Depressieve sfeer

Hallo, het is lief van je dat je voor je broertjes en zusjes wil zorgen maar dat is niet jouw taak. Ik weet hoe het voelt als je denkt dat je ergens verantwoordelijk voor bent en dat kan een grote last zijn. Als advies heb ik: praat er eens over met je broertjes en zusjes hoe vinden zij de situatie ? Voelen zij zich fijn en veilig in hun huis? Hebben zij er ook zoveel last van als jij? Ik weet ook niet of jullie moeder nog in beeld is. Zoja overweeg dan om bij haar te gaan wonen of eventueel bij jullie oma en opa of bij een tante of oom . Willen je broertjes en zusjes niet weg thuis? Denk er dan eens goed over na. Wil jij dan ook wel gaan? Je kan dan wel nog steeds elkaar zien en contact hebben! Je kunt ook in gesprek gaan met je vader. Laat hem weten hoe je je voelt. En dat je niet meer langer bij hem wilt wonen. Misschien kunnen jullie zo samen een oplossing vinden. Bespreek dit allemaal ook eventueel met een volwassenen voor je een definitief besluit maakt. Dat is mijn advies. Ik hoop dat je een goede oplossing vindt en dat je hier wat aan hebt. Als het mogelijk is en als je wil laat me dan even weten wat je reactie is, en of je een besluit hebt genomen. Veel succes! Groetjes Isa.

Lieve Noëlle, Allereerst wil ik je zeggen dat ik het super dapper van je vindt dat je je verhaal durft te delen op ons forum! Wat een lastige situatie waarin jij je bevindt. Ik begrijp heel goed dat dit niet fijn voor je is. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 10 jaar oud was en ook mijn vader heeft een nieuwe vrouw, mijn stiefmoeder. In het begin vond ik dit 'leuk' maar na een tijd kreeg ik door dat ik mijn vader moest delen met haar en dat zij zich steeds meer ging bemoeien met de opvoeding van mij en mijn broertje. Vanaf dat moment kreeg ik steeds meer onaardige gedachten over haar. Ik had het gevoel dat zij mijn vader veranderde en hij daarom minder contact met ons had. Ik heb veel met mijn moeder, mijn tante en mijn opa en oma gesproken over de situatie bij mijn vader thuis. Ieder weekend had ik nóg meer moeite om naar hem toe te gaan en wilde ik het liefst zo snel mogelijk weer naar mijn moeder. De sfeer die bij mijn vader hing vond ik niet fijn, net zoals dat jij dat vindt. Ik voelde me niet thuis en niet op mijn gemak. Op een gegeven moment wilde ik écht niet meer naar mijn vader toe en toen heb ik hem een brief geschreven. In deze brief heb ik alles opgeschreven over wat ik niet fijn vond en waarom ik niet meer naar hem toe wilde. Ik heb precies opgeschreven hoe ik mij voelde en wat ik graag anders zou willen zien. Nadat mijn vader deze brief had gelezen hadden we een gesprek waarin alles uitgesproken werd. Omdat ik zelf nooit aangaf waar ik mee zat, had hij niet door dat ik mij zo voelde. Pas nadat hij de brief had gelezen begreep hij mijn gevoelens en kon hij er ook echt wat mee.. Wat ik jou wil adviseren lieve Noëlle, is dat het goed is om te blijven praten. Vertel je vader wat jou dwarszit en vertel hem over hoe je je voelt. Je vader wil namelijk niets liever dan dat jij je fijn voelt! Als je het moeilijk vindt om in gesprek te gaan, zou je wellicht ook een brief kunnen schrijven. Hoe klinkt dat voor je? En heb je ook iemand in je omgeving waarmee je je gevoelens kunt delen, een opa, buurvrouw, tante of leerkracht? Misschien dat als je een gesprekje hebt gehad met je vader, je het een stuk fijner vindt bij hem thuis en je er wel graag zou willen blijven wonen met je broertjes en zusjes! :) Ik wil je heel veel succes wensen en als je nog meer vragen hebt, stel ze gerust! Veel liefs, Lisa