Mijn ouders zijn gescheiden in 2012. Maar nu kan ik er niet meer tegen. Mijn moeder is depressief en heeft nu een vriend die ik niet mag. Mijn zus heeft een eetstoornis en mijn andere zus drinkt, rookt en gebruikt drugs terwijl te 15 is. Mijn broertje heeft ADHD en dat is ook heel vervelend. Ik heb geen contact meer met mijn vader omdat ik geen band meer met hem heb. Mijn verleden is ook best zwaar. Ik ben 8 jaar lang gepest op de basisschool. In 2010 overleed mijn opa aan longkanker en 2 jaar later scheidden mijn ouders. Ik kan er met niemand over praten en alle emoties zitten opgekropt. Ik probeer mijn emoties kwijt te raken door piano te spelen en dat helpt een beetje. Ik durf er niet met mijn docenten of mentor over te praten omdat ik bang ben dat de jeugdzorg erbij betrokken wordt. Iemand had 2 jaar terug mijn moeder aangeklaagd omdat ze mij, mijn zussen en mijn broertje zou verwaarlozen. De jeugdzorg is er toen bijgehaald en die is bij me op school gekomen om er over te praten. Het liefste ben ik de hele dag alleen en wil ik huilen. Maar als ik wil huilen komen er geen tranen maar die blijven in mijn keel hangen. Ik ben bang voor de toekomst. Hoe het verder gaat. Wat moet ik doen?!

mijn ouders zijn al een aantal jaren gescheiden ik was heel erg jong toen dat gebeurde en nu is het zo dat ik samen woon met mijn moeder en mijn vader woont in het buitenland. Het voelt net alsof het elk jaar steeds de waarheid harder aankomt dat mijn ouder zijn gescheiden. Ik zie mijn vader maar 1 keer per jaar in de zomervakantie. ik vind dit nogal lastig

misschien hebben jullie het mailtje van mijn zusje wel gelezen. maar het gaat erover dat mijn vader gaat samenwonen met een juf die bij mij is meegegaan op kamp. het gebeurde zo ik had een heel leuk kamp enzo maar er was iets hij had samen met haar een klik dat bleek later ook zo te zijn. maar m'n moeder is nu echt heel boos en ik mag voorlopig nog niet naar m'n vader toe heeft iemand tips?

Hallo, ik ben Ylana, Mijn ouders zijn al best lang gescheiden, ik weet niet precies hoelang maar, ik vind het niet leuk....helemaal niet leuk! vroeger, in ons oude huis, maakten mama en papa altijd ruzie, ik kon toen nooit slapen, toen ik hoorde dat papa en mama uit elkaar gingen, vond ik dat afschuwlijk! Nu woon ik met mama in een ander huis, papa woont alleen, en mama heeft een vriend in Gambia (Afrika) en papa is daar ook niet mee eens, ik kom om het weekend bij papa, altijd zegt hij dan verveeldende dingen over mama en de vriend van mama :(.... als ik naar school ga, is er altijd iemand die mij uit de klas komt ophalen, daar moet ik dan naartoe, en dan gaan we spelletjes doen over scheiding en ik mag dan ook vertellen wat mij dwars zit, maar toch helpt het niet, ik blijf nare gevoelens krijgen, en ik ben bang, papa zei, dat als de vriend van mama naar Nederland komt...dan zal hij mij meenemen..daar ben ik heel erg bang voor, waren mijn ouders maar niet gescheiden :'( ......

Een paar weken geleden kreeg ik het te horen: mijn ouders gingen scheiden

Hallo, mijn ouders zijn nu ongeveer 9 maanden gescheiden, het was een idee van me moeder. Ik had het al een beetje zien aankomen omdat ik telkens elke avond als ik in bed lag onder geschreeuw en ruzie hoorden. Ik kon daarvan echt niet slapen. Dus toen ging ik gewoon steeds als ze ruzie hadden, naar beneden om te kijken wat ze doen als ik er ben. En ja hoor, ze stopte direct. Ik dacht echt wtf als ik boven lig (een poging te doen om te slapen) hoor ik het ook gewoon dus...... Mijn moeder zei een tijdje daarvoor dat ze een weekend in een hotel ging zitten. Vanaf dat moment voelde ik het al aankomen. Uiteindelijk is mijn moeder in het huis van mijn oma gaan wonen en mijn oma zit in een bejaardenhuis. Meteen dat weekend heb ik op papier gezet wanneer ik bij wie wilde zijn. Ik ben nu op maandag, dinsdag en woensdag bij mijn moeder en donderdag en vrijdag bij mijn vader. En om het weekend bij de ander. Het is wel veel gedoe met spullen maar ja, mijn moeder wilde dit blijkbaar zo graag. Daarom wil ze dat we om de week bij de ander zijn maar ik vind gewoon dat je als kind elke dag je ouders "moet" zien. Dus daarom weet ik het niet.

Mijn ouders zijn 10 jaar geleden gescheiden. De laatste paar jaar woonde ik bij mn vader maar sinds een half jaar woon ik bij een goede vriendin en haar familie, soort pleeggezin. Mijn vader verwacht noch steeds dat het de bedoeling is dat ik weer thuis kom wonen maar dat zie ik niet zitten. Hij verwacht nu veel dat ik regelmatig in de weekenden naar 'huis' kom. Het lukt me niet om nee tegen mn vader te zeggen. En ik ga dan maar wel omdat ik me zorgen maak om mn jongere broer. Hij is 14 jaar, hij is super vaak ziek. En is dit schooljaar nog maar een paar dagen naar school geweest. Ik weet niet wat ik voor hem kan doen?! Hij is bang voor mn oudere broer, maar dat wil mn vader niet toegeven omdat hij bang is mn oudere broer kwijt te raken. Ik weet niet of het duidelijk is maar ik vind het nogal ingewikkeld om uit te leggen. Oja en mn broertje zit regelmatig aan de alcohol met toestemming van mn vader. Heeft iemand een idee hoe ik mn broertje kan helpen?

Hallo allemaal. Een dood gewoon meisje, een hele normale dag. Mijn ouders gaan schijden hu??? Ik had het echt niet verwacht. Die dag daar voor zaten we nog heel gezellig wat te drinken in het dorp. Ik merkte niks we zaten heel gezellig. En mijn moeder wist het ook niet en ik en mijn broer ook niet. Het kan echt iedereen overkomen. Maar onthoud het is noooooooit jou schuld echt niet geloof me. Ik had het echt niet aan zien komen. Ik was heel boos echt heel boos. Maar dat trok weg. Toen was ik meer nieuwschierig naar de nieuwe vriendin van mijn vader. Mijn broer is er nog lang niet klaar voor en dat snap ik ook. wie is er nog meer heel nieuwschierig naar zijn nieuwe stiefmoeder/stiefvader en heb je hem/haar al gezien en hoe ging dat want ik heb haar nog niet gezie. plaats het maar in de reacties. Groet Tooske

Mijn ouders hebben elke dag ruzie. 2 jaar geleden is mijn vader vreemd gegaan met een andere vrouw, mijn moeder had mijn vader betrapt op zijn telefoon. Hij is 3 maanden ergens anders gaan wonen en toen weer bij ons. Hij had beloofd nooit meer vreemd te gaan Sinds toen hebben mijn ouders bijna elke dag ruzie, ik zit er midden in met mijn zussen. Ik vind dit echt heel vervelend en ik wil dat het stopt Wat moet ik doen?

Hoi allemaal, Mijn moeder heeft 3 maanden geleden aan mijn vader verteld dat ze van hem wou scheiden. Het ging al een aantal jaar niet goed tussen mijn ouders, veel ruzie en mijn vader deed niet veel voor mij en mijn jongere broertje. Als we iets leuks gingen doen of nog maar even gingen wandelen wou of ging hij nooit mee en moesten we alles met mn moeder en oma doen. Mijn moeder werkte lange dagen en mijn vader was een aantal jaar werkeloos. In de tijd dat hij werkeloos was en ik zat nog op de basisschool en mijn broertje was nog erg jong in die tijd kon hij ons nooit brengen naar school of ophalen. Het was 5 minuten lopen van ons huis maar was die tijd nog te jong. Mijn moeder hield eigenlijk alles draaiende in het huis als ze van dr werk kon haalde ze ons op maakte ze brood voor ons en bracht ons weer weg daarna ging ze terug aan het werk. Toen merkte je al dat het niet meer goed ging maar stond er niet bij stil, ik was 7/8 jaar oud en kon nog niet voor mn broertje zorgen waardoor we vaak bij oppas waren of bij oma. Wegens ook geldproblemen moesten we verhuizen. In die tijd is mijn moeder ziek geworden en was volledig af gekeurt. We hebben toen 6 maanden bij mijn oma gewoont en toen is alles veel erger geworden, de ruzies werden erger er werd geschreeuwd mijn moeder werd depressief, het was een erg moeilijke tijd. In het nieuwe huis raakte alles een beetje gecalmeerd tot de leugens van mijn vader naar boven kwamen drijven. Handtekeningen vervalsen, beloftes niet na komen, ik werkte toen na school en in het weekend om zelf wat geld te kunnen sparen zodat ik zelf voor dingen kon kijken die ik nodig had dit pakte hij ook een aantal maanden iedere keer stiekem af om de rekeningen te kunnen betalen omdat hij was gestopt met zn nieuwe werk en mijn moeder ook niet meer kon werken. Dit maakte het allemaal niet makkelijker ik had het gevoel dat ik moest werken om de rekeningen voor mn ouders te betalen. Vaak voelde ik me onbegrepen en schaamde ik me voor de thuissituatie dus wou ik er ook niet echt over praten. Ik ben toen inmiddels naar het 4e jaar gegaan van de middelbareschool en toen begon alles erger te worden, ze ontdekte reuma bij me, het ging slechter met mijn moeder mijn vader begon toen erg te drinken en mijn moeder had al een paar keer aangegeven dat ze wou scheiden maar mijn vader nam het niet serieus. ik ben dat jaar wel geslaagd. Mijn moeder heeft toen ook een andere man ontmoet in die tijd due haar wel gelukkig maakte en heb haar in een hele lange tijd eigenlijk nog nooit zo zien stralen. Mijn moeder had verteld aan mijn vader dat ze wou scheiden en dat ze van een andere man hield maar dat dat niet de reden was dat ze wou scheiden ze was al lange tijd niet meer gelukkig en door de leugens van mn vader dat ze het niet meer aan kon. 2 dagen later heeft hij haar het huis uitgeslagen en zijn we bij oma gaan wonen, ik had nooit verwacht dat mn vader dat ooit zou doen. Ik heb hem toen ook een week niet gezien totdat er nieuws kwam wat mijn wereld liet instorten mijn vader vertelde dat hij kanker had. Ik heb hem toen nog een paar keer gezien maar hij ging me uithoren en bleef maar vragen over mn moeder en haar nieuwe vriend. Waar ik nu inmiddels ook bij woon. Het was me te moeilijk het was te veel in een keer de scheiding, mn vader had mn moeder geslagen, ik zou mn vader waarschijnlijk kwijt raken ik voelde me een groot wrok. Maar er kwamen gaten te vallen in mn vaders verhalen hij deed raar ik mocht niet mee naar zijn chemos of het ziekenhuis toen zijn we gaan bellen naar ziekenhuizen waar hij zei dat hij behandeld werd maar hij was niet bekent. Dit bracht me aan het twijfelen, en daardoor hield ik ook afscheid van mn vader maar had toch schuldgevoelens en angst dat ik hem kwijt zou raken maar ik kon het niet, er klopte iets niet. Ik begon berichtjes te krijgen dat ik een kutwijf was en dat ik kon dood vallen de dag later deed hij poes lief alsof er niks was gebeurt dit kwetste me erg en voelde me alsof ik niks voor hem betekende. Later bleek de kanker een leugen te zijn om mn moeder terug te krijgen hij had zn medisch dossier, afspraken kaart, mails alles vervalst. Dit heb ik hem nog steeds niet vergeven en hij blijkt toch contact zoeken en dat het hem spijt, maar hij ziet de ernst niet van de leugens. Ik dacht dat ik mn vader over 10 maanden zou verliezen. Dit had me gebroken maar dat hij erover heeft gelogen ben ik toch een stukje van mezelf veloren. Ik mis hem tot de dag van vandaag maar wat hij heeft gedaan is te erg.. Ik kan hem nog niet vergeven. Het ergste is dat de leugens over vanalles door gaan ik word aangekeken door mensen dat ik mijn vader niet zou opzoeken terwijl hij kanker heeft. Terwijl dit niet waar is. In de rechtzaak blijft hij het ook volhouden terwijl we bewijs hebben dat het niet zo is. Ik voel me radeloos ik weet niet wat ik moet doen, hoe ik me moet voelen als ik een nieuw berichtje van me krijg alles wat ik dan beetje bij elkaar heb geraapt valt gelijk weer in duigen.. Hopelijk hebben jullie tips wat ik kan doen of is er nog iemand in deze situatie?