Tranen in mijn keel

Hoi Larissa! Allereerst, hartstikke bedankt voor je verhaal, dat je dat hier wilt delen. Het is niet niks wat jij allemaal hebt meegemaakt en wat er zich allemaal afspeelt binnen jullie gezin. Ik snap best dat jij er nu niet meer tegen kan. Iedereen is druk met zichzelf en met hun eigen problemen, dat er waarschijnlijk nauwelijks ruimte is voor jou en je gevoelens. Dat jij 8 jaar lang bent gepest op de basisschool is ook helemaal niet fijn en dat in de korte tijd je opa overlijdt en je ouders gaan scheiden is allemaal best wel veel. Daarom is het hartstikke belangrijk dat jij toch een manier vindt om jezelf te kunnen uiten. Dat kan inderdaad met muziek, of misschien vind je het fijn om het in een dagboek van je af te schrijven. Maar toch zou het misschien ook fijn zijn om echt met iemand te praten, met iemand die je vertrouwt, een oom of tante of een andere kennis? Misschien is het een idee om te praten met een vertrouwenspersoon op school? De naam zegt namelijk al dat jij iets in vertrouwen tegen die persoon zegt en dat diegene een geheimhoudingsplicht heeft. Ik zou dan ook tegen diegene zeggen dat je bang bent dat jeugdzorg erbij betrokken wordt, op dat moment weet diegene waar jij je zorgen om maakt en kunnen jullie samen op zoek naar een oplossing kijken zonder dat jeugdzorg er gelijk bij betrokken wordt. Ik heb ook een periode gehad dat ik heel veel kon huilen en echt verdrietig was, maar dat was ook het moment dat ik in zag dat ik wel een leuke toekomst wil hebben en dat ik daar toch ook zelf verantwoordelijk ben. Daarom heb ik toen toch de eerste stap gezet om met iemand te gaan praten, ook al voelt dat als en stap over een hele hoge drempel. Uiteindelijk heeft het mij echt geholpen om alles weer op een rijtje te krijgen, om een beetje uit de put te kruipen en weer vertrouwen te krijgen in de toekomst. Ik wens dit ook voor jou en ik hoop dat jij snel weer ietsjes beter gaat voelen. Mocht er nog eens iets zijn, dan kun je gerust een berichtje sturen. Liefs, Isabel

Hallo Larissa, Wat een mega heftig verhaal! daarom ook super dapper van je dat je hier op durft te reageren. Je maakt nogal veel mee, het dus echt niet gek dat het je allemaal te veel is geworden! Ik snap ook wel dat je niet wilt dat jeugdzorg zich ermee gaat bemoeien. Maar zou dat niet stukken beter zijn voor je zussen als ik dat zo lees? Dat iemand zich van buiten af ook om hun bekommert. Voor jezelf, zo het helpen met andere erover te praten denk je? of heb je een lichamelijke uitlaatklep nodig zo als een intensieve sport? Want je kunt altijd via je huisarts met een psychologe spreken en deze hebben beide zwijgplicht. (huisarts en de psycholoog) Zo kun je wel je problemen kwijt en kunnen ze je misschien helpen met het feit dat je niet meer kunt huilen, want dat lijkt me heel vervelend! Ook kan het je helpen met dingen te verwerken en misschien kun je dan de rest helpen of samen hulp zoeken omdat je het dan aan kan. Zo kun je weer de toekomst tegemoet gaan met hoop. ik hoop dat je iets hebt aan mijn tips heel veel succes en sterkte liefs anouk

Bedankt voor jullie tips!

kan je niet praten met een goede vriendin je oma tante oom nicht neef als je met ze een goede band hebt