Wonen bij vader

Lieve anoniem, Wat een vervelende situatie, maar wat knap dat je je vraag durft te delen. Het is niet makkelijk om in je eentje met zo een situatie om te gaan, dus echt heel goed dat je hier wat hulp bij vraagt! Misschien is het buddyprogramma waarbij je met een buddy (die een soortgelijke situatie heeft meegemaakt) kan praten en wellicht kan deze je persoon je een beetje door deze periode heen slepen.Je kan het buddyproject hier vinden:https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Maar nogmaals, wat ontzettend vervelend dat je thuis zoveel ruzie hebt en je vader zo vaak tegen je uitvalt. Dat lijkt mij ook helemaal geen prettige situatie. Heeft jouw vader het volledige gezag over jou? Als dat zo is maakt het het wel een stukje lastiger om te verhuizen naar je moeder..., mochten zij nog gedeeld gezag hebben dan gaat dat al makkelijker. Daarnaast ben je boven de 12 dus heb je ook al wat te zeggen over bij wie je zou willen wonen, hoe dit precies gaat zou ik ook niet zo 1,2,3 durven zeggen, maar je kan altijd een keer gratis juridisch advies hierover vragen bij een Kindbehartiger. Ook hebben we verschillende filmpjes over het praten met de rechter, deze kun je hieronder vinden: https://www.villapinedo.nl/blog/rechten-blog/als-kind-naar-rechtbank/ https://www.villapinedo.nl/blog/in-gesprek-met-een-kinderrechter/ https://www.villapinedo.nl/blog/vlog-hoe-ziet-de-rechtbank-eruit/ Naast al deze praktische zaken is het voor jou emotioneel natuurlijk ook ontzettend lastig lijkt me. Heb je hier wel eens met je vader over gepraat? Waar zijn boze gedrag/korte lontje vandaan komt en wat dit met jou doet? Misschien ziet hij dit wel helemaal niet in? Ik kan me voorstellen dat je het al wel eens hebt geprobeerd, maar communiceren (zonder inderdaad schreeuwen) kan vaak veel goeds doen voor een relatie tussen personen. Ook zou je dan eventueel kunnen aankaarten dat je wellicht wil veranderen van woonplaats, dit zal ook wel een klap voor hem zijn, maar ik denk echt dat open en oprecht naar je vader zijn, ongeacht hoe hij zich gedraagt, voor jou het meeste oplucht en je het meeste terug kan geven. Je vader kan op deze manier inzien dat zijn gedrag niet oké is en hopelijk neemt hij jouw wensen dan serieus, of hij verandert zijn gedrag. Voor mij werkt praten of mijn gevoel opschrijven ook erg goed om met dingen om te gaan, of dit voor jou ook een manier is om dingen te verwerken kan ik natuurlijk niet bepalen, maar wellicht kan je dat proberen? Al klinkt het alsof je in ieder geval al wel goed met je moeder kan praten, wat heel fijn is. Ik wil je heel veel succes wensen en ik hoop dat je een weg vindt samen met je vader en je moeder om dit op te lossen. Veel liefs, Laila

Hoi anoniem, Wat vervelend dat je vader zo tegen je doet terwijl je alleen maar wil helpen, ik kan me voorstellen dat dat een hele nare sfeer geeft. En wat dapper van je dat je hier om hulp komt vragen, vind t heel knap van je. Zelf woon ik ook bij mijn vader nadat mijn moeder is weg gegaan, en bij ons gaat alles goed, maar als mijn broertje een keer in de zoveel tijd naar mijn moeder gaat doet de vriend van mijn moeder precies zo tegen hem. Hij kan niks goed doen en heeft ook t gevoel alleen maar lastig te zijn. Hoe moeilijk het ook is, het heeft mijn broertje heel erg geholpen om te praten met mijn moeder hoe hij zich voelt. Hier is naar geluisterd, en ze hebben het geprobeerd op te lossen. Ik weet natuurlijk niet of dit in jou situatie ook een oplossing zou kunnen zijn, maar misschien kun je een keer met je vader gaan praten, desnoods met je moeder erbij zodat je aam hem kan laten weten hoe jij je voelt en wat je het liefste wilt. Ik weet niet hoe het precies geregeld is met het gezag over jou en dat is ook niet belangrijk, maar als jij echt bij je vader weg wil dan zal je toch aam je moeder moeten vragen of zij wat in gang kan gaan zetten om dat te bereiken. Maar dat lijkt me misschien nog wel n stap te ver. Ik hoop je een beetje op weg te hebben geholpen, en dat je wat met mijn advies kan. Heel veel sterkte en liefs met de hele situatie, en ik hoop dat het snel wat beter gaat tussen jou en je vader. Lieve groet, Charlotte

Lieve anoniem, Bedankt voor het delen van jouw verhaal, want ontzettend dapper! Wat jammer dat de relatie tussen jou en jouw vader zo veranderd is! Omdat ik wat punten herken in mijn verhaal wil ik die graag met jou delen. Een aantal jaar geleden ben ik van mijn moeder bij mijn vader gaan wonen. In het begin ging dat prima. Kon het goed vinden met mijn vader en zijn vriendin. Op een gegeven moment voelde ik veel veranderen. Ik had het idee dat ik veel fout deed, hij werd al boos als ik 2 minuten te laat thuis kwam. Ook voelde het voor mij alsof hij geen interesse meer had in mij zelf, in mijn school en hoe het met mij ging. Ik heb geprobeerd om mijn gevoelens aan hem uit te leggen, ik vind het namelijk super belangrijk dat je eerst gaat praten voordat er stappen worden ondernomen. Wie weet lost het wel heel veel op! Maar omdat ik het zelf lastig vond om te praten, omdat ik niet zo goed wist hoe dat moest en ik het idee had dat mijn vader mij kon begrijpen, ben ik terug gegaan naar mijn moeder. Dat heeft er voor gezorgd dat er nog meer afstand kwam tussen mijn vader en mij. Ik hoop heel erg voor jou dat, mocht je met je vader willen praten en hem wil vertellen over jouw gevoelens, dat hij naar jou wilt luisteren en jullie samen tot oplossingen komen! Ik wens je veel succes! Voor meer tips ben je uiteraard heel erg welkom. Mocht je de confrontatie aan zijn gegaan en je dat met ons wilt delen, horen wij het ook heel erg graag! Veel liefs Mandy

Lieve anoniem, Bedankt voor het delen van jouw verhaal, want ontzettend dapper! Wat jammer dat de relatie tussen jou en jouw vader zo veranderd is! Omdat ik wat punten herken in mijn verhaal wil ik die graag met jou delen. Een aantal jaar geleden ben ik van mijn moeder bij mijn vader gaan wonen. In het begin ging dat prima. Kon het goed vinden met mijn vader en zijn vriendin. Op een gegeven moment voelde ik veel veranderen. Ik had het idee dat ik veel fout deed, hij werd al boos als ik 2 minuten te laat thuis kwam. Ook voelde het voor mij alsof hij geen interesse meer had in mij zelf, in mijn school en hoe het met mij ging. Ik heb geprobeerd om mijn gevoelens aan hem uit te leggen, ik vind het namelijk super belangrijk dat je eerst gaat praten voordat er stappen worden ondernomen. Wie weet lost het wel heel veel op! Maar omdat ik het zelf lastig vond om te praten, omdat ik niet zo goed wist hoe dat moest en ik het idee had dat mijn vader mij kon begrijpen, ben ik terug gegaan naar mijn moeder. Dat heeft er voor gezorgd dat er nog meer afstand kwam tussen mijn vader en mij. Ik hoop heel erg voor jou dat, mocht je met je vader willen praten en hem wil vertellen over jouw gevoelens, dat hij naar jou wilt luisteren en jullie samen tot oplossingen komen! Weet je trouwens dat we ook Buddy's hebben waar je mee kan appen? Misschien kan dat fijn zijn deze periode want ik begrijp dat het een moeilijke periode voor jou is. Via de link hieronder kun je je daarvoor aanmelden:). https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Ik wens je veel succes! Voor meer tips ben je uiteraard heel erg welkom. Mocht je het gesprek aan zijn gegaan en je dat met ons wilt delen, horen wij het ook heel erg graag! Veel liefs Mandy

lieve anoniem ik zou met iemand erover praten want dan kan je je geest en beetje laten rusten bel je moeder zo vaak mogelijk op en vertel haar of het erger word of juist beter gaat en verberg zoveel mogelijk spullen Groetjes anoniempje