Hi there! Sinds een week of twee zit ik met enorme frustraties naar mijn vader toe. Misschien dat jullie mij hier advies in kunnen geven. Het is nogal complex, maar ik zal het proberen zo volledig mogelijk te beschrijven. Sinds de scheiding van mijn ouders (8 jaar geleden), ben ik mij ervan bewust geworden dat mijn vader ziek is. Ziek in zijn hoofd. Hij liegt en bedriegt, heeft elke week een nieuwe schuldeiser aan zijn deur, met politie en al. Verhuist van het ene huis naar het andere, illegaal, zodat hij zich niet in hoeft te schrijven en dus de deurwaarders niet aan zijn deur komen. Maar hij dus ook geen uitkering krijgt, en dus probeert bij familie en vrienden te lenen. (maar hij betaald niet terug, dus niemand wil hem meer wat lenen). Zijn huidige vriendin heeft hem wijsgemaakt (zonder onderzoeken en testen) dat hij autistisch is. Dus voor elke fout die mijn vader maakt is zijn antwoord: "Ja, dat komt door mijn autisme". Medio december zou mijn vader een huis huren. Hij had het huurcontract al getekend. Iedereen vroeg zich af hoe hij dat ging betalen, maar goed. We gaven hem een kans. Op de dag dat hij de borg zou moeten betalen, was meneer ineens van de aardbodem verdwenen. En aangezien hij in het verleden suïcidaal is geweest, hebben wij (zijn kinderen), aangifte van vermissing gedaan. Toen hij, een week na de officiële vermissing, ineens in zeer verwarde toestand weer voor de deur stond, vroegen we hem waarom hij dit deed. Zijn antwoord: "Ja, zoveel geld heb ik toch niet om dat huis te huren, dus wat moet ik anders dan weglopen?" Ondertussen is er nog veel meer gebeurt, maar dat is niet zodanig van belang om dit hier te schrijven, maar beslist wel meer en meer mijn keuze. Mijn vader is 46, maar gedraagt zich als kleuter. Tot overmaat van ramp heeft hij mijn opa en oma (zijn ouders), uitgescholden en hen verweten dat zij hem zo hebben gemaakt. Ik ben razend. Ik zit er aan te denken om zelfs het contact (tijdelijk) te verbreken met mijn vader. Maar, moet ik dat wel doen? Wat denken jullie, wat is het beste?

ik vind het vervelend dat wij de kinderen afhankelijk zijn van de scheiding en er onder leiden.

Ik ben een meisje van 18, eigenlijk een jonge vrouw. 12 jaar geleden zijn mijn ouders uit elkaar gegaan na een vechtscheiding. Ik kan me er bijna niks van herrineren doordat ik het zelf heb afgesloten. Tuurlijk het is beter. Maar het had anders gemogen. Nu heeft mijn vader al 8 jaar een vriendin. Maar dat gaat ook flut ! Ik heb het idee dat mijn vader niet eerlijk is over de reden waarom hij wil verhuizen ! Ik denk dat hij verliefd is... Help!

Hey Mijn ouders zijn eindelijk echt aan het scheiden. Ik zit nu in de 2e en in groep 8 hebben ze het mij en me zus verteld. Ik heb nooit echt een goede band gehad met me pa en dat kleine beetje band dat we hadden is nu door de scheiding weg Mijn moeder wil naar een andere stad aangezien ze daar werkt en al haar vrienden heeft. Me vader wil dat ze hier blijft. Door de slechte band met me vader wil ik met me moeder mee. Me vader is het daar compleet op tegen. Als ik met me pa ben hebben we alleen maar ruzie. Als me moeder en vader samen thuis zijn hebben ze ook de hele tijd er ruzie over. Ik kan niet meer tegen al deze onrust in huis en weet niet meer wat ik kan doen. Vroeger ging ik altijd sporten als ik er niet meer tegen kon, maar nu heb ik een blessure waardoor dat niet meer mag. Het is zo erg geworden dat ik zelfs moest stoppen met paardrijden. Weet iemand een manier om rustig te worden en je gewoon even te kunnen 'wegtrekken' van alles?

ik probeer mn moeder zover te krijgen om te gaan scheiden.mn vader heeft net een nieuwe baan maar het voelt net alsof er een vreemde man bij thuis is.wat moet ik tegen haar zeggen

ik ken haar nog niet p.s. wat moet ik straks zeggen als ik haar zie. ik weet zeker dat ik haar in het begin niet aardig vindt.

Ik heb dit maar ff als onderwerp ingevuld, k weet niet zo goed waar ik het bij moet zetten. Haai, Mijn ouders vertelden oud & nieuw 2012-2013 dat ze gingen scheiden (om lekker precies te doen 22:37 ;)) Het kwam als donder slag bij heldere hemel bij mij, tuurlijk je voelt wel spanningen maar het is ook kerst geweest en mijn verjaardag zat eraan te komen dus als kind (puber) denk je maar gewoon het zal allemaal best. In periode januari t/m April(2013) waren er heel veel ruzie's en spanningen waar als kind gezellig tussen zit en verplicht doet alsof er niets aan de hand is, op 9 april verhuisde mijn vader naar een dorpje bijna 40 km van mijn huis bij m'n moeder. Alles verliep redelijk oke, totdat ik naar de middelbare ging... Alles ging fout en in de eerste periode haalde ik bijna alleen maar onvoldoendes, toen begon de mentor zich af te vragen of er iets aan de hand is, en dan kun je alles gaan vertellen. Dat was zo ontzettend ***, de mentor schrok er best van en was heel begripvol en medelevend, hij wou me helpen maar ik nam zijn hulp niet aan. Ik richtte me alleen nog maar op school dat ging goed tot nu, de toetsweek zit eraan te komen en er staan een heleboel zesjes op rapport, het is nu dus alles of niets, ik ben gewoon ontzettend wanhopig. Niemand lijkt me te kunnen helpen en ik sta er al 3 maanden alleen voor, ik denk al bijna een half jaar serieus na over zelfmoord, bij mijn vader is het namelijk helemaal niet leuk, ik heb ook nog een zus die m'n leven verkloot door alleen maar hele vervelende opmerkingen te maken en alle aandacht op zichzelf te vestigen.Inmiddels zijn m'n ouders officieel gescheiden maar beter gaat het zeker nog niet, ze kunnen elkaar niet eens aankijken. Ik voel me zo ontzettend klote, als je ergens de komende week leest dat er een 13-jarig meisje zelfmoord heeft gepleegd zit de kans er dik in dat ik dat was ... ik kan niet meer, ik ben kapot ...

Nou, mijn ouders zijn nu dus 5 jaar gescheiden. Ze vertelden het in de vakantie en ik heb het een beetje langs me laten gaan. M'n vader is redelijk snel verhuist naar een klein kraakpand. Het ging allemaal soepel, en zonder dat ik het doorhad heb ik mezelf helemaal weggecijferd. Omdat ik me moest aanpassen aan mn ouders, deed ik dat bij alles. Ik had dus bijna geen eigen mening en in de eerste was ik zo goed als altijd stil. Naarmate ik ouder werd, merkte ik dat m ijn vader een rare vogel is. Of eerder egoïstisch. Hij denkt alleen aan zichzelf en bij keuzes die hij moet maken, bedenkt hij alleen maar wat goed is voor hemzelf. Zo heeft hij laatst besloten (Uit het niets) dat hij binnen dit jaar bij zijn vriendin gaat intrekken.. Hij had alles al voor mij zitten invullen, hoe ik daar zou komen, dat ik het waarschijnlijk wel goed vond. Ik vind het alles behalve leuk en goed.. Wat moet ik doen??

hey , ik zit in ook in een scheiding, ik heb het soms wel moeilijk,soms mis ik die tijden dat ze nog samen waren, mijn ouders hebben het 5 jaar lang geprobeerd om nog samen te blijven, maar mijn moeder kon er niet meer tegen en ze besloten te gaan scheiden,en ze zijn sinds maart gescheiden. ik had het moeilijk aan het begin,maar nu gaat het wel wat beter mijn vader had (heeft) het nog heel moeilijk. Ze hadden eerst nog een idee om hun relatie helemaal over nieuw te beginnen,maar mijn vader verpeste dat want hij tja het was zo raar hij was de ene dag heel aardig tegen ons en deed normaal maar de andere dag heel boos.ik snapte er niks van maar ja nu is mijn vader in turkije hij is bij mijn oma om even af te koelen,hij neemt geen contact met ons op. ik whatsapp hem hij blokkeert mij. eerst was ik boos op hem toen verdrietig en nu snap ik hem wel een klein beetje. Ik vroeg aan mijn oma waarom hij zo deed mijn oma zij ; "Als hij jullie stem hoort of jullie foto ziet kan hij daar niet tegen en begint gelijk te huilen. Ach jaa ik vind het soms moeilijk want dan denk ik weer aan hem maar het lukt me goed om gewoon niet aan hem te denken en aan alle negatieve dingen.Nu doen we ook hele leuke dingen met mijn moeders vriendin en haar zoontje kan goed opschieten met mijn broetje (5 jaar bijna 6 ) xx rozali

Wat was het drie maanden geleden anders. Alles ging goed en geen vuiltje aan de lucht. Ik heb een goede relatie en een schoonfamilie waar ik meer dan welkom ben. Heel erg fijn, aangezien mijn ouders gescheiden zijn en mijn zus al op zichzelf woont. Drie maanden geleden had ik een leuke en gezellig baan naast mijn studie. Maar toen begon het balletje te rollen. Mijn contract werd niet verlengd. Ja, vervelend maar daar komen we wel weer uit. Toen dat gebeurde had ik veel afleiding van het afspreken met mijn partner (verliefheid etc.). Maar langzaamaan ging het minder. Op school lukte een opdracht niet meer. Die stelde ik al telkens uit (wat niks voor mij is). Totdat de dag kwam dat ik een hele dag niks had gedaan aan school en het toch wel had gemoeten. Ik werd boos op mezelf omdat ik niks had gedaan.. Met moeite mezelf door de periode heen gesleept, en die opdracht maar even gelaten. Die zou ik de periode er op volgend wel inhalen. Een paar dagen laten voelde ik me ineens zo kut dat ik in huilen uitbarste terwijl ik niet goed wist waarom. Dit gebeurde steeds vaker. Later kwam ik samen achter met de schoolpsycholoog dat het te maken had met het feit dat ik moeilijk afscheid kan nemen en niet tegen eenzaamheid/alleen zijn kan. Dit wordt waarschijnlijk veroorzaakt door de scheiding. Wat blijkt? Bij mijn schoonfamilie is alles nog intact. Vader, moeder en zus wonen nog samen. Dit is wat ik vroeger had, voordat de scheiding een feit was.. Mijn ouders zijn inmiddels 3 jaar gescheiden en praten nog met elkaar, geen vechtscheiding o.i.d. In die drie jaar heb ik nergens last van gehad, ik trok me er weinig van aan. Waarschijnlijk heb ik dus alle emoties opgekropt en genegeerd. Mijn vermoeden is dan ook dat het ontslag (wat onverwacht kwam) het laatste zetje was om die emoties te uitten. En dit wordt me nu te veel. Ik heb besloten te stoppen met school (2e jaar, hbo) omdat ik me totaal niet kan focussen op de opdrachten en met tegenzin naar school ga. Het ligt niet aan school, want die plek ik gewoon goed. Op dit moment heb ik soms last van paniekaanvallen/ angststoornis. Wat precies is me nog niet duidelijk. Simpel gezegd: alles is oke als er mensen om me heen zijn. Dat kan dus een weekend bij schoonfamilie zijn, naar de supermarkt met pa, afspreken met vrienden e.d. Maar zodra ik weet dat ik in korte tijd alleen ga zijn dan schiet de stress vol in m'n lichaam. Kaak trekt samen, oren gaan pijn doen wat uiteindelijk resulteert in hoofdpijn, moe heid. Ook plannen die ik had gemaakt om te doen als ik alleen zou zijn kan ik niet meer uitvoeren. Daar zie ik op dat moment dan het nut niet van in. Terwijl als m'n pa of wie dan ook in de buurt is ik het wel doe. En daar ben ik nu wel een beetje klaar mee. Het liefst neem ik een wonderpil die alles laat oplossen zodat ik het leventje weer kan leven wat ik drie maanden geleden had. Geen zorgen en geen stress als ik een keer alleen ben.. (wat ik overigens makkelijk kon en fijn vond). Zo. Een lang verhaal maar wel iets wat me erg bezighoudt. Ik ben aan het einde van de dag zo moe dat ik op de bank in slaap val. Ik ben benieuwd wat jullie reacties zijn.