Nare dingen

Hoi Roan, Ik herken jouw verhaal heel goed. Mijn vader zei ook altijd hele nare dingen over mijn moeder en opa en oma waar ik gewoon bij was, heel vervelend! En wat nog vervelender was, was dat ik er niks over durfde te zeggen tegen hem. Want dan had ik het gevoel dat ik mijn moeders kant koos, misschien herken je dat wel. Misschien kun je samen met je kinderpsycholoog een plan maken hoe je het toch zelf tegen hem zou kunnen zeggen dat je het niet prettig vindt. Als dat niet lukt zou zij of hij het misschien ook voor jou tegen papa kunnen zeggen. Ik snap dat het ontzettend stom is en het heel moeilijk te negeren is, toch zou ik dat proberen. Bijvoorbeeld naar een andere kamer of even naar buiten gaan als je vader erover begint. Dan neem je zelf ook wat afstand en hoef je letterlijk niet te horen wat hij zegt. Ik hoop dat je hier wat aan hebt, als nog wat wil vragen laat maar weten! Liefs, Sophie

Hi Roan, Wat fijn dat je jouw verhaal deelt op het forum! Mijn ouders zeiden ook vaak nare dingen over elkaar waar ik bij was. Ik begrijp heel goed dat dat je erg verdrietig maakt. Het is in ieder geval al goed dat je ook hulp krijgt van een psycholoog. Ik schreef vroeger brieven aan mijn ouders, over dingen die mij verdrietig maakten. Als het nog niet lukt om met je vader in gesprek te gaan, zou jij ook een brief kunnen schrijven aan je vader. Je kunt een briefje schrijven waarin je beschrijft wat het met je doet dat hij nare dingen zegt over je moeder en je grootvader. Je kunt in dit briefje misschien ook andere dingen kwijt die je dwars zitten. Brieven zijn vaak handig, omdat je rustig de tijd kunt nemen om na te denken over wat je precies wilt vertellen aan je vader. Daarnaast is het vaak ook fijn om inderdaad naar een ander plekje te gaan, zodat je de nare dingen niet hoeft te horen. Veel succes! Liefs, Mehtab