Niet meer bij elkaar wonen

Lief meisje, Bedankt voor jouw vraag! Wat vervelend dat jouw ouders zijn gescheiden. Maar wel heel fijn dat ze geen ruzie hebben! Ik snap dat je het moeilijk vindt dat je ouders zo apart van elkaar gaan wonen. Heb je het er weleens over gehad met jouw ouders? Je zou ze kunnen vertellen dat je bang bent dat je het heel moeilijk gaat krijgen. Zo kan je alvast wat afspraken maken met je ouders over wanneer je welke ouder ziet bijvoorbeeld. Of wat jullie kunnen doen als je de andere ouder even heel erg mist! Als ik een van mijn ouders heel erg miste, ging ik die ouder bijvoorbeeld bellen. Of ik probeerde om al wat eerder langs te gaan dan was gepland (in overleg met mijn moeder en vader natuurlijk). Je kan natuurlijk ook praten over de situatie samen met iemand die je vertrouwt, als je even niet met je ouders wil praten! Misschien met een vriend of vriendin, een mentor (als school weer is begonnen), of een familie lid? Hier bij Villa Pinedo hebben wij het online Buddy-Project. Hier wordt je gekoppeld aan een Buddy. Deze Buddy heeft zelf ook gescheiden ouders en kan jou een luisterend oor en herkenning bieden! Meer informatie over het Buddy-Project kan je vinden op: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ . Lief meisje, ik wens jou heel veel liefs toe deze komende tijd. Ik hoop dat je wat aan mijn adviezen hebt! Als je nog meer vragen hebt: stel ze gerust op het forum! Heel veel liefs, Veronique

Lief meisje, Wat goed dat je hier je verhaal vertelt! Ik begrijp heel goed hoe je je voelt en ik kan heel goed begrijpen dat je er enorm tegenop ziet dat je ouders uit elkaar gaan. MIjn ouders zijn gescheiden toen ik 6 jaar was en toen zijn we van Zwitserland naar Nederland verhuisd. Ik weet nog dat ik het echt ontzettend spannend vond en niet goed wist wat ik kon verwachten. Wat voor mij vooral heel erg wennen was dat mijn ouders niet meer samen op een plek waren. Ik zag mijn vader om het weekend en dat was echt wennen en soms kon ik hem erg missen. Gelukkig kan ik je vertellen dat het allemaal went en dat het goed komt! Het is heel normaal om dit spannend te vinden en daarom denk ik dat het ook goed is om dat aan je ouders te vertellen. Die kunnen je dan helpen als je dat wil en je duidelijk uitleggen wat je te wachten staat. Ik vond het in die tijd heel fijn om aan mijn moeder te vertellen wat er in me omging, dat was een opluchting en ze kon me altijd geruststellen. Je hoeft er niet alleen voor te staan! Als je liever niet met je ouders praat kun je altijd ook met een mentor op school, familielid of vrienden spreken. Wij bij Villa Pinedo hebben ook buddy's: jongeren tussen de 18 en 25 met gescheiden ouders met wie je dan kan praten. Zij weten precies hoe j ij je voelt en kunnen je nog beter persoonlijke tips geven. https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Wat voor mij ook hielp was om het positieve ervan in te zien: ik mocht een nieuwe kamer inrichten en vond het heel leuk om een kleur verf en spulletjes uit te zoeken. Je krijgt nu twee kamer die je kan versieren en je eigen maken. Soms lukt het niet altijd om positief te denken en dat is ook oke. Je mag best verdrietig zijn. Probeer je emoties dan op een of andere manier kwijt te raken, dan zit je er minder mee. Wat voor mij heel fijn was was sport. Dan kon ik even mijn hoofd leegmaken en tot rust komen. Muziek luisteren of maken, films kijkn of je emoties van je afschrijven kunnen ook allemaal manieren zijn om jezelf even af te leiden en je emoties te verwerken. En veel praten erover, dat lucht op, ookal is dat spannend het werkt echt ;-) Ik vind het al heel knap dat je vrede hebt met de scheiding van je ouders, dat is niet altijd makkelijk om te accepteren. Ik geloof erin dat het allemaal goed komt en dat hoewel het heel erg wennen wordt dat het na een tijdje helemaal normaal wordt om twee huizen te hebben! Heel veel sterkte, ik hoop dat dit een beetje helpt. Liefs, Amélie

Hey lief wanhopig meisje, wat fijn dat je hier op het forum een berichtje hebt geplaatst! Ik snap je vraag heel goed. Het lijkt me namelijk best wel spannend voor je dat je weet dat je ouders straks niet meer samen in één huis wonen, terwijl dat nu nog wel zo is. Natuurlijk verandert er veel als je ouders gaan scheiden, maar één van de grootste veranderingen is misschien nog wel dat jullie niet meer als gezin bij elkaar wonen. Logisch dat je er tegenop ziet en dat je bang bent dat je het heel moeilijk gaat krijgen! Daarom vind ik het super knap van je dat je er nu al over nadenkt wat jou zou kunnen helpen. Toen mijn ouders gingen scheiden, woonden ze gelijk apart. Ik kon dus niet echt 'afscheid' nemen van ons gezin in één huis bij elkaar. Ik moest gelijk wennen aan het apart wonen terwijl ik ook nog was geschrokken van het nieuws dat ze écht gingen scheiden. Het liefst had ik daar wat tijd voor gehad, met mijn ouders bij elkaar zonder ruzies. Wat mij heel erg had geholpen om het in twee huizen wonen wat makkelijker te maken, was met mijn ouders samen praten over wat ik fijn vind. Bijvoorbeeld 'rituelen' die je altijd hebt thuis, dat die gewoon zo blijven. Of dat als je van de een naar de andere ouder gaat, even met je beide ouders bij elkaar kletst over hoe de week eruit ziet. Door de ruzies van mijn ouders kon dit niet echt, maar het had me wel veel geholpen als ik had kunnen praten over mijn gevoel. Waar ik mee zat, wat ik spannend vond, hoe ik het fijn vind of juist helemaal niet. Dat is dan ook mijn grootste tip aan jou. Probeer maar eens met je ouders te praten over hoe jij het straks het liefst voor je ziet als je ouders apart wonen. Waar ben je bang voor, waar zie je tegenop, wat lijkt je fijn, wat juist helemaal niet? Misschien best wel spannend om te zeggen, tenminste dat vind ik wel. Maar als je ouders weten wat er in jou omgaat, kunnen ze er ook rekening mee houden en het fijner maken voor jou. Zo heb ik pas een keer met mama bij papa thuis gegeten. Zodat mama weet hoe papa's huis eruit ziet. Of papa is een keer komen klussen op mijn slaapkamer bij mama thuis. Dat mijn ouders betrokken blijven bij elkaar voor mij, vind ik heel fijn en dat helpt mij om het soms wat makkelijker te maken. Zo vinden ze het nu ook altijd goed als ik even naar de ene ouder ga als ik die mis terwijl ik bij de ander ben. Die vrijheid voelen, zonder schuldgevoel, helpt mij om het apart wonen te accepteren. Sommige ouders zorgen daar automatisch al voor, en andere ouders moet je zelf vertellen hoe je het fijn vindt (dat was bij mij zo). Dus praten met je ouders, desnoods een 'plan' maken voor straks hoe het voor iedereen fijn is, helpt al enorm! Hopelijk zie je er dan ook wat minder tegenop, omdat je het hebt uitgesproken en jullie er als gezin al over nadenken. Het zal hoe dan ook anders worden als je ouders straks apart wonen, hoe stom ook. Net zoals jij vroeg om tips voor jou daarbij, kun je zelf ook tips aan je ouders geven. Villa Pinedo heeft een brief geschreven aan alle gescheiden ouders, met daarin tips van kinderen en uitgelegd wat wij als kinderen van gescheiden ouders denken en voelen. Je kunt deze misschien wel aan je ouders laten lezen, zodat zij ook weten wat er in jou om kan gaan en hoe ze straks echt rekening met je kunnen houden. De brief kun je downloaden via deze link: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/. Verder wil ik dat je weet dat wij er altijd zijn voor jou bij Villa Pinedo. Je mag aaaaltijd forumberichtjes schrijven. Ook als je het straks misschien wat moeilijker hebt als je ouders apart wonen. Als je het fijn vindt om met een vaste buddy van Villa Pinedo te praten, een jongere die ongeveer hetzelfde heeft meegemaakt en jouw tips en steun kan geven via onze buddy-app, dan kun je je aanmelden via deze link: https://www.villapinedo.nl/vind-een-buddy/. Ik hoop dat mijn berichtje je een beetje heeft geholpen. Je mag altijd reageren of opnieuw een berichtje plaatsen. Ik wens je heel veel liefs!! Demi

Hoihoi meid, Dankjewel voor jouw berichtje op het forum. Wat fijn om te horen dat je ouders geen ruzie hebben en dat je er nu zelf ook vrede mee hebt. Als ze allebei een ander huisje hebben zal het misschien wel wat anders aanvoelen allemaal! Ik vond het in het begin wel een beetje gek om steeds één van mijn ouders te moeten missen. Bij mij hielp het om mijn ouders altijd te kunnen bellen. Als ik bij mijn vader was miste ik mijn moeder vaak en dan wilde ik mijn moeder kunnen bellen voor wat lieve woordjes en om even haar stem te horen. Dit hadden we met z'n allen afgesproken dus het werkte goed en iedereen voelde zich er goed bij. Misschien is het ook leuk dat als één van je ouders een nieuw huisje krijgt, je daar iets in zet uit het huis waar jullie nu al in wonen? Dan heb je in het nieuwe huis ook iets wat je aan je andere huis en aan de andere ouder herinnert. Ik hoop dat je hier iets aan hebt! Lieve groetjes, Sandra

Hoi lief meisje, Bedankt voor je berichtje op het forum en vooral voor het delen van je verhaal. Wat fijn dat je ouders geen ruzie hebben en wat knap en fijn dat je nu vrede hebt met dat ze zijn gescheiden. Ondanks dat je nu misschien ook wat meer tijd hebt om te wennen aan het idee (mijn moeder vertelde bijv. dat mijn ouders gingen scheiden en vervolgens woonde mijn vader direct niet meer bij ons), kan ik me ook super goed voorstellen dat het spannend en ook angstig is dat er aan zit te komen dat één van je ouders gaat verhuizen. Je vraagt om tips en terugkijkend naar mijn eigen situatie heb ik geprobeerd er een aantal voor je te bedenken! Allereerst vond ik het moeilijke aan de situatie dat het allemaal zo abrupt was, dat er zo veel veranderde en dat ik niet wist wat me te wachten stond. Het is bij jou al wat minder abrupt, maar ik weet natuurlijk niet of je al weet wat je te wachten staat als één van je ouders gaat verhuizen. Ik had het heel fijn gevonden om hier van tevoren wat meer duidelijkheid over te hebben, zodat ik me er wat meer op had kunnen voorbereiden. Mijn eerste tip is dan ook om aan je ouders te vragen en goed met ze te bespreken hoe het er straks uit gaat zien. Zo kunnen je er dan ook over overleggen en kun je vertellen wat jij fijn zou vinden! Nu heb ik het met name over wat er anders gaat worden, maar ik bedenk me dat 'alles wat hetzelfde bleef' mij juist ook veel rust gaf. Daarmee bedoel ik dat het bijv. heel fijn vond dat ik met mijn moeder in hetzelfde huis bleef en dat daar een heleboel dingen hetzelfde bleven. Mijn tweede tip is dan ook: probeer ook te kijken naar wat er allemaal hetzelfde blijft. Misschien is het bijvoorbeeld fijn om een lijstje te maken van dingen die allemaal hetzelfde blijven, zodat de verandering wat minder groot lijkt. Wie weet geeft het jou ook rust om te zien dat niet álles anders is straks. Dan is er tenslotte natuurlijk nog het missen van de ene ouder wanneer je bij de andere bent. Wat ik hierbij heel erg fijn vond is dat ik altijd even mocht bellen (of nu appen) met mama als ik dat wilde terwijl ik bij papa was en andersom. Ik woonde voornamelijk bij mijn moeder, dus wanneer ik met mijn vader op vakantie ging miste ik haar best wel. Wat mij hielp is vaste momenten afspreken waarop we elkaar zouden bellen, bijv. om de dag in de avond, of om de twee dagen etc. Het was fijn om te weten dat ik haar snel weer zou spreken. Iets wat ik me jaren later pas heb bedacht is dat het misschien ook leuk en fijn was geweest om op vakantie elke dag een stukje te schrijven over mijn dag. Ik vond het namelijk weleens lastig als ik iets heel leuks deed en dit dan niet meteen tegen één van mijn ouders (of beide) kon vertellen. Misschien had ik dan bij hebt opschrijven toch een beetje kunnen doen alsof ik het tegen bijv. mijn moeder vertelde door het aan haar te schrijven. Het zou in ieder geval zorgen dat ik alle leuke dingen nog kan navertellen aan het einde van een vakantie, omdat ik dan alles heb opgeschreven! Ik bedacht het me te laat om er zelf nog wat aan te kunnen hebben, maar wie weet lijkt het jou wat :) Ik hoop dat je hier iets aan hebt! Stuur gerust nog eens een berichtje wanneer je iets kwijt wilt of een vraag hebt. Daarnaast kan ik me ook voorstellen dat het (net als de anderen noemen) prettig voor je kan zijn om contact te hebben een buddy. https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Ik wens je heel veel liefs en succes! Zoë

Hoi lief meisje, Wat goed dat je ons forum hebt gevonden en je vraag hier durft te stellen! En wat fijn om te lezen dat je er voor nu vrede mee hebt dat je ouders gaan scheiden, dat scheelt al heel wat. Al kan ik me heel goed voorstellen dat je wel bang bent het moeilijk te gaan krijgen als ze eenmaal echt uit elkaar zijn en ook niet meer bij elkaar wonen. Dat is helemaal niet gek, eigenlijk heel logisch zelfs. Er gebeurt ineens heel veel, er verandert van alles, en daar mag jij het ook best even moeilijk mee hebben. Heb je iemand in je omgeving met wie je hierover zou kunnen praten? Of misschien wel broertjes/zusjes, of je vader of je moeder? Praten gaat je denk ik heel erg helpen in deze lastige situatie. Het is in ieder geval iets wat mij vroeger veel geholpen heeft. Ik kon bijvoorbeeld heel goed met mijn opa en oma over de scheiding en al mijn gedachten en gevoelens praten. Ze konden vaak niet de situatie voor mij veranderen, maar het was wel al fijn dat er iemand was die naar me luisterde, dat ik even ergens mijn verhaal kwijt kon. Dit maakte de hele situatie toch al net iets makkelijker. Dan hoeven dat bij jou natuurlijk helemaal niet per se je opa en oma te zijn, maar gewoon iemand bij wie jij je fijn voelt. Eventueel is het zelfs een idee om je aan te melden voor een buddy via deze website, heb je daar al eens naar gekeken? Via deze link kun je je daarvoor aanmelden en/of meer informatie vinden: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Een buddy is een jongere die net als jij en ik ook gescheiden ouders heeft, waarmee je dan via een speciale app kunt praten. Doordat diegene ook gescheiden ouders heeft, begrijpt hij/zij jou heel goed en zo kunnen jullie dus ervaringen delen. En wat verder nog zou kunnen helpen, is om in het nieuwe huis (in je nieuwe kamer) ook wat dingen neer te zetten die je in je oude huis (waar je nu dus woont) ook had. Dat je de dingen uit je kamer een beetje verdeelt, waardoor niet alles nieuw is. Hierdoor voelt het misschien wat sneller als je eigen plekje. Dat is in ieder geval wat ik vroeger merkte. Ik nam vaak knuffels van bij mijn moeder mee naar mijn vader, waardoor het sneller vertrouwd voelde. Misschien dat dat voor jou ook zo werkt en dat het daardoor net wat makkelijker is. En natuurlijk ben je altijd welkom hier op het forum :) Ik hoop dat ik je een klein beetje minder wanhopig heb kunnen maken. Veel liefs, Samantha

Hoi lief meisje, bedankt voor je vraag op het forum. Ik begrijp dat je bang bent dat je het moeilijk gaat krijgen. Dat is helemaal niet gek, een scheiding en daarbij de verhuizing is niet niks! Toen mijn ouders gingen scheiden is mijn moeder meteen bij haar nieuwe vriend gaan wonen. Ik heb dus niet echt de kans gehad om aan het idee te wennen dat een van mijn ouders zou gaan verhuizen, omdat dat meteen al gebeurde. Er kwam toen heel veel op me af en er gebeurde veel tegelijkertijd. Natuurlijk heeft me dat veel verdriet gedaan, maar het heeft me geholpen door erover te praten. Het heeft veel tijd gekost, maar uiteindelijk is het allemaal goed gekomen en heb ik het een plekje kunnen geven. Dat gun ik jou ook. Daarom zou ik je aanraden om er met je ouders over te praten. Vertel ze maar wat je voelt en wat je lastig vindt. Zo kunnen jullie samen kijken wat een goede oplossing zou kunnen zijn, zodat je weet wat je kunt doen als het zover is. En bedenk ook dat je sterker bent dan dat je soms van jezelf zou denken. Het is niet leuk wat je overkomt en het doet pijn, maar over een tijdje kijk je er anders naar en zie je hoe sterk je bent geweest! Ik wens je heel veel sterkte en liefs, Nadine