Hey, Ik heb een vraagje: kan ik juridisch scheiden van mijn vader?? Ik weet het, het is een heftige beslissing, maar ik wil gewoon even kijken of het mogelijk is. Op Google kan ik namelijk niks vinden. Mijn vader heeft namelijk geen enkele interesse in mijn leven getoond, en ik ben er klaar mee dat hij heeeeel soms nog wel iets voor mij moet tekenen (psycholoog e.d.). Ik hoef geen antwoorden van weet je het wel zeker, maar ik wil gewoon naar de mogelijkheden kijken. Liefs, Anoniem.

heey, ik weet allemaal niet meer wat ik moet doen! m'n ouders zijn nu al een jaar lang bezig om de scheiding rond te krijgen! mijn moeder is sinds december 2014 uit huis gegaan om "de rust te bewaren" voor ons. (mijn broertje(14) en ik). nu ook na een jaar heeft mijn vriend het uitgemaakt. dit vond ik echt heel erg. maar we hebben tegen elkaar gezegd dat we vrienden blijven. alleen merk ik daar nu nog weinig van wat ik ook best snap want het is net 2weken uit. nu zou je denken dat ik vast nog wel vriendinnen heb maar nee m'n vriendinnen laten mij helemaal zitten en lopen achter mijn ex vriend aan. ze hebben mij laten vallen. gelukkig zit ik in mijn examen jaar en hoef ik nog maar een paar keer naar school toe, maar toch het blijft moeilijk. door al het gedoe wordt het mij allemaal een beetje te veel m'n ouders die scheiden, m'n vriendinnen die me laten vallen, en dat t uit is met m'n vriend wat ik nu steeds minder erg begin te vinden. en m'n moeder die mij al een aantal keer uit haar huis heeft gestuurd en mij ook al een aantal keren trut heeft genoemd. dit doet mij zoveel pijn!!! maar ondanks dat probeer ik contact te blijven houden om daar voor nu 1x in de week te blijven eten. maar zelfs dat vind ik soms te veel. want iedere keer gebeurd er wel weer iets. stomme opmerking of juist totale stilte. ik weet niet meer wat ik hier mee moet. ik wil mijn diploma dit jaar halen maar weet ook niet meer of dat gaat lukken. ik sta 4 onvoldoendes. maar ik blijf doorgaan en zet alle zijlen bij heb nu 3x in de week 2uur studiebegeleiding in de hoop dat dat helpt. we gaan d'r voor om t te halen ik ben en blijf een doorzetter wat d'r ook gebeurd al gaat het soms niet helemaal goed! m'n boertje en ik hebben we een beter band nu sinds dit gedoe. ben blij dat ik hier even m'n verhaal kwijt kon dat heb ik soms nodig nu al helemaal want m'n vriendinnen ben ik kwijt. maar zo zie je maar dat het geen echte vriendinnen zijn want die zouden je gesteund hebben. XXX CD

Beste (vecht)gescheiden ouders, Hebben jullie even de tijd? Ik zou het namelijk fijn vinden als jullie even luisterden in plaats van alleen maar met jullie zelf en jullie belachelijke problemen bezig zijn. Ik heb daar namelijk niks aan. Gelezen? De tijd gevonden? Goed, dan begin ik nu. Wat ik dus even wilde zeggen, ben al erg blij dat jullie bij deze regel zijn aangekomen, en jullie best doen om er nog een beetje iets van te maken in plaats van elke poging tot herstel, of nou ja herstel, elke poging om een verbinding te houden direct afkappen. Bedankt. Even een vraag he, kijken jullie wel eens in de spiegel? Waarom ik dat vraag? Oh gewoon, nieuwsgierig. En als je dat doet, wat zie je dan? Jezelf? Goh, verassend. Ogen, neus, en een mond? Ach, geestig. En verder? Zie je nog meer? Oh, dus behalve je gezicht zie je niks? Dus je ziet geen persoonlijkheid? Je ziet geen gevoel? Geen verdriet, geen woede? Geestig, alweer. Je kind wel. Jong of oud, je kinderen zien het wel. Je kind zien dat je er soms misschien moe uitziet, het verdriet in je ogen, je mondhoeken hangend naar beneden, hoe je hoofd zich steeds meer richt naar de grond. Je kind ziet alles, je kind hoort alles, je kind voelt alles. Zie je dat? Zie je dat je kind jouw ziet? Dat je kind alles meekrijgt via elk zintuig? Dat je kind slim genoeg is om dwars door je heen te prikken. Zie jij je kind? Hoor jij je kind? Je kind ziet hoe jij in de spiegel kijkt, hoort hoe jij spreekt over de andere helft van je kind. “Ze heeft borderline” “Hij heeft narcisme” Blablabla. Dat wil je kind niet horen, dat mag je kind niet horen. Je kind mag hier niet de dupe van zijn, je kind wil kind zijn. Het enige wat je kind wil is een gelukkige vader en moeder, die van elkaar houden, voor elkaar door het vuur gaan, die verliefd zijn, die het gezellig hebben samen. Maar soms gaat dit niet, dat snapt je kind best. Dat jullie gaan scheiden, dat is vreselijk, maar ook daar leert je kind mee leven. Maar wat alles zo vreselijk maakt, is niet de scheiding op zich, maar de manier waarop. Je kind heeft er niet voor gekozen hier op deze wereld te leven, maar je kind is er wel. Je kind groeit op, of je kind het nou wil of niet. Het is jullie kind, wat jullie samen op deze wereld hebben gebracht. Wat jullie samen groot wilden brengen, die jullie alle liefde van de wereld willen geven, op wie jullie trots zijn, voor wie jullie alles zullen doen, van wie jullie zo zielsveel houden. En als dat niet lukt, zoek dan naar een oplossing. Omarm wat er gebeurd, maar blijf er niet in zitten. Denk niet in de problemen die er zijn, denk in de mogelijkheden die er nog veel meer zijn. Wees dat kind die ook jullie ooit waren. Jong, onbevangen, creatief en vol fantasie. Zoek samen naar een andere manier van leven, ook al valt alles uit elkaar, elk persoon als individu blijft bestaan, daar hoeft niks in te veranderen. Jullie zijn ooit verliefd op elkaar geworden, het is dus onmogelijk dat er alleen maar slechte dingen over elkaar te zeggen zijn. Blijven jullie dit doen, dan duwen jullie je kind weg. Is dat wat jullie willen? Nee toch? Goed. Luister dan nog even naar deze afsluiting. Ik ben overigens erg blij als jullie bij deze regel zijn aangekomen, een beetje zelfreflectie is zeer gezond. Maar goed, waar was ik, de afsluiting. Je gaat scheiden, verdrietig, vreselijk, moeilijk, maar als het op is, is het op. Dit is allemaal al erg genoeg voor iedereen, jullie als ouders en voor je kind. Maak het dus niet nog moeilijker voor jezelf en je kind. Wil je het allemaal nog een beetje gezellig houden praat dan vooral geen negatieve taal over je inmiddels ex-partner, geen geruzie meer, willen jullie dit zo nodig wel doen, wat heel dom is want je hebt jezelf er ook alleen maar mee, maar goed, mocht je toch in de verleiding raken om ruzie te maken, doe dit dan even lekker als je arme eenzame kind ergens vrolijk onbevangen aan het spelen is. En de gouwe ouwe tip.. Luister ten alle tijden naar je kind. Niemand is zo eerlijk als een kind, zo puur en oprecht. Er gaat zoveel om in dat kleine hoofdje. Dat hoofdje wat een deel van jullie beide is. Je kind wil gehoord worden, gezien worden, door jullie beide. Je kind wil dat jullie allebei bij de eindmusical van groep 8 zijn, die wil niet kiezen tussen de een of de ander. Die wil dat jullie allebei op de ouderavonden verschijnen, dat jullie beide komen kijken naar voetbalwedstrijden en bij de dansvoorstelling. Dat jullie allebei trots in de zaal zitten als je kind zijn of haar diploma in ontvangst zal nemen. Dat jullie allebei op zijn of haar verjaardag komen… Je kind wil gewoon dat jullie samen ouders zijn. Zijn jullie bij deze zin aangekomen? Jullie zijn geweldig. Begrepen? Fijn! Vriendelijke groetjes, Je kind.

Ik zou willen Lachen kan met iedereen Alleen maar warmte om me heen Kon fietsen naar jou toe Zonder onderliggend gedoe In jouw armen in slaap kon vallen Met m'n broers ging voetballen Met papa's hand in de mijne En die van mama in de zijne Met de hond ging rennen naar de zee En de hele familie mee Vrolijk gezang horend om me heen En mijn vader was een fenomeen In het theater stond te stralen Mensen luisterden naar mijn verhalen Familie met elkaar kijkend naar mij Na afloop iedereen trots en blij Dat ik iedereen kon knuffelen, en zij elkaar Dat mijn hond bij me was voor honderd jaar Dat ik al mijn familie uit kon nodigen als ik mijn diploma haalde Zonder dat ik van ze baalde Dat ik mam belde als ik verliefd was Op die ene leuke jongen uit de klas Dat ik ruzie kon maken wanneer dat nodig was Dat ik mocht smijten met alles van glas Jou vast kon houden voor altijd Zonder dat het de ander snijd Mijn ouders praatten met elkaar Dat het gezellig was, zonder gevaar Dat mijn neefje opgroeide met iedereen om zich heen Dat ik me altijd vrolijk voelde, nooit alleen Dat ik trots was op waar ik vandaan kom Dat papa me kon helpen met m'n rekensom Ik ze uitnodigde in m'n studentenkamer, Pap me hielp met een spijker en een hamer Ik voor het eerst op stap ging met m'n zus Iedereen trots vertelde over m'n eerste kus Dat ik praatte over alles wat ik wilde Dat ik een kind kon zijn wat rustig speelde Dat ik me nooit schuldig hoefde te voelen Alle woede weg kon spoelen Dat als ik later ja zal zeggen tegen de liefde van m'n leven Jij daar zal zijn om mij weg te geven. Maar ik ben bang dat dit alles niet zal gaan, Want mijn familie wil nooit meer naast elkaar staan..

Beste lezers, Mijn vader staat op het punt mij en mijn gezin te verlaten. Ik denk dat ik hem hierom niet zou kunnen vergeven dus zou ik graag advies krijg of het verstandig is contact met hem te houden of niet. Daarbij heb ik twee jongere zusjes van ongeveer tien jaar. Welke financiële rechten hebben zij? Want mijn moeder zal het niet redden het huis en dergelijke basisbehoeften te financieren. Ook voor hen zou ik graag willen weten of het verstandig is contact te houden met de vader of niet. Een van hen is gehecht aan de vader, de ander ziet een aantal grote fouten van hem in en is naar hem toe verbitterd geraakt. Ik hoop dat iemand mij hier advies over kan geven! Met vriendelijke groet, Noah

Hooii allemaal Ik ben 14 jaar oud Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 was toen kon ik mijn Vader eerst 2 jaar niet spreken nou als je zo jong bent begrijp Je dat niet echt dus ik dacht dat die boos was en ons in De steek gelaten had ik ben nu in al die jaren 3 keer naar hem toe geweest en heb contact via facebook maar het probleem is ddat ik het lastig vind om hem dingen over mij te vertellen en contact te hebben want hij heeft nooit een vader rol gehad ik kenden hem namelijk niet erg gied weten jullie hier raad mee ik weet het echt niet meer Danae

Hallo Mijn ouders zijn al gescheiden sinds ik in groep 3 zat (ik zit nu in groep 8) mijn vader is opnieuw getrouwd. Ik vind haar alleen niet aardig. Ik doe alsof ik haar aardig vind maar dat is niet zo. ze trek bijna de hele tijd haar kinderen voor. En heeft altijd commentaar op mijn broertje en mij. En nu hebben ze samen een huis gekocht. Ik sluit me zelf altijd in mijn kamer om haar niet te zien. Ik durf dit niet aan mijn vader te vertellen. Ik wil het hem wel vertellen. Hoe kan ik dit het beste doen ? Groetjes ?

mijn moeder heeft een nieuwe vriend en ik vind hem stom .Ik wil graag bij een vriend logeren,maar mijn moeder vind dat niet goed,omdat ik bij haar vriend moet blijven wat moet ik nou?

hoi persoontjes, mijn ouders liggen in scheiding alleen gaat het iets anders dan bij een 'normale' scheiding. mijn vader doet namelijk nog al raar, hij schuift alle schuld naar mijn moeder terwijl hij jarenlang heeft gelogen en gedronken en gerookt. hij sleept mijn moeder ook voor de rechter en liegt mij en mijn broertje van 9 voor, ik heb dat door, maar mijn broertje ziet papa als een soort superheld die alles goed doet. hij heeft veel geld maar mijn moeder helemaal niks. terwijl hij zegt dat ie dat niet heeft, maar mijn moeder zit door hem in de schuldsanering en nu wil hij ook nog dat ze zijn hypotheek gaat zitten betalen... ik wil hem eigenlijk niet zo graag zien, maar ik moet morgen naar de rechtbank om mijn mening uit te brengen. ik heb hem nu 3 maanden niet gezien, dus voorlopig woon ik bij mijn moeder. alleen heeft hij nu een 3de rechtszaak naar mamso gegooid. ik moet mijn mening uitgaan brengen omdat ik ouder ben dan twaalf, maar ik wil eigenlijk geen contact met hem. maar ik wil wel gewoon mijn familie van zijn kant graag blijven zien. kan iemand me helpen? ik zit verder wel gewoon goed in mijn vel en doe het goed op mijn school, maar hij neemt nog wel overal contact mee op, met mijn mentor en leraren en de leerjaarleider. eigenlijk wil ik ook dat hij gewoon accepteert dat ik hier woon en niet in de stad waar hij nu woont. alleen hij accepteert ook niet dat mijn broertje hier sport en naar school gaat. als hij alleen al normaal zou doen en het zou accepteren zou het al goed zijn en zou ik misschien contact willen hebben, maar hij doet mijn moeder te veel rare dingen aan en ik ben echt heel close met mijn moeder, echt heel close, alleen ik kan hier niet goed met haar of met mijn familie over praten want zij staan allemaal niet echt centraal als je snapt wat ik bedoel. wil iemand van aaal jullie poppetjes me helpen pliesieplies? :) Groetjes Fleur

De laatste jaren waren echt heftig.. mijn ouders zijn gescheiden toen ik 13 was. We hadden altijd een heel normaal gezin. Een leuk warm gezin waar iedereen welkom was. Toen mijn ouders gingen scheiden heeft vooral mijn moeder er heel veel moeite mee gehad. Ze ging haar woede en verdriet afreageren op mijn broertje en mij. Daarom hebben we er uiteindelijk voor gekozen om bij mijn vader te gaan wonen. Bij mijn vader was het op dat moment rustiger. Pap heeft een nieuwe vriendin. Zij heeft zelf al 4 kinderen. Dus nu is het best wel druk bij ons thuis. Pap is door de scheiding heel erg veranderd. Zijn kinderen waren altijd het belangrijkste in zijn leven. We gingen vroeger altijd leuke dingen doen, iedere dag wandelen met de hond, gewoon kleine familie momentjes. In het begin merkte ik het niet zo dat die familie momenten minder werden maar soms praat ik gewoon amper met hem op een dag. Het enige wat we tegen elkaar zeggen is hoi en welterusten. Het zal er ook mee te maken hebben dat hij een eigen bedrijf heeft waar hij veel tijd in steekt. Ik merkte dat pap’s vriendin die aandacht wel kreeg. Ze zijn altijd samen, echt altijd! Ik ben me heel erg af gaan zetten tegen haar omdat het voelde dat ze pap van me afpakte. Ik was heel erg jaloers. Toen ik merkte dat pap afstand van me nam (doordat ik niet tegen zijn vriendin deed) ging ik heel erg mijn best doen om weer over te komen als de ‘perfecte’ dochter. Ik probeerde me aan alle regels te houden en altijd uit mezelf bv de afwasmachine leeg te maken enz. Ik merkte aan mezelf dat mijn woede naar haar toe niet minder werd, eigenlijk werd die woede alleen maar erger. Daarom heb ik na weken denken pap een brief geschreven. Daarin heb ik geschreven dat ik die kleine dingen mis, en eigenlijk helemaal niet boos wil zijn op pap en pap’s vriendin. In de brief gaf ik aan dat het me het beste leek dat de omgangsregeling week om week zou worden. Toen we de volgende dag gingen praten, zei hij dat het hem het slimste leek dat ik gewoon helemaal bij mam zou gaan wonen. En dat paps vriendin heel boos was omdat ik ‘onredelijk’ naar haar toe was.’Ik heb pap toen uitgelegd dat ik dat zie dat ze heel erg haar best doet maar dat ik nu geen materialistische dingen nodig heb maar gewoon wat aandacht van hem. Hij vertelde me toen dat ik al de meeste aandacht kreeg van alle kinderen en me dus eigenlijk niet zo aan moest stellen.. Nu woon ik ondertussen weer bij mam en dat gaat best goed. Ik ben het eerste weekend nadat ik bij haar ben komen wonen naar pap gegaan en dat is helemaal fout gegaan. Hij vertelde me dat ik de situatie en paps nieuwe vriendin moet gaan accepteren en wanneer ik dat niet doe ik zelf de deur dicht gooi. Oftewel ik moet normaal doen tegen paps vriendin of het contact gaat verloren.. Ook zei hij dat ik de laatste tijd heel nep was (wat klopt, want ik ben niet mezelf daar) en dat het fijner is wanneer ik er niet ben want wanneer ik er wel ben weet niemand hoe hij/zij zich moet gedragen omdat ze niet weten wat ze van me moeten verwachten.. ik heb pap proberen uit te leggen dat ik dit gevoel (woede en verdriet) heb gekregen doordat de situatie heel snel is veranderd. Ik kan wel ‘mezelf’ proberen te zijn en de situatie accepteren, maar wanneer de boosheid niet weg gaat, ben ik even nep bezig als eerst. Oftewel, hij zal ook een beetje moeten veranderen. Het enige wat ik van hem vraag is of hij me een beetje aandacht wil geven. Dat wanneer ik uit school kom hij vraagt, en hoe was het? Laatst heeft iemand die ik ken zelfmoord gepleegd en hij vroeg niet eens of het met me ging. Hij zei: ja dat gebeurt nou eenmaal. Of na de crematie van men oma heeft hij niet eens gevraagd hoe het was. Hij deed gewoon alsof er niks aan de hand was terwijl ik het ontzettend moeilijk vond. Toen we dat gesprek hadden werd hij heel boos en begon hij mam uit te schelden voor heks. Ik ben toen weggelopen. Ik begrijp niet dat hij dit durft te zeggen. Hij was altijd de gene die zei dat je nooit een ruzie over de rug van de kinderen moet spelen maar hij doet dit nu zelf! Ik ben nu al 4 weken niet naar hem toe gegaan. Mijn broertje woont wel nog bij pap maar en dat gaat best goed volgensmij. Pap heeft al jaren kleine ruzies gehad met zijn ouders en broers. Vanaf de scheiding heeft pap de keuze gemaakt dat hij zogezegd ‘niemand meer over zich heen laat lopen en niemand in zijn weg naar geluk laat staan’ en nu heeft hij geen contact meer met zijn ouders en zijn broers. Ik vind het heel erg voor hem en opa en oma maar nu zie ik ze ook niet meer. Mijn oom was altijd mijn beste vriend en ik had hem al ander half jaar niet gezien. Met Pasen belde oma me opeens en vroeg ze of ik mee wou gaan uiteten met de hele familie. Ik ben toen meegegaan en heb met opa en mijn oom gepraat over de situatie. Ik heb geen verwijten gemaakt naar pap maar wel gezegd dat ik hem niet begrijp. Die dag heb ik mijn oom en mijn opa van 76 zien huilen. Ik kan niet omschrijven wat ik voelde toen ik dat zag. Vooral heel veel onbegrip dat pap zijn eigen ouders dit aan kan doen. Maargoed ik ben blij dat ik ze weer eens gezien heb en dat het buiten alles toch goed met ze gaat. Alleen het probleem is nu dat ik niet weet of ik het pap moet vertellen. Want hij is er sowieso niet blij mee dat ik naar ze toe ben gegaan, maar waarschijnlijk vind hij het nog erger dat ik het voor hem achterhoud. De laatste tijd is het gewoon zo ontzettend veel, oma is gestorven, mijn paard is gestorven, die jongen heeft zelfmoord gepleegd, geen contact meer met pap, mam’s vriend is gestoord… ik weet het gewoon even niet meer.. ik weet wel dat ik hier weer uitkom en dat je er uiteindelijk wel weer sterker van wordt maar ik ben er zo klaar mee om me druk te moeten maken om alles en iedereen. Ik kan niet omschrijven hoeveel ik ervoor over zou hebben om de situatie me totaal geen smsje van hem om te vragen hoe het met me gaat. In zijn ogen doe ik alles fout. Hij en zijn vriendin dat is het, wanneer je je het er niet mee eens bent mag je vertrekken, zelfs zijn eigen dochter mag vertrekken. Hebben jullie tips hoe ik met deze situatie om kan gaan? Alvast bedankt!