Een kant kiezen

Hey Anoniem, Dank je voor je verhaal. Ik herken grote delen van je verhaal wel, ja. Lang niet alles- zo hadden mijn ouders geen LAT-relatie en was ik 3 toen ze scheidden, daarnaast zie ik mijn vader nog erg weinig- maar dat wat je schrijft; "zelf eens zijn kinderen opbellen, ho maar", dat herken ik ontzettend. Die vermoeidheid/frustratie over het feit dat alles maar van één kant komt ken ik ook en daar worstel ik al jaren mee. In mijn geval heb ik nog een broertje en drie halfzusjes (maar vader is ook weg bij mijn stiefmoeder en woont nu in buitenland met nieuwe vriendin, werkt wel 6 dagen per week in de stad waar ik ook woon, veel financiele rompslomp, betaalt niets, werkt alleen maar etc.) en het is vreselijk moeilijk om zoveel verschillende dingen over je vader te horen. At the end of the day he's still the person that brought you onto this world. Het blijft je vader. Wat mij wel belangrijk lijkt: Je hoeft geen kant te kiezen. Dat is nergens voor nodig. Je hebt twee ouders en het zou onmenselijk zijn om daartussen te moeten kiezen. Probeer alle meningen en invloeden van je af te laten glijden en ga goed bij jezelf na: Hoe sta ik hierin? Wat zie ik? Okee, anderen zeggen mij dit, maar zie ik dit ook zo? Wat wil ik hiermee? Probeer er een beetje van een afstand naar te kijken af en toe, en ga na wat voor jou het beste voelt. Wil je een kant kiezen? Dan moet je dat doen, maar doe dat weloverwogen en niet puur op emoties of puur op ratio gericht. Daarnaast zou ik dat niet aanraden- je hoeft helemaal niet te kiezen. Mocht dat wel zo voelen, zou ik het gesprek aangaan met de mensen die jou doen voelen dat je moet kiezen. Zelf ben ik nu op een punt dat ik geen zin meer heb om moeite te doen; ik heb er veel energie in gestopt, maar krijg er erg weinig voor terug. Het is mij al die kracht niet meer waard (die stop ik liever in andere dingen). Nu ben ik enorm verrast als ik eens een berichtje krijg om me succes met iets te wensen. Ik heb enorm veel respect voor jou en dat je zoveel moeite blijft doen om contact met je vader te hebben. Dat vind ik echt heel knap van je, dat geeft ook aan dat je een groot doorzettingsvermogen hebt en daarmee sterk in je schoenen gaat. Echt, heel knap! Bewonderenswaardig. Moraal van het verhaal: Doe wat voor jou goed voelt. En je kunt altijd hier terecht :) Liefs, Emma

Beste Anoniem, Bedankt voor je berichtje en fijn dat je ons hebt gevonden om je verhaal te delen. Persoonlijk kan ik mij helemaal vinden in je verhaal. De beloftes die je vader doet maar die hij niet nakomt. Dat hij zegt dat je altijd welkom bent, maar zich waarschijnlijk minder goed beseft dat er voor jullie een drempel is om naar hem toe te gaan door de manier waarop de scheiding is aangekondigd. Dat jij altijd degene bent die energie in jullie band moet stoppen om elkaar te blijven zien. Het gevoel dat jij waarschijnlijk hebt omdat jij het wel goed kan vinden met je vader, maar dat je broer hem niet spreekt. Misschien kun je een keer met je broer praten over hoe hij zich voelt dat hij geen contact heeft met jullie vader en wat hij graag zou willen. Mocht blijken dat je broer dan toch graag het contact wil behouden dan kan je aanbieden om een keer mee te gaan als hij met jullie vader gaat praten, zo kan jij laten zien dat je hem steunt. Ook zegt je vader dat er ruimte blijft om leuke dingen te doen met het gezin. Maar blijkt verderop in je verhaal dat wanneer jij iets leuks wilt gaan doen, dat hij dat niet wil omdat hij dit nooit met zijn vader deed. Je kan hierover met je vader in gesprek gaan, maar mocht je dit lastig vinden dan kun je hem misschien een brief schrijven. Hierin kun je herinneringen schrijven van leuke dingen die jullie met elkaar als gezin hebben gedaan en dat omdat hij vroeger geen leuke dingen heeft gedaan met zn vader dit niet hoeft te betekenen dat hij dat nu zelf ook niet hoeft te doen met zijn kinderen. Je kan een voorstel doen voor een leuke activiteit, dit hoeft niet gelijk heel groot te zijn of een hele dag in beslag te nemen, maar iets kleins zoals een wandeling en daarna ergens iets drinken. Ik begrijp dat je het gevoel hebt dat je een kant moet kiezen, maar je moet datgene kiezen wat voor jou goed voelt. Ik begrijp dat je alle kanten afweegt en rekening wilt houden met anderen, maar waarschijnlijk geeft dit niet genoeg voldoening naar je eigen situatie en zul je de keuze met je hart moeten maken. Misschien betekent dit dat je een keuze maakt die je moeder of broer iets minder leuk vinden, maar op het moment dat jij de keus maakt die goed voor jou is zal jij gelukkig worden en zullen de mensen om je heen dit ook zien. Het belangrijkst is dat je trouw blijft aan jezelf en datgene doet waarbij jij lekker in je vel zit. Bij mij heeft het heel lang geduurd voor ik wist wat ik wilde, moest ik mijn vader bot gezegd niet meer toelaten in mijn leven vanwege al die loze beloftes of wilde ik juist wel contact met hem blijven houden. Ik merkte aan mijzelf dat ik het contact niet wilde verbreken dus heb ik hem opgebeld en ben ik laatst voor het eerst, na 10 jaar, bij hem thuis geweest. Er is nog een lange weg te gaan om het vertrouwen weer op te bouwen, maar de eerste stap is gezet en dat voelt ergens heel erg goed. Hopelijk heb je iets aan mijn verhaal en mocht er ooit nog iets zijn, dan kun je dit altijd met ons delen! Het lijkt me fijn om nog eens te horen hoe het met je gaat! Veel sterkte! Liefs