Boos

Lieve Lucas, Wat knap dat je dat je je vraag stelt op dit forum. Wat een dappere stap je met je vader wil gaan praten en hem opgebeld hebt. Ik kan me heel goed voorstellen dat je na tien jaar in contact wil komen met je vader. Ik heb zelf na de scheiding ook een tijd geen contact gehad met mijn vader omdat ik heel boos op hem was. Na enige tijd ging er bij mij toch door mijn hoofd dat het mijn vader was en ik graag mijn boosheid wilde verwoorden naar hem. Ik heb het toen heel lang over getwijfeld omdat ik niet wist hoe ik het wilde vertellen en of het me op het moment van de waarheid wel ging lukken. Wat mij toen heeft geholpen dat ik van te vore alles op papier hebt gezet wat ik wilde vertellen. Uiteindelijk heb ik dit niet helemaal voor hoeven lezen omdat ik me zo goed had voorbereid dat ik wist wat ik wilde zeggen. De brief heeft me de rust gebracht dat ik altijd terug kon vallen op iets tastbaars als ik het even niet meer wist. Misschien helpt het voor jou ook als je op papier zet waar je mee zit en hoe daar over denkt. Om dit uiteindelijk duidelijk te kunnen verwoorden naar je vader. Hopelijk helpt dit je verder! Liefs Yanou

lieve lucas ik vind het erg dat je mishandeld werd. daarom wens ik je steun en super veel geluk laat je niet weer mishandelen groetjes Finn

Lieve Lucas, Allereerst: wat ontzettend fijn dat je ons Forum hebt gevonden om jouw vraag te stellen, echt super goed! Je vertelt over de situatie met jouw vader, je hebt hem al 10 jaar lang niet gezien, wow dat is lang zeg. Super heftig ook dat jouw vader geen contact met jullie meer wilde, weet je ook waarom dat hij dat niet meer wilde? Je vertelt dat je nu twijfelt over afspreken met hem, omdat je toch wel nieuwsgierig bent naar zijn kant van het verhaal... en als ik het goed inschat ook een beetje naar hem als persoon, klopt dat? Daarnaast vertel je ook dat je boos bent omdat jouw vader (en misschien nog wel meer mensen) je aan je lot heeft over gelaten. Jeetje. Wat heftig zeg. Ik snap heel goed dat je daar boos over bent, ik heb precies hetzelfde gehad bij mijn vader, omdat je vraagt of iemand iets vergelijkbaars heeft meegemaakt zal ik mijn ervaring met je delen. Mijn ervaring is namelijk zeker wel vergelijkbaar, ik hoop dat je er iets aan hebt! Ik ga je de korte versie op mijn verhaal geven, anders wordt het heel erg lang, ghehe. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 4 jaar was, ik woonde toen bij mijn moeder, ik werd toen mishandeld en verwaarloosd door mijn moeder en stiefvader, het ging duidelijk zichtbaar niet goed met me. Ik zag mijn vader toen 1 keer in de 2 weken in het weekend. Uiteindelijk, pas rond mijn 13e zijn we door signalen van school uit de situatie gehaald en zodoende bij onze vader gaan wonen. Tuurlijk ben ik daar dankbaar voor, maar ik ben ook, net zoals jij nu, heel erg lang boos geweest, omdat mijn vader, en alle andere mensen om mij heen, zagen dat het niet goed ging met ons, en toch niets deden. Ik voelde me daardoor echt onbelangrijk en in de steek gelaten. Anyway. Uiteindelijk voelde het bij mijn vader alsof mijn stiefmoeder en haar kinderen veel belangrijker waren dan ik, en ben ik weg gegaan met grote ruzie. We hebben toen een aantal jaren ruzie gehad, tot ik hem miste. Ik heb er toen voor gekozen om weer contact te zoeken, maar mijn boze gevoelens zaten mij wel in de weg. Wat me uiteindelijk het allermeeste heeft geholpen was om niet meer te hopen dat mijn vader mij ging begrijpen enz. Dat ging namelijk toch niet gebeuren. Ik kon beseffen dat er bij mijn vader geen sprake was van onwil.... maar van onvermogen.... Hierdoor besefte ik dat hij wel van mij hield.... ondanks zijn gedrag. Hij heeft gewoon een hele andere 'liefdestaal' zoals ze dat noemen. Anyway... lang verhaal kort. Ik denk persoonlijk dat het zeker goed is om contact te zoeken met je vader. Denk goed na over wat de mogelijke uitkomsten zijn, wat die met jou doen, en of je daar klaar voor bent. De impact kan groot zijn, en jijzelf en jouw mentale gezondheid is natuurlijk het allerbelangrijkste. Heb je nog professionele hulp op dit moment? Ik zie regelmatig een psycholoog, dat helpt me ook heel erg om met alle emoties en gevoelens om te gaan. Ik herken jouw situatie echt heel erg, daarom heb ik zo uitgebreid gereageerd. Ik hoop dat het je lukt om je emoties te laten zakken, jij bent namelijk zelf de enige die last heeft van die boosheid, en dat is juist niet de bedoeling! ;) Ik ben super benieuwd naar wat je hiervan vindt en wat je gaat doen met de situatie. Je kunt hieronder weer op mij reageren, laat je me iets weten? Veel liefs, Nine