Heyy heeyy ik ben Linde mijn ouders zijn al een jaar en nog iets gescheiden. In juni hadden ze laten weten dat de liefde over was tussen hun, ik voelde het wel aankomen want ze hadden bijna elk weekend ruzie en het was ook niet echt gezellig meer. Snel vond papa een nieuw huis en mama bleef in het ouderlijk huis wonen. Ik ga week om week naar andere ouder eerst voelde het als ik bij papa was op een vakantie. Na een hele korte tijd begonnen ze ook allebei op een datingsite mama vertelde er veel over en papa was een soort gesloten boek daarover, ze vonden allebei een nieuwe partner maar ik weet niet hoe ik het mag noemen want ze wonen nog niet bij ons maar ze zijn er wel 3/4 van de week. Soms is het best ingewikkeld om in zo een korte tijd al 2 nieuwe (gezinnen) te hebben. Mijn wisseldag is er nog steeds maar ik voel mij daar niet zo goed bij elke donderdag moet ik wel wenen omdat ik dan iemand moet achterlaten want vrijdag is de wisseldag het is niet dat ik bij de ene liever ben dan bij de andere maar ik heb gewoon het gevoel dat ik mezelf niet meer kan zijn,geen eigen plek heb, mensen teleur stel,.. Ik kan er ook niet echt over praten want papa is in de scheiding een gesloten boek en mama zegt dat ik mij niet zo mag aanstellen maar ik weet dus daarom gewoon niet meer wat te doen.

Mijn ouders zijn sinds 1.5 jaar uit elkaar. Mijn moeder is na de scheiding meteen gaan daten, en heeft nu ook al 10 maanden een relatie. Mijn vader zit nu ook in een beginnende relatie. Ik ga om de week van mijn vader naar mijn moeder en vind het heel lastig te accepteren dat hun partners in mijn huis komen. Ik vind het vies en voel me er niet meer door thuis. Gedachten als “ hier heeft hij ook gezeten” gaan vaak door mijn hoofd. Het word eigenlijk met de week erger en sinds kort heb ik hierdoor ook last van paniek aanvallen. En geen idee hoe ik hier mee om moet gaan.

Ik kan er moeilijk mee om gaan dat ik telkens ergens anders woon. Hoe kan ik me dan ooit ergens thuis voelen.

Ik en mijn vader hebben een ruzie gehad waardoor hij over dingen heeft gelogen, ik heb mijn vader nu al bijna een maand niet gezien en hij wil wel op mijn musical komen, hij heeft mij ook vandaag geappt. Ik heb nog niet gereageerd want ik ben bang dat hij gaat vragen waarom ik niet meer kom, ik heb het gevoel alsof mijn vader niet meer van mij houd. Iemand tips?

Mijn ouders zijn al 30 jaar getrouwd, alleen de laatste tijd gaat het de slechte kant op. Vorig jaar kwamen we erachter dat mijn vader vreemdging. Dit was hartbrekend voor mijn moeder zus en ik. Een man waar je naar opkijkt, er razen zoveel emoties door je heen maar voornamelijk teleurstelling. We besloten gezamenlijk hem nog 1 kans te geven. Ik heb altijd een goede band gehad met mijn vader. Vanaf dat moment is het nooit meer hersteld, ik gedraag me normaal, maar het doet ontzettend veel pijn als ik naar hem kijk. Mijn moeder heeft het erg moeilijk om het te verwerken. Maar we zijn nu al een jaar verder op een moment moet je het kunnen laten rusten, of je moet er een punt achter zetten. Op het moment voelt m’n moeder zich niet meer gehoord door mij en m’n zus. Alleen na een jaar lang gezeik over je heen te krijgen is dat logisch, ik wil zo graag dat het weer normaal word maar dat zal het nooit zijn. Dit huwelijk wat weer is voortgezet is uitstel van executie, ik verwacht ook niet dat dit meer ooit zal werken. Het wordt met de tijd erger en erger en ik voel me hierdoor zo eenzaam. Ik ben van nature altijd heel gelukkig, maar iedere keer als ik thuis kom en ik merk weer dat er ruzie is geweest zakt het moed me weer in de schoenen. Mijn wens is dat m’n ouders het met elkaar oppakken en weer verder gaan met hun leven, misschien ben ik naïef of durf ik de waarheid niet onder ogen te zien. De tijd zal het leren.

Hoe kan ik met mijn gevoelens omgaan met de situatie bij me vader en ik hem niet zie, terwijl het bijna Vaderdag is?

Mijn ouders hebben me net verteld dat ze gaan scheiden, maar het voelt nog niet zo. En ik voel ook zo’n kut gevoel dat we nooit meer iets leuks gaan doen. Ik mis het nu al. Bijv. we gingen altijd samen naar de Efteling maar dat gaat nooit meer gebeuren. Het voelt echt zo gek. Ik denk gewoon de hele tijd dat het een gedachte is maar het is echt zo.. kan iemand mij helpen?

Hallo, om de week ga ik 2 nachten naar mijn vader. In de dagen daarvoor appt hij mij al om te zeggen dat ik een vriendinnetje moet vragen om te blijven logeren omdat hij dan niet thuis. Hij moet dan tennissen en blijft bij zijn vriendin slapen of hij gaat met zijn kameraden op stap. Ik vind dit erg vervelend en word er verdrietig van. Als hij dan weg is ben ik alleen in zijn grote huis samen met mijn zus en hond. Waarom zou ik nog naar hem toe gaan als hij er toch bijna niet is? Ik heb dit al vaak bij hem aangegeven, maar hij vindt het belangrijk om weer een nieuw leven op te bouwen en hij wil dat ik zelfstandig word. Hoe kan ik tot hem doordringen dat ik het belangrijk vind dat hij thuis is als ik bij hem kom voor 2 nachtjes.

Hoi Mijn ouders maken heel vaak ruzie en gaan dus scheiden... Heeft iemand tips voor hoe ik dit het beste een plek kan geven in mijn leven?

Hey, Mijn ouders zijn vanaf mijn 11e uit elkaar en hebben al geen contact meer met elkaar sinds ik ongeveer 15/16 was. De laatste tijd merk ik steeds meer wat ik mis. Ik heb er vrede mee dat ze geen liefdespartners meer zijn van elkaar, maar zou zo graag willen dat ze nog wel samen ouders konden zijn. Ik vier mijn verjaardag bijvoorbeeld altijd voor beide apart omdat ik de ongemakkelijke sfeer voel als ze in één ruimte zijn. Als ze elkaar zien negeren ze elkaar en dat voelt niet fijn voor mij. Ik mis het warme en geborgen gevoel van twee ouders die er samen voor mij zijn. Vorig jaar lag ik kort in het ziekenhuis en bijvoorbeeld bij het bezoekuur wil ik me niet druk hoeven maken om wie er als eerst komt en dat ze elkaar niet tegenkomen. Het zou zo fijn zijn als ze samen konden afspreken om samen naar mij te komen en ik dan heel even zorgeloos kind mag zijn. Ik zou willen dat ze hun wrok naast zich neer kunnen leggen en in mijn belang elkaar als ouders kunnen respecteren. Ik denk erover om te gaan bespreken met ze dat ik hier last van heb en te vragen of ze ervoor open staan te zoeken naar enige vorm van gezamenlijk ouderschap (ook al is dat op mijn leeftijd heel anders dan bij een jong kind). Ik ben alleen heel bang dat ze zeggen dat ze het niet gaan doen voor mij en dat zou heel veel pijn doen omdat het dan echt voorgoed definitief is en ik niet belangrijk genoeg ben voor hen om zichzelf er overheen te zetten. Heeft iemand ervaring hiermee?