Boven 18?

Hi Sander, Je berichtje is ook geplaatst op Facebook dus daar kan je ook reacties verwachten: https://www.facebook.com/VillaPinedo Groetjes Marsha

Hi Sander, Mijn ouders zijn 2,5jr geleden op mijn 20e uit elkaar gegaan. Ik vind dat nog steeds erg moeilijk. Omdat ik de oudste ben, heeft mijn moeder het idee dat ze alles bij mij kwijt kan. Alle nare verhalen over mijn vader, de ruzies, en haar zorgen en problemen worden aan mij verteld. Af en toe voel ik mij de ouder van het gezin. Raak ook steeds meer geirriteerd met mijn moeder, dat ze alles deelt. Dit wil je als kind niet horen. Dit neem ik mijn vader kwalijk. Hij is vertrokken en de reden dat mijn moeder nu ongelukkig is. Het is raar dat mijn moeder mij nu als klaagpunt ziet, ipv dochter. Ik wil niet de redenen om mijn vader niet te zien aanhoren, ik wil een moeder die me aanmoedigt om contact te houden met hem. Ik heb het idee dat het als "volwassen" kind moeilijker is. Je wordt voor volwassene aangezien die alles mag weten, je mag zelf beslissen of je je ouders blijft zien, en er wordt verwacht dat je er goed mee om kan gaan. Ik vind dat je eerlijk moet blijven. Vanaf het begin. Hoe langer je wacht, des te moeilijker alles wordt. Ik heb nu al 2 jaar geen contact meer met mijn vader, en mijn moeder is een vd redenen waarom niet. Ze toont al verdriet als ik aangeef mijn tante te willen zien. Als ik vanaf het begin had aangeven contact te willen behouden, dan was het veel makkelijker geweest. Nu is het uitstellen en uitstellen om haar maar geen pijn te doen. Zo zijn er al 2 jaar voorbij gevlogen. Blijf ook praten. Ik heb helaas nog geen gesprek gehad met mijn vader om hem het te laten uitleggen, en om mezelf uit te drukken. Dat gesprek had ik in het begin al met hem moeten houden, maar ik was boos. Nu heb ik spijt, want het begint langzaam te vervagen, terwijl het belangrijke zaken zijn die moeten worden uitgesproken. Wees ook duidelijk tegenover je omgeving (vrienden, broers/zussen). Ik had in het begin het idee dat ik het zelf maar moest oplossen. Alsof ik oud genoeg was om hier zelf mee te dealen. Dat was fout. Dat ben je nooit. Ouders die scheiden is niet makkelijk, en dat los je zelf niet op. Goed, beetje een rommelige opmaak, tis al laat, maar hopelijk snap je het idee. Heel veel sterkte ermee. Ik hoop dat het op welke manier dan ook goed komt. Groetjes Klaas.

hoi klaas bedankt voor je berichtje. klopt inderdaad ik denk ook dat als je ouder bent moeilijker ook omdat je inderdaad zelf de keuzes mag maken en ook om dat je zelf dus midden in het leven staat. ik hoop dat je ooit nog is de kans krijgt om met je vader te praten.sander

Hoi Sander, Klaas, Allereerst voor jullie allebei sterkte! Ik herken mezelf in zowel de vraag als verhaal (als reactie op de vraag). Helaas heb ik 2x een scheiding meegemaakt: de 1e toen ik 2 jaar was en de 2e toen ik 21 was. De gevolgen van dit alles heb ik laatst van me afgeschreven, zie het gedicht "Eilandjes" op dit forum. Als klein kind weet je vaak niet beter en denk je dat het zo "normaal" is. Toch krijg je alles mee en pas je je automatisch aan. Het nare is dat de gevolgen pas op latere leeftijd naar voren komen. Het is dan moeilijk om onderscheid te maken wat daadwerkelijk een eigenschap van jezelf is en wat je op jonge leeftijd jezelf heb aangeleerd. Wat je jezelf hebt aangeleerd kan je ook weer afleren, maar het blijft een leerproces en een valkuil. De 2e scheiding heb ik uiteraard heel bewust meegekregen. En deze is heel zwaar voor mij als (oudste) kind geweest. Eerst heb ik jarenlang al (onder andere) de twijfels van mijn moeder aangehoord of ze nu wel of niet zouden gaan scheiden. Uiteindelijk kwam dus de scheiding. De scheiding zelf verliep gemoedelijk en vlot. Maar mijn moeder leunde ook teveel op mij: zoals altijd met alle ellende en opeens werd van mij verwacht dat ik financieel zou bijdragen bij alle vasten lasten (lees: geen kostgeld, maar een bijdrage zoals een "partner") Ik werkte toen nog maar net voor het eerst fulltime en wilde flink gaan sparen voor rondreis en/of vervolgstudie op hoger niveau. Daarnaast ging ze driftig op zoek naar een nieuwe man (via internet, collega's, etc) en ondertussen kwam ze terecht in een hele zware depressie.... Kortom: als je boven de 18 bent of begin 20 en je woont nog thuis, dan wil je dit niet! Omdat je alles zo bewust meekrijgt, raak je erbij betrokken en dat maakt het zo moeilijk. Maar op deze leeftijd wil je studeren, sparen, je toekomst uitstippelen....Je bent eigenlijk ook nog niet helemaal volwassen en er is geen handleiding die je vertelt hoe je je mag voelen, wat je ervan mag denken en hoe je het beste met je ouders om kunt gaan en wat je van je ouders mag/kan verwachten. Natuurlijk hebben ouders andersom ook geen handleiding en zij zullen je niet zo snel meer vertroetelen of ontzien juist omdat je niet meer klein bent. Hoe kan je hier het beste mee omgaan? Praten, blijven praten. Als het lukt met je ouders en anders met familieleden, vrienden, op school, etc. Houdt je eigen "doel" voor ogen; vaak heb je op deze leeftijd al het e.e.a. uitgestippeld wat je wilt gaan doen. Focus je daarop en voel je niet schuldig. Dit is jouw tijd om "de wereld echt te gaan ontdekken" en deze leeftijd is gewoon bijzonder omdat je (meestal) nog maar weinig verantwoordelijkheden hebt. En onthoudt (dat heb ik helaas met een harde les geleerd): je kan andersmans problemen NOOIT oplossen. Je kan iemand steunen en bijstaan, maar uiteindelijk zullen je vader en moeder er toch zelf uit moeten komen. Zo werkt het nu eenmaal; pas als ze zelf "de knop" hebben omgezet zal er verandering/verbetering gaan optreden, dat kan jij niet voor hun doen. Klaas: ik raad je aan om toch contact met je vader te zoeken. Wat is de reden dat hij is weggegaan? Jouw moeder is ongelukkig omdat ze ervoor kiest om ongelukkig te zijn en te voelen. Dat klinkt misschien raar, maar haar geluksbesef hangt niet af van een ander, in dit geval je vader. Heeft jouw moeder professionele hulp? Als jij contact met je vader wilt is dat jouw EIGEN keuze. Praat eens met hem, vertel hoe je je voelt, dat je hem mist. Misschien wil/kan hij jou meer vertellen waarom hij is weggegaan. Niet dat jij er iets mee moet, maar om beter het totale plaatje te kunnen begrijpen wat er is gebeurd. Dat zal jullie band weer versterken. Heel veel sterkte beiden en succes!

Wow, wat is dit allemaal herkenbaar.. Ik ben zelf 24 en mijn ouders hebben eindelijk de beslissing genomen om uit elkaar te gaan.. Mijn vader is al 6 jaar ernstig psychisch ziek, het trekt een zware wissel op het gezin. Aan de ene kant ben ik blij dat er een beslissing is, aan de andere kant.. Ben ik degene met een goed salaris terwijl mijn vader een uitkering heeft, mijn moeder werkt ook maar minder dan mij. Er wordt nu van mij verwacht dat ik de financiele plek inneem van mijn vader, in bijvoorbeeld de hypotheek of (als het huis verkocht moet worden) een huis huren op mijn naam. Omdat er behoorlijk wat dingen zijn gebeurd die mijn moeder niet aan iedereen wil vertellen (snap ik ook wel) verteld ze alles aan mij, het is voor haar een opluchting maar af en toe hoor ik dingen over mijn vader die een dochter dus absoluut niet wil horen.... Ik herken het zo erg, ik wil mijn ouders niet teleurstellen maar aan de andere kant zou ik het liefst een ticket willen boeken met bestemming onbekend en over een half jaar terug komen. (of in mijn bed gaan liggen met de dekens over mijn hoofd, het hangt ervan af in welke stemming ik ben..) Ik heb ook nog 2 zusjes, ik probeerde hen ook altijd te beschermen maar zie wel in dat dat niet meer gaat lukken. De ene logeert inmiddels "tijdelijk" bij haar vriend en familie, de andere zit bij een vriendin. Ik ben dus nu alleen thuis met mijn ouders.. lekker sfeertje joh!

hoi m ik zie je berichtje nu pas. je zal vast nu verder zijn met je ouders en misschien woon je al niet meer thuis? me ouders zijn nu 9 weken uit elkaar en aangezien ik nog niet aan een woning kan komen woon ik nog in het ouderlijk huis bij 1 van me ouders vreselijk iets elke x komt alles weer naar boven en nog zit je tussen je ouders in om dat nog niet alles rond is. heerlijk een bestemming onbekend eigenlijk een onbewoond eiland een half jaar rust zou er zo voor tekenen. ja vervelend dat het wordt verwacht van je om voor je vader de financiele plek in te nemen hopelijk heb je daar een oplossing voor kunnen vinden sterkte. sander