Tips voor contact met mijn vader

Mijn ouders zijn al langere tijd gescheiden; ik was toen een kleuter. Inmiddels ben ik volwassen en woon ik op mezelf. Ik merk dat ik richting mijn vader een sterke loyaliteit voel. Ik denk dat die al van vroeger komt. Als hij iets van mij nodig heeft of bijvoorbeeld teleurgesteld of boos is, voel ik snel dat ik het moet oplossen of goedmaken. Zijn reacties kunnen voor mij soms heel zwart-wit en veroordelend overkomen. Als iets niet gaat zoals hij verwacht, kan hij boos of erg teleurgesteld worden. Soms worden daarbij ook negatieve dingen over de scheiding of de andere ouder aangehaald. Ik merk dat dit veel spanning en verdriet bij mij oproept. Ik moet dan vaak direct huilen en voel de spanning door mijn hele lichaam. Als ik een op zichzelf normale grens stel, kan ik daarna veel schuldgevoel krijgen. Rationeel weet ik dat ik niet altijd beschikbaar hoef te zijn en niet verantwoordelijk ben voor zijn gevoelens, maar emotioneel voelt dat anders. Ik ben ook bang voor zijn reactie en de spanning die dat met zich meebrengt. Ik hou veel van mijn vader en zie hoeveel hij voor mij doet. Juist daardoor vind ik grenzen stellen moeilijk, zonder het gevoel te hebben dat ik hem tekortdoe. Als kind stelde ik eigenlijk nooit grenzen, dus wanneer het nu wel lukt, ben ik daar soms ook trots op. Zijn er anderen die dit herkennen? Hoe gaan jullie om met die loyaliteit als een ouder boos of veroordelend reageert? En hebben jullie tips om hier mee om te gaan? Veel liefs, <3