Een dood normale donderdag, tot een uur of 6. Mn broer en ik werden geroepen naar de keuken bar, Daar vertelde mn vader dat mn moeder een affaire heeft met een andere man. De man waar mn vader 3x in de week mee hardloopt of tennist. Een man die mn moeder 3 jaar geleden heeft voor gesteld aan mn vader. Ze kon hem al van haar basisschool jaren, Mn moeder wilt veder met die man, en scheiden van mn vader. Na die dag heb ik mijn moeder een half jaar niet gezien. Ons leven ging gewoon weer veder maar dan zonder mn moeder, er werd amper een woord gesproken over de scheiding, Die man had ook een vrouw en 2 kinderen. Mn vader had haar denk 2 keer gezien, Uit nieuwsgierighied pushte ik mn vader om haar te bellen, hoe het met haar gaat. Na dat belletje hebben ze afsgesproken om een keer bij elkaar op de koffie te gaan. Na een paar bezoekjes, zijn ze verliefd op elkaar geworden. Het ging allemaal heel snel, binnen 2 jaar. Zijn alle twee mn ouders opnieuw getrouwd en zn we verhuisd en heb ik 2 stiefzussen erbij. Jouw vrouw, mijn vrouw.... Dit mijn verhaal in het kort. Ik wil er alleen maar mee zeggen, dat praten heel belangrijk is. Ik ben nu 21 en ik was 13 toen mn ouders uit elkaar gingen. Ik heb er nooit echt problemen mee gehad, ik 'lachte' er altijd overheen en ontweek de moeilijke gesprekken, De klap heb ik 2 jaar geleden opgevangen. Een tijd dat ik alleen maar kon huilen, Ik heb met iemand een paar keer gepraat. Toen ik dacht dat het iets beter ging, ben ik gelijk gestopt. Acherteraf veelste snel geweest, want ik ga er nu weer heen...

ik heb al 1,5 jaar een vriendin. het is allemaal niet helemaal goed gegaan(allebei soms vreemdgegaan en een paar keer al uitgemaakt) de ouders van mijn vriendin verbieden haar nog met me om te gaan en dreigen naar de politie te stappen als ze contact met me houd. ik ben hopeloos want ik wil haar niet kwijt. ik weet niet meer wat ik moet doen. ik hoop dat jullie me kunnen helpen.

Ik slaap met een dekentje die ik was vergeten en men vader was helemaal boos hij is niet meer zoals vroeger

Ik slaap met een dekentje die ik was vergeten en men vader was helemaal boos hij is niet meer zoals vroeger

Hooi, ik heb een erge probleem met mijn echte moeder, ik mag helemaal niks! Ik ben 14 mijn moeder werkt van 07:00 tot 19:00 en ik moet de hele tijd thuis blijven en opruimen, ik vind het erg vervelend worden, ze begrijpt me niet.. Ik wil ook weg met vriendinnen en ik mag geen eens naar de stad met een vriendin! Heb ik niet opgeruimd? Ze wordt zooo boos! ;o Gwn niet meer normaal, ik heb al gedacht over zelfmoord, pleeggezin regelen ofz, ik kan het niet meer aan! Ik kan geen eens een vriendin hebben! Jaa was ik buiten? Mijn telefoon wordt afgepakt! Dat mens spoort niet! Wilt iemand praten ofz? dankje voor t lezen mopp! :**

Hoi. Mijn ouders zijn nu bijna een jaar gescheiden, en ik woon bij mijn vader. Ik kon voor de scheiding ook vaak niet goed communiceren met hem, maar dat is alleen maar erger geworden.. we hebben super vaak ruzie, hij schreeuwt zodra hij thuis komt van werk en pakt al t mogelijke van me af. Ik weet niet of ik bij mn moeder kan/wil wonen, ze woont in een andere stad, ik werk hier dichtbij en ik heb hier ook wat vrienden.. Ik heb ongeveer 4 jaar zware depressie gehad, wat nu al een tijd weg is maar ik voel het weer terug komen. En zeker wanneer ik ruzie heb met m'n vader. Soms is het zo erg dat ik neigingen heb om van huis wegtelopen of erger.. Xx.

Het was een mooie zonnige dag maar daar kwam snel al een eind aan, ik was 11 en ik kwam van school en fietste naar huis. Mijn ouders zie ik allebei zitten mijn vader zie ik stom verbaasd met tranende ogen en een vuur rood gezicht voor zich uit te staren en mijn moeder met een opgeluchte blik rond zich heen te kijken. Mijn moeder zij kom is en vertelde dat zij en mijn vader uit elkaar gingen en dat mijn moeder een andere man had ontmoet. Het leek of de grond onder mijn voeten verdwenen en sinds dien is heel mijn leven een hel geworden. Verdrietig was ik maar al snel moest ik het accepteren ookal was ik als kind er eigenwijs en wilde niks met der nieuwe vriend te maken hebben omdat ik wist dat hij iets meer dan een ander halfuur veder woonden, al snel trok mijn moeder heel veel met der nieuwe vriend op en ja tegenwoordig heel voorspelbaar je moet mee omdat je moeder bij hem wilt wonen. Accepteren was moeilijk en ook het vergeven maar toch deed ik het! Ik bouwde een nieuw leven op en had een luxe leventje ik had een prima opleiding en had een heel leuk bijbaantje. Toen ik 18 was gingen wij verhuizen naar een ander huis en ik heb daar niet eens een jaar in gewoond ik had een prima stage bij mijn buurmans bedrijf. Tot mijn moeder vermoedens kreeg dat mijn stiefvader in die tijd toen nog stiefvader vreemdging met de buurvrouw. Ik spreek mijn echte vader niet meer en ik zag mijn moeders ex vriend die meer als 7 jaar in ons leven was gekomen meer als vader. Ik geloofde mijn moeder niet tot ik zelf ook dingen begon op te merken. Mijn hart werd gerukt uit mijn lijf toen ik haar zag staan in ons huis en toen wist ik het zeker.. het is echt zo ik bedacht me van alles en nog wat maar een wonder was er niet meer! Mijn moeder heeft dit niet verdiend maar ze heeft dit ook mijn vader aan gedaan en wij als kinderen ik en mijn andere zusje moeten boeten voor de daden die zij hebben verricht. ik heb mijn leven op moeten geven en mijn vriendinnen mijn school waar ik een opleiding volgde.. ja allemaal moeten weg gooien om de daden van mensen waar ik afhankelijk van was. Nu ik weer terug ben bij af zo 10 jaar geleden ook heb ik hier mijn familie wel wonen en heb hier weer wel een leven opgebouwd weer vriendinnen gemaakt maar ik ben het allemaal erg zat, mijn leven had ik erg anders voorgesteld en ik ben erg boos op mijn moeder en op mijn moeders ex vriend vooral. Ik leef nu met een agressieve moeder thuis haar leven is een grote poppenkast ze heeft nu een vriend een nieuw leventje maar alles voor de schijn I CALLED KARMA!! wat ik met mijn verhaal probeer te zeggen is dat wat jij een ander aan doet net zo hard terug krijgt de kinderen zijn meestal de Duppen er van zorg dat je je op tijd in schrijft bij woning stichtingen en voorkom dat jij ook afhankelijk maar van alles bent voor de daden van je moeder of vader.

Hallo allemaal, Ik ben 19 en weet net sinds een paar weken dat mijn ouders gaan scheiden. Ik heb het er sinds dien erg moeilijk mee: ik slaap niet, paniekaanvallen, stress en veel verdiet. Ik kan dit alleen niet uiten omdat ik voor mijn gevoel er moet zijn voor mijn jongere zusje moet zijn omdat zij het er overduidelijk heel moeilijk mee heeft. Mijn probleem is nu dat ik op kamers zit en het gevoel heb mn zusje in de steek te laten wat alleen maar leidt tot meer stress en schuldgevoelens. Ik kan het er met niemand van mijn vrienden over hebben omdat zij de scheiding van hun ouders nooit bewust mee hebben gemaakt. Ik weet niet wat ik aan moet met mijn gevoelens, wat mijn zusje en mij te wachten staat en of het ooit normaal gaat voelen. Ik trek dit zo niet langer.

Hi allemaal, Na bijna 40 jaar huwelijk gaan mijn ouders scheiden. Mijn ouders hebben nooit een rustig of harmonieus huwelijk gehad, maar toch leefde ik in de illusie dat ze bij elkaar zouden blijven tot de dood. En nu heeft mijn vader opeens een ander jonger exemplaar opgedoken en laat hij mijn moeder gebroken, verdrietig en boos achter. En dat niet alleen, ook ons als kinderen laat hij in de steek. Hij is niet voor rede vatbaar, wil niet met ons praten. Ook met zijn eigen familie wil hij niet praten. Bij mij en mijn zusje veroorzaakt het heel veel stress, boosheid en verdriet. Ik zou m wel wat aan kunnen doen, zo boos ben ik. En het erge is, ik ben nu net zelf bezig mijn gezin op te bouwen. Voor mijn ouders zou het hun eerste kleinkind zijn. Maar nu, ik wil mijn vader zo ver mogelijk bij me vandaan. Als smerige vreemdganger

Hallo, ik ben een meisje van vijftien jaar en zit midden in de scheiding van mijn ouders. Al lijk ik altijd te lachen heb ik het er heel moeilijk mee. Zodra ik mensen op televisie, in het echt of foto's zie van ouders, die wel samen gelukkig zijn, snap ik niet waarom dat niet bij mij kan. Drie maanden geleden ging mijn vader op vakantie, en besloot mijn moeder bij haar twee beste vrienden te gaan slapen. Ik snapte dat al niet zo goed, mijn moeder van eenenvijftig die bij haar vrienden ging logeren, dat deed mijn moeder nooit? Maarja, het zou betekenen dat ik, mijn vriend en mijn zus Lois het huis voor ons zelf zoude hebben. Toen mijn vader terug kwam van vakantie, en ik s'avonds thuis kwam, was mijn moeder er opeens niet. Mijn vader en zus waren daarintegen in een serieus gesprek. De volgende avond kreeg ik te horen dat mama weg was, en we niet wisten of ze terug zou komen. Één maand geleden hebben we definitief te horen gekregen dat mijn moeder niet meer terug zou komen. Ik heb het daar heel moeilijk mee gehad. Voornamelijk omdat ze nooit ruzie hadden, samen vaak uiteten gingen, of een weekje naar Parijs of New York deden. Ze leken in iedermans ogen het perfecte stel. De klap kwam daarom hard binnen. Al weet ik dat mijn moeder niet meer van papa houd, als haar man, maar meer als beste vriend, kan ik dat nog steeds niet beseffen. Ik snap niet hoe zij haar gezin in de steek kan laten? Maar wil ook niet dat ze zelf ongelukkig is. Nu ik zelf midden in het scheidingsproces zit moet ik ook gaan praten om te vertellen wat ik er nou allemaal van vind. Ik heb dan al het besluit genomen dat ik Co-ouderschap wil, houd het daarmee niet op. Ook vind ik het moeilijk, aangezien ik het de twee "beste vrienden" van mijn moeder verwijdt, ze zijn nooit in onze levens geweest en opeens waren ze daar. En na die weekenden besloot mijn moeder het ook ineens, heeft iemand misschien tips, Bedankt voor het lezen.