Mijn ouders zijn 2 jaar geleden gescheiden en de manier waarop dit is gegaan blijft voor mijn nog altijd ondraaglijk. Mijn ouders hadden een lat-relatie, wat wil zeggen dat zij niet bij elkaar woonden maar wel een relatie hadden. Mijn vader stuurde op een avond een mailtje naar mijn moeder waarin, kort samengevat, stond dat hij de relatie wilde beëindigen en dat het tijd was om allebei een andere kant op te gaan. Deze actie kon ik al heel slecht verdragen en ik heb hem dan ook boos opgebeld. Hij beloofde mooie dingen en dat hij mij en mijn broer nog altijd op zou zoeken en dat er zeker tijd was om nog dingen te doen als een familie. "Je vader en moeder hebben geen ruzie, ze zijn gewoon liever vrienden." zei hij. Van al deze mooie beloftes is nog nooit iets waargemaakt. Hij miste dan ook mijn 16e verjaardag, omdat hij te bang was mijn moeder onder ogen te komen. Na de scheiding heeft hij mijn broer anderhalf jaar niet gezien, ook heeft hij niks van zich laten horen. Wel kwam hij steeds met de mooie woorden: "Jullie zijn altijd welkom bij mij." Maar zelf eens een keer zijn kinderen opbellen, ho maar. Nu, 2 jaar later, kan ik het nog steeds heel goed met mijn vader vinden. Onze band is zo hecht, ook al zie ik hem ongeveer één keer in de twee weken. Toch kan ik mezelf niet over het feit heenzetten dat alles van één kant moet komen, dat ik altijd degene moet zijn die belt en die vraagt of hij misschien tijd heeft om iets leuks te doen. Meer dan samen bij hem thuis een film kijken wordt het niet, als ik eens een keer wat leuks wil gaan doen, dan zegt hij : "leuke dingen deed ik ook nooit met mijn vader, zo zijn wij gewoon niet." Het breekt me nog elke dag dat mijn vader mijn broer niet ziet en dat ik overal tussenin sta. Ik word van alle kanten beïnvloed en weet af en toe niet meer welke kant ik moet kiezen en of ik überhaupt een kant moet kiezen.. Iemand die dit herkent?

mijn ouders zijn nu al bijna zeven jaar uit elkaar. laats is er ruzie geweest, mijn ouders hadden ruzie voor mijn stiefvader (hij heeft ons vroeger vaak geslagen) door die ruzie is nu alles verandert ik heb slecht contact met mijn vader en die vriendin van haar. ik voel me niet fijn bij me ouders thuis, maar ik wil ook niet weg daar. ik weet nu effe niet meer wat ik moet doen. help me

Beste, Mijn ouders zijn sinds mijn derde gescheiden. Ik kan me nog precies het moment herinneren dat mijn moeder weg ging bij mijn vader. Dat moment vergeet ik nooit meer! Eerst dacht ik dat het mijn schuld was, sinds een paar jaar weet ik dat dat niet zo is. Voor alle kinderen waarvan de ouders gaan scheiden Het Is Nooit Jou Schuld! Verder kreeg mijn vader in de jaren daarna een nieuwe vrouw. In die tijd wou ik niet meer naar mijn vader. Waardoor er twee rechtzaken zijn geweest! Mijn vader en zijn nieuwe vrouw hebben 3 kinderen gekregen. Met de oudste kan ik het niet zo goed vinden en heb ik altijd ruzie! Verder woon ik nu bij mijn moeder en ga ik elke vrijdag naar mijn vader. Xx van mij

beste villapinedo. ik en mijn vader hebben ruzie en de ruzies worden steets erger en meer. laats heeft had ik een gesprek met mijn vader en toen ging mijn stief moeder zich er mee bemoeien toen heb ik haar gevraagt om weg te gaan maar ze blijft zich met mij bemoeien toen heb ik tegen haar gezecht dat ze niet mijn moeder is toen schrok ze en liet ze me met rust. nu wil ik niet meer naar mijn vader toe door al die ruzies en mijn stief moeder wat moet ik doen?

Hallo, Sinds twee jaar zijn mijn ouders gescheiden. Het is een vechtscheiding geworden. Waarbij mijn vader de scheiding niet heeft willen accepteren. Mijn vader wilde niet doorkrijgen dat, door de strijd die hij voerde, ik eraan kapot ging. Die persoon wist altijd precies wat 'goed voor mij was'. Mijn vader wilde niet luisteren naar wat ik het liefste wilde, maar wat voor hem het beste was. Als hij zijn zin niet kreeg dan dreigde hij met allemaal 'stappen' die hij zou ondernemen tegen mijn moeder. Dit terwijl het bijna nooit aan haar lag. Hij zocht iemand om zich op af te reageren en mijn moeder was de zondebok. Mede, omdat zij alles opzij zette voor mij als ik wat nodig had. Mijn vader had alleen maar tijd voor zijn hobby en keek alleen maar mij om als hij daar tijd voor had. Hij begreep ook nooit waarom ik dingen deed. Hij had het idee dat ik me tegen hem keerde. Dit ten onrechte. Hij wilde mij niet begrijpen en mijn keuzes niet accepteren. Als ik hier iets over zei tegen hem dan was het allemaal mijn fout of die van mijn moeder. Het lag nooit aan hem. Ik had hier zoveel last van dat ik op mijn achttiende heb besloten het contact te verbreken, zodat er een last van mijn schouders af zou vallen en ik verder kon met mijn leven. Het advies wat ik ouders wil geven die uit elkaar gaan is: Luister naar je kind(eren). Neem de tijd voor ze en denk niet het zelf allemaal beter te weten. Dat is niet goed voor de kinderen. Zij hebben al genoeg moeite met de scheiding. Laat staan dat die dan ook nog eens over de ruggen van de kinderen gespeeld gaat worden om er zelf als ouder beter van te worden. Je hebt in het verleden voor je kind(eren) gekozen. Wees dan ook na de scheiding de ouder die zij stuk voor stuk verdienen. Je eigen kinderen moeten boven je eigen belang staan. Wees er in zo'n moeilijke tijd voor ze, want ze hebben je nodig!

Mijn ouders zijn al bijna 9 jaar gescheiden. Ik was 5 toen ze officieel uit elkaar gingen. Ik woon nu bij mijn moeder en ga om de 2 weken van zaterdag tot zondag naar mijn vader. Mijn moeder heeft een paar ´´Vriendjes´´ gehad na de scheiding maar die liepen allemaal niet zo goed af en mijn vader heeft geluk gehad en heeft een nieuwe vriendin. Maar ik mag haar niet. Ze bemoeit zich met ALLES. Alles aan haar irriteert me. Ze heeft ook 2 zoons die precies hetzelfde zijn en altijd de sfeer verzieken. Me moeder zegt altijd dat ik niet hoef te gaan maar dat vind ik zielig voor me vader want zelf komt hij niet naar mij...Dat zal betekenen dat ik hem nooit meer zie. Hij heeft dan wel met die vrouw maar zij past helemaal niet bij hem. Ze is heeel anders dan hem. En verbied hem vanalles. Als hij de kans had was hij allang gegaan maar dat gaat niet want hij heeft geen geld. Hij heeft namelijk een hersentumor. Het is verboden voor hem om te werken.

Ik voel me echt slecht en onveilig bij me vader.hij pakte me gewoon uit woede bij me strot.me moeder vind ik ook veel aardiger en als ik dan wat vraag dan geeft ze eerlijk andwoord en me vader regelmatig niet.ze zijn nu al 2 jaar geschijden. Daardoor kan ik moeilijk met er mee door gaan.en met me stief vader kan ik het goed vertelen.me moeder gaat ook veel vaker mee naar school dan me vader.hij kijk ook altijd zagerijnig als hij me komt ophaalen op de na schoolsopvang.

zijn er ook jongeren van zo boven de 18 van wie de ouders toen pas gingen scheiden zo ja hoe ging je daar toen mee om? ben zelf 25 en mijn ouders gaan nu scheiden.

mag je als kind zeggen of je bij je moeder of vader wil wonen als je bij 1 van je ouders niet veilig voelt?

mijn ouders zijn al 3 en half jaar maar het contact is waardeloos mijn zus heeft ruzie met mijn stiefmoeder ze vinden dat mijn zus in gesprek met ze moet laatst deden ze dat en het ging helemaal mis mijn stief moeder loopt dingen over mijn oma te zeggen die niet waar zijn ook heeft hij gezecht dat hij vreemd is gegaan wat moet doen om nog met bijde ouders het leuk te hebben