ik zit in een moeilijke tijd met het scheiden van mijn ouders met dingen als vreemdgaan en ik vraag me of wat mijn rechten zijn bij dingen zoals verdeling tussen mijn ouders of ik daar ook nog een stem heb. en dat al mijn rechten gewoon even op een rijtje staan want dat mis ik op de site wel. groet anno

Hallo allemaal. Een dood gewoon meisje, een hele normale dag. Mijn ouders gaan schijden hu??? Ik had het echt niet verwacht. Die dag daar voor zaten we nog heel gezellig wat te drinken in het dorp. Ik merkte niks we zaten heel gezellig. En mijn moeder wist het ook niet en ik en mijn broer ook niet. Het kan echt iedereen overkomen. Maar onthoud het is noooooooit jou schuld echt niet geloof me. Ik had het echt niet aan zien komen. Ik was heel boos echt heel boos. Maar dat trok weg. Toen was ik meer nieuwschierig naar de nieuwe vriendin van mijn vader. Mijn broer is er nog lang niet klaar voor en dat snap ik ook. wie is er nog meer heel nieuwschierig naar zijn nieuwe stiefmoeder/stiefvader en heb je hem/haar al gezien en hoe ging dat want ik heb haar nog niet gezie. plaats het maar in de reacties. Groet Tooske

Ik vind mijn stiefmoeder egt niet aardig en mijn vader denkt alleen aan haar en mijn 2 stief broers Vroeger was hij ook altijd weg voor zijn werk en nu heeft hij alle tijd Dat vind ik raar Ik moet ook constant huilen en ik voel me verdrietig en boos Heeft iemand tips alvast bedankt

Het is misschien een beetje gek, zo'n oude man van 68, die komt vertellen dat zijn ouders gescheiden zijn. Ik was tien jaar, dus het is nu 58 jaar geleden. Maar geloof me: tot op de dag van vandaag heb ik er heel veel verdriet van. Het lijkt zelfs wel of het de laatste jaren erger wordt. Zodra ik iets zie of hoor over scheidingen, of op de tv ruziende ouders zie, komen de tranen in mijn ogen, voel ik me weer dat machteloze kind van toen. Ik ben een paar jaar geleden naar een psychologe gegaan en heb uren met haar gepraat. Ze was heel aardig en toonde veel begrip, maar helaas, het heeft niet veel geholpen. Na de scheiding heb ik bij mijn moeder gewoond, samen met mijn oudere zus. Ik miste mijn vader ontzettend. Hij was voor mij altijd heel lief. Hij deed met mij alle dingen die een beetje vader met zijn zoon doet: de natuur in, naar voetbalwedstrijden gaan, af en toe een museum bezoeken, me helpen met huiswerk etc. Na de scheiding was dat allemaal voorbij. Mijn moeder miste eenvoudig het gevoel voor wat een jongen leuk vindt. Bovendien was ze er eigenlijk nooit. Ze ging werken en kwam pas om half zes thuis. Na het avondeten viel ze in slaap. Nu was het misschien nog niet zo erg geweest, als mijn ouders op een volwassen wijze waren blijven communiceren. Maar de oorlog werd gewoon voortgezet, en als mijn vader opbelde, voelde ik de spanning weer terugkomen. Ze bleven over alles ruzie maken. Ik zou alle ouders willen zeggen: maak geen ruzie waar de kinderen bij zijn. Als de relatie niet meer gered kan worden, blijf je dan toch realiseren, dat je altijd de ouders blijft en dat je kinderen van je blijven houden, ook al zijn jullie geen partners meer. Het is misschien een beetje gek, zo'n brief van een 68-jarig kind, maar ik hoop dat u mij gelooft, als ik zeg: een scheiding betekent voor een kind verdriet voor de rest van zijn leven. Ik vind het geweldig dat er nu zoiets bestaat als Villa Pinedo en ik hoop van harte dat deze Villa veel voor alle kinderen van gescheiden ouders kan betekenen. Maarten

Hoi mensen, ik ben een meisje en ben 13 jaar ik zit al ongeveer een jaar met het probleem dat ik me vader niet meer wil zien. mijn zus is ongeveer ander hald jaar geleden naar mijn vader verhuisd omdat het niet ging bij mama mijn zus en mijn moeder hadden iedere dag ruzie in de tijd dat mijn zus naar haar vader is verhuisd is ook mijn opa gestorven aan de erge ziekte kanker. daar had ik het heel zwaar mee. Maar nu vraag ik me af of ik het recht heb om te zeggen dat ik mijn vader nooit meer wil zien. en als ik het recht heb hoe gaat het dan? moet ik naar de rechter? gaat het via de jeugdzorg want dat heb ik liever niet dan krijgen we daar weer problemen mee enz. dan zou ik het nog liever met de kinderrechter willen doen. ik ben vast beraden dat ik pap nooit meer wil zien. dus dan kan ik me zus, stiefbroertje en stiefmoeder niet meer zien maar dat vind ik niet erg. als ik daar ben mag ik van de ene kant best veel maar van de andere kant ook weeer niks: bijv. uik mag wel heel laat naar bed, maar ik mag niet met vriendinnen afspreken en dat vind ik erg lastig. omdat ik de stomste dingen wel mag en dus laat naar bed ga als ik daar ben haal ik ook slechtere cijfers op school. ik hoop dat jullie mij hier bij kunnen helpen. xxx een meisje die heeft besloten haar vader niet meer te willen zien.

Mijn ouders hebben elke dag ruzie. 2 jaar geleden is mijn vader vreemd gegaan met een andere vrouw, mijn moeder had mijn vader betrapt op zijn telefoon. Hij is 3 maanden ergens anders gaan wonen en toen weer bij ons. Hij had beloofd nooit meer vreemd te gaan Sinds toen hebben mijn ouders bijna elke dag ruzie, ik zit er midden in met mijn zussen. Ik vind dit echt heel vervelend en ik wil dat het stopt Wat moet ik doen?

ik Ben Ticho mijn ouders zijn all 12 jaar uitme kaar ik mag mun paa mag ik maar 1 keer in de week zien zonder te bellen.............

Hoi allemaal, Mijn moeder heeft 3 maanden geleden aan mijn vader verteld dat ze van hem wou scheiden. Het ging al een aantal jaar niet goed tussen mijn ouders, veel ruzie en mijn vader deed niet veel voor mij en mijn jongere broertje. Als we iets leuks gingen doen of nog maar even gingen wandelen wou of ging hij nooit mee en moesten we alles met mn moeder en oma doen. Mijn moeder werkte lange dagen en mijn vader was een aantal jaar werkeloos. In de tijd dat hij werkeloos was en ik zat nog op de basisschool en mijn broertje was nog erg jong in die tijd kon hij ons nooit brengen naar school of ophalen. Het was 5 minuten lopen van ons huis maar was die tijd nog te jong. Mijn moeder hield eigenlijk alles draaiende in het huis als ze van dr werk kon haalde ze ons op maakte ze brood voor ons en bracht ons weer weg daarna ging ze terug aan het werk. Toen merkte je al dat het niet meer goed ging maar stond er niet bij stil, ik was 7/8 jaar oud en kon nog niet voor mn broertje zorgen waardoor we vaak bij oppas waren of bij oma. Wegens ook geldproblemen moesten we verhuizen. In die tijd is mijn moeder ziek geworden en was volledig af gekeurt. We hebben toen 6 maanden bij mijn oma gewoont en toen is alles veel erger geworden, de ruzies werden erger er werd geschreeuwd mijn moeder werd depressief, het was een erg moeilijke tijd. In het nieuwe huis raakte alles een beetje gecalmeerd tot de leugens van mijn vader naar boven kwamen drijven. Handtekeningen vervalsen, beloftes niet na komen, ik werkte toen na school en in het weekend om zelf wat geld te kunnen sparen zodat ik zelf voor dingen kon kijken die ik nodig had dit pakte hij ook een aantal maanden iedere keer stiekem af om de rekeningen te kunnen betalen omdat hij was gestopt met zn nieuwe werk en mijn moeder ook niet meer kon werken. Dit maakte het allemaal niet makkelijker ik had het gevoel dat ik moest werken om de rekeningen voor mn ouders te betalen. Vaak voelde ik me onbegrepen en schaamde ik me voor de thuissituatie dus wou ik er ook niet echt over praten. Ik ben toen inmiddels naar het 4e jaar gegaan van de middelbareschool en toen begon alles erger te worden, ze ontdekte reuma bij me, het ging slechter met mijn moeder mijn vader begon toen erg te drinken en mijn moeder had al een paar keer aangegeven dat ze wou scheiden maar mijn vader nam het niet serieus. ik ben dat jaar wel geslaagd. Mijn moeder heeft toen ook een andere man ontmoet in die tijd due haar wel gelukkig maakte en heb haar in een hele lange tijd eigenlijk nog nooit zo zien stralen. Mijn moeder had verteld aan mijn vader dat ze wou scheiden en dat ze van een andere man hield maar dat dat niet de reden was dat ze wou scheiden ze was al lange tijd niet meer gelukkig en door de leugens van mn vader dat ze het niet meer aan kon. 2 dagen later heeft hij haar het huis uitgeslagen en zijn we bij oma gaan wonen, ik had nooit verwacht dat mn vader dat ooit zou doen. Ik heb hem toen ook een week niet gezien totdat er nieuws kwam wat mijn wereld liet instorten mijn vader vertelde dat hij kanker had. Ik heb hem toen nog een paar keer gezien maar hij ging me uithoren en bleef maar vragen over mn moeder en haar nieuwe vriend. Waar ik nu inmiddels ook bij woon. Het was me te moeilijk het was te veel in een keer de scheiding, mn vader had mn moeder geslagen, ik zou mn vader waarschijnlijk kwijt raken ik voelde me een groot wrok. Maar er kwamen gaten te vallen in mn vaders verhalen hij deed raar ik mocht niet mee naar zijn chemos of het ziekenhuis toen zijn we gaan bellen naar ziekenhuizen waar hij zei dat hij behandeld werd maar hij was niet bekent. Dit bracht me aan het twijfelen, en daardoor hield ik ook afscheid van mn vader maar had toch schuldgevoelens en angst dat ik hem kwijt zou raken maar ik kon het niet, er klopte iets niet. Ik begon berichtjes te krijgen dat ik een kutwijf was en dat ik kon dood vallen de dag later deed hij poes lief alsof er niks was gebeurt dit kwetste me erg en voelde me alsof ik niks voor hem betekende. Later bleek de kanker een leugen te zijn om mn moeder terug te krijgen hij had zn medisch dossier, afspraken kaart, mails alles vervalst. Dit heb ik hem nog steeds niet vergeven en hij blijkt toch contact zoeken en dat het hem spijt, maar hij ziet de ernst niet van de leugens. Ik dacht dat ik mn vader over 10 maanden zou verliezen. Dit had me gebroken maar dat hij erover heeft gelogen ben ik toch een stukje van mezelf veloren. Ik mis hem tot de dag van vandaag maar wat hij heeft gedaan is te erg.. Ik kan hem nog niet vergeven. Het ergste is dat de leugens over vanalles door gaan ik word aangekeken door mensen dat ik mijn vader niet zou opzoeken terwijl hij kanker heeft. Terwijl dit niet waar is. In de rechtzaak blijft hij het ook volhouden terwijl we bewijs hebben dat het niet zo is. Ik voel me radeloos ik weet niet wat ik moet doen, hoe ik me moet voelen als ik een nieuw berichtje van me krijg alles wat ik dan beetje bij elkaar heb geraapt valt gelijk weer in duigen.. Hopelijk hebben jullie tips wat ik kan doen of is er nog iemand in deze situatie?

Lieve ouders, Jullie zijn geweldig echt waar. Maar VAAK ook niet. En dat vind ik erg jammer want dat hoort wel zo te zijn. Een kind moet zijn vader of moeder geweldig vinden. En niet tijdens een ruzie natuurlijk dan haat je je ouders. Maar de meeste ouders die scheiden zijn(mijne iniedergeval wel) zijn alleen met zich zelf bezig. En tuurlijk is het erg als je niet meer samen bent met de gene waarmee je een kind of kinderen hebt. Maar je kind hoort op nummer 1 te staan. De papa en mama van je zijn niet meer samen. Niet meer samen een verjaardag vieren, niet samen in een huis, niet meer samen eten. Nee lieve mensen dat is erg dat je dat van een kind afneemt! En natuurlijk gebeurd dat, ik wil het ook niet tegen houden maar alsjeblieft denk aan je kind, die heeft het al zo moeilijk en het is nog maar een kind. Luister alsjeblieft naar je kind, ookal ben je er niet mee eens. Ik neem aan dat iedereen van zijn of haar kind houdt. Laat het dan ook zien. En dat gebeurd vaak met de kleinste dingetjes. Doe hier iets mee! Liefs Anouk

Hallo ik ben noor, En ik heb ouders die al 8jaar gescheiden zijn ik vind het niet meer moeilijk om er over te praten. Ik heb dan ook een stief moeder die ik heel aardig vind. Zij woond nu ook bij ons in huis ik zelf vind dat super gezellig.