat ik met mezelf aan moet. Alvast bedankt.

hallo Villa Pinedo Ik zit al een tijdje te twijfelen. want dit is een forum voor kinderen met gescheiden ouders, toevallig heb ik gescheiden ouders die l 6jaar uit elkaar zijn. vroeger ben ik naar veel psigologen geweest, over de scheiding van mijn ouders ben ik al heen. nu denk ik misschien is het wel beter zo! sinds kort heeft mijn moeder een nieuwe vriend daardoor is ons leven (mama broer 28 en ik) heel erg veranderd kan ik daarover met jullie ook over praten? ik zulke tegenschrijdege gevoelens en dAT doe mij pijn

hoi, mijn ouders zijn gescheiden hadden een vechtscheiding bla, bla, bla allemaal ruzie enzo super irritant. eigenlijk was de regeling zo dat ik mijn vader 1 keer in de 2 weken zou zien samen met mijn broer, zusje en broertje we zouden dan bij hem moeten gaan slapen. het is nu denk ik ongeveer 2 jaar geleden dat mijn moeder heeft besloten dat ze wilde scheiden maar mijn vader wilde dat niet daarom heeft de scheiding heel lang geduurd maar nu moeten we vrijdag bij mijn vader gaan slapen voor de eerste keer ik vind het best wel spannend en voor een groot deel is dat omdat op vakantie met mijn vader in de zomer van 2017 ik in een enorme moederrol werd geduwd met mijn broertje douchen en verhaaltje voorlezen enz. maar ik ben nog maar 12 en nu ben ik bang dat dat vrijdag dus ook gaat gebeuren... dus ik vroeg me af of jullie misschien wat tips hebben zodat ik uit die moederrol kan blijven ...alvast bedankt!

ik zit midden in de scheiding en mijn neemt niet de moeite voor mij en mijn broertje om iets te doen, het enigste wat hij kan doen is een watssap berichtje via zijn telefoon versturen met vragen waarvan hij het antwoord al weet ik, en ik heb het hem al geprobeerd uit te leggen dat dat niet fijn is maar hij wil niet luisteren. heeft er iemand tips?

Hoi, Mijn ouders zijn nu zo’n 2 jaar gescheiden. En het eerste 1,5 jaar heb ik bij mijn vader gewoond. Maar ongeveer een half jaar geleden kreeg hij een vriendin. Omdat hij meer tijd wou voor zijn vriendin ben ik week om week gaan wonen. Dit ging in het begin prima, maar nu zie ik papa steeds minder in de week dat ik bij hem ben. Hij is later thuis en elke avond gaat hij naar zijn vriendin. Nou heeft hij laatst verteld dat hij nog meer bij zijn vriendin wilt zijn. En daarom zal hij in de weekenden dat ik bij hem ben niet meer thuis zijn. Hij zei dat hij iets met haar wilt opbouwen en dat lukt niet als hij haar niet veel ziet. Maar hoor ik daar niet bij? Ik bedoel ik ben zijn dochter als hij een toekomst met haar wilt moet hij mij daar ook bij betrekken. Ik heb al een keer geprobeerd met hem te praten over de situatie maar hij luistert niet. Ik weet niet wat ik moet doen.

Ik woon momenteel bij beide van mijn ouders. Ik kies zelf wanneer ik bij de een en wanneer ik bij de ander wil wonen. Dat ligt misschien ook aan mijn leeftijd. Ik voel me hier een beetje misplaatst omdat ik toch al redelijk oud ben, maar ik ben toch een kind van mijn ouders dus bij deze. Ik ga binnenkort studeren en t wonen bij papa of mama is net zo handig voor het reizen naar de universiteit. Ik wil nog niet op kamers gaan, maar daardoor kom ik voor een dilemma te staan. Moet ik kiezen tussen mijn ouders of kan ik bij beide blijven wonen en als ik moet kiezen. Voor wie moet ik kiezen?

Ik woon op dit moment ongeveer even veel bij mijn moeder als bij mijn vader. Ik zou graag meer bij mijn moeder willen zijn, ongeveer 3/4 deel van de tijd. Ik heb vaak ruzie met mijn vader, en hij is vaak erg fel/ geïrriteerd tegen mij (ook tegen mijn broer van 17, maar die kan zich beter verweren). Vroeger zijn er ook bepaalde dingen gebeurd die ik hem nooit echt kan vergeven. Hij weet niet dat ik van die dingen weet, en dit ga ik ook niet tegen hem zeggen. Maar zoals ik al eerder zei is hij ook vaak fel, dus dat is voor mij ook al genoeg reden. Hiernaast kan ik echt heel goed met mijn moeder overweg, en doet zij altijd alles voor mij. Hoe moet ik dit gaan zeggen? En tegen wie zou ik hier over praten? Ik ben namelijk erg bang dat mijn vader boos wordt en gaat zeggen dat ik echt een 'mama's kindje' ben, dit zegt hij namelijk wel eens.