Hoi iedereen ik ben een jongen die vam kleren houdt en snel opgeeft ik ben ook een beetje tenger gebouwd Heel veel mensen denken dat ik homo ben ik ben dit denk ik niet en weet niet goed er mee om te gaan

Mijn ouders zijn zomervakantie 2015 gescheiden, mijn vader had al binnen 2 weken zijn nieuwe vriendin aan ons voorgesteld! dat is heel snel! Vorig weekend zouden we naar een camping gaan met mijn vader nieuwe vriendin en mijn broer en broertje, Het ging dus compleet anders!! we moesten met zijn vieren achterin. Dat mag niet en wilde niet, want we doen het vaker en het is gevaarlijk! mijn vader kwam me dus ophalen, en mijn (stief)zusje zat ook achterin, maar niemand wist het:(. toen besloot ik om thuis te blijven, mijn moeder pakte mijn spullen uit de achterbak, maar mijn vader drukte de klep meteen weer dicht. Toen (trok) nam mijn moeder me een hand om naar binnen te gaan, trok mijn vader me aan mijn andere arm... ik vond het echt niet leuk, toen ben ik samen met mijn moeder thuis gebleven en de rest ging weg... ondanks al dit gedoe heb ik wel een leuk weekend gehad maar, ik zit soms nog te piekeren over dit avontuur... wat vinden jullie van mijn keuze?...

Bij mijn moeder mag ik niks ze liegt en bedriegt dat is oneerlijk ze behandelt haar kinderen niet met respect en ze doet alsof we niks zijn maar we durven te praten en eerlijk te zijn als jij bij beide ouders wilt zijn moet je dat zeggen als je bij een ouder wilt wonen moet je dat ook zeggen

mijn ouders zijn nu 1 1/2 jaar gescheiden, veel gedoe nadat mijn vader is vreemdgegaan met een ander na bijna 25 jaar getrouwd te zijn met mijn moeder. mijn vader is ver weg gaan wonen sinds kort (in de buurt van de vrouw waarmee hij is gegaan) en daar heb ik het best moeilijk mee. ik had altijd wel een goede band met hem maar sinds de ontdekking gaat het allemaal op en neer, ik probeer alles om t weer goed te krijgen tussen ons maar word telkens weer dik teleurgesteld.ik was daar een tijdje klaar mee maar heb toch weer contact gezocht omdat ik toch wel wil vertellen hoe het met mij gaat enzo, want met hem kon ik vaak beter praten als met mijn moeder. maar waar zit ik dus nu mee in de knoop? mijn verjaardag komt er bijna aan en tja op de dag zelf met mijn moeders familie vieren en mijn vader zou eerst ook komen.. maar omdat mijn moeder liever niet heeft dat hij langskomt heb ik gebeld om te zeggen dat ik het dan voor mijn moeders kant vier. hij vond het jammer en zei verder niks... ik had wel gehoopt dat hij zou zeggen 'anders gaan we een drankje drinken voor je verjaardag ofzo' ik zie het namelijk niet gebeuren dat zijn familie 1 1/2 uur gaan reizen om op mijn verjaardag te komen. maar ik denk dat ga ik niet voor hem zeggen dat moet hij toch wel zelf begrijpen? blijkbaar niet, na dat korte gesprek met hem aan de telefoon weet ik niet wat ik nu kan doen, omdat ik eigenlijk wel mijn verjaardag met hem ook wil vieren... ik heb hem nu bijna 2 maanden niet gezien en mis hem eigenlijk wel. ik mis hoe hij was en de gesprekken die ik met hem kon hebben soms. wat kan ik doen voor mijn verjaardag? hij moet toch zelf wel op het idee komen om toch nog mijn verjaardag te kunnen vieren, ookal zou het zonder familie zijn en alleen met hem?

Mijn ouders zijn 6 jaar geleeden gescheiden en dus moest ik toen telkens van me vader naar me moeder maar opeens had mijn moeder een andere iemand en daar ging ze mee samen wonen en die man waar ze mee ging samenwonen die wilde mij niet meer zien en dus besluite me moeder dat ze me ook niet meer wilde zien en dus moest ik bij me vader gaan wonen maar ook hij kreeg een ander iemand en dat mens waar hij mee samen woont die mag mij dus echt totaal niet en ik haar trouwens ook niet want zij wilt mijn moeders plek innemen maar dat wil ik niet want mijn moeder is veel aardiger dan zei en dus zij doet ook altijd heel boos tegen mij enzo en laatst zei ze tegen me vader dat hoorde ik kan dat kut kind niet ergens anders gaan wonen en me vader zei toen nee jammer genoeg niet maar ik ben dus echt super boos op hun allemaal en wil eigenlijk ook wel weg maar het probleem is ik kan nergens heen

ik ben voor de rechter gesleept en das k*t want ik moest zeggen waar ik wilde wonen en dat is super moeilijk :( het was vreselijk bij de rechter het gevoel dat er in mij zat was vreselijk heb ook SUPER erg ruzie gehad met mijn ouders en ik weet soms niet wie ik nu wel of niet moet vertrouwen (dat komt wel weer goed hoop ik)

OUDERS dit is belangrijk ik als 13jarige vinden het SUPER VERVELEND als wij steeds worde ondervraagt over dingen van de andere ouder wat die heeft gezegd etc. MIJN ouders kunnen niet goed met elkaar omgaan dus LAAT ALLEBEI DE OUDERS IN HUN WAARDE EN OOK DE STIEFOUDERS (behalve als der een van de stiefouders gemeen is) daarom vraag je soms wat en houd je contact met de andere ouder want dan kan je overleggen wat er precies is gebeurt en dan weet jij ook meer bij mij is dat helemaal fout gegaan ik moest voor de rechter en dat gun je je eigen kind NIET

Hoi allemaal! Ik heb een vraag, please help mij! In de zomer van 2015 hebben mijn ouders besloten om te gaan scheiden, nog niet zo lang dus. De laatste tijd heb ik na mijn idee nogal last van depressieve gedachten. Het voelt ontzettend naar! Net op het moment dat ik denk dat het goed met mij gaat, het draad weer een beetje heb proberen op te pakken en dan pats poef! Daar ben ik weer de depressieve ik... Stiekem hoopte ik gewoon dat praten zou helpen, doet het ook wel maar dat geeft na mijn idee op de dag zelf even het effect van: he, dat is er uit en dan voelt het als een opluchting. Maar dat gevoel is al snel weg, want ik praat op school met een orthopedagoog(daar kom ik al om de 2 weken) en in die tussentijd blijft het gevoel nog steeds sterk om te willen praten omdat ik voor mij gevoel er al weer doorheen zit en moet praten. Ik weet niet zo goed hiermee te kunnen omgaan... dat vind ik echt moeilijk. Ik kan dan mijzelf makkelijk overal de schuld van geven wat schuldigheid tot gevolg heeft. Er hoeft maar iets kleins te gebeuren en ik ben al snel weer down. Ik probeer ook al ontspanning te zoeken door bijvoorbeeld tv te kijken, muziek te luisteren, spelletjes op de telefoon spelen, wandelen met de hond en paardrijden. Hoe kan ik voor mijzelf zorgen als dit gevoel zo sterk is? En wat kan ik er verder aan doen?

mijn ouders zijn gescheiden. en mijn moeder kan het niet accepteren dat mijn vader gelukkig is. ze stookt steeds tussen mij en mijn vader en zijn nieuwe vrouw. wij zijn nu 3 jaar verder en het houd niet op. kan zij misschien hulp zoeken? Ik vind haar zielig maar hou ook heel veel van mijn vader. natuurlijk vind ik het niet leuk dat ze gescheiden zijn maar in ruzie leven gaat toch niet. maar nu lijkt het door mijn moeder dat zij nog steeds van ruzie houd. ik ben er moe van.. is dit normaal?

M'n ouders zijn al tijden gescheiden. Ik ging vaak om de2 week een weekend naar m'n vader. Sinds 2jaar is dat veranderd,hij heeft geen tijd voor me zegt hij of het komt weer niet uit. Na de zomer vakantie en kerst heb ik hem 2x gezien. Ik wil eigenlijk nu niet meer heen want ik vind het daar niet leuk. Zijn vriendin mag ik niet zo en alles is daar saai. Papa belooft veel,maar doet nooit wat. Ik wil gewoon veel liever bij mama blijven. Maar ik wil ook dat het gezeur dan elke 2week ook ophoud. Tis niet zo dat ik he, nooit meer wil zien,maar gewoon eens in 2-3maand een dag. Wat kan ik doen? Ben al bij een mevrouw op school geweest voor gesprekken, en m'n papa zou ook komen maar die zegt elke keer af. Hellup!! :)