Mijn vader en moeder zijn al bijna 4 jaar gescheiden. Ik heb een paar maanden geleden het contact met mijn vader verbroken. Altijd als ik graag naar hem toe wilde had hij "geen tijd". wat een onzin. Maar hij heeft mij en mijn moeder veel meer aangedaan. Er is nog steeds een rechtszaak bezig voor alles wat er nog moet gebeuren. Ik heb het erg met mijn moeder te doen.

Mijn vader heeft me meerdere keren tegen me gezegd dat hij, zodra ik 18 ben, de kinderalimentatie rechtstreeks naar mij wil laten gaan in plaats van naar mijn moeder. Mijn moeder zegt dat als hij dit doet en ik dit toesta, ik alles, maar dan ook álles zelf moet betalen. Nu geeft ze me elke maand wat zakgeld en betaalt ze tot mijn 21e mijn zorgverzekering. Ik heb echt geen idee wat ik hier precies mee moet. Ik heb totaal geen zin in drama of gezeur.

Mijn ouders zijn al sinds mijn geboorte uit mekaar, en dat vind ik erg vervelend. Ik ben erg blij dat mijn moeder een nieuwe vriend heeft, maar ook dat vind ik moeilijk. Mijn vader woont erg ver weg, en dat geeft ook een heleboel gedoe met zich mee. maar ik ben in ieder geval blij dat mijn ouders me zoveel steun geven!

Hi Allemaal, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 was. Sinds toen heb ik eigenlijk heel erg slecht contact met mijn mijn vader. Hij komt ons vaak niet ophalen en mijn ouders hebben vaak ruzie. Ik heb hem het afgelopen jaar helemaal niet meer gezien. Nu proberen we met jeugdzorg weer het contact beter te maken en had ik een gesprek en beloofde hij dat hij vaker zou bellen en contact op nemen maar hij doet dat nog steeds niet. Ik ben er heel verdrietig over. Het gaat daardoor ook heel slecht op school. Mijn vader vindt veel dingen van mij slecht. Ik doe VWO en hij zegt dat ik dat eigenlijk niet aan kan, Ik heb de droom om later piloot te worden alleen dat vindt ie ook suf. Ik woon nu thuis bij mijn moeder met mijn zusje en 2 honden maar ik wil toch veel liever ook contact met mijn vader en dat ie ook belt op mijn verjaardag. Dit was mn verhaal

Ik ben wantrouwend. Ik durf niemand volledig te vertrouwen omdat ik bang ben of misschien wel overtuigd dat diegene van het ene op het andere moment weg kan gaan of een heel ander persoon wordt. Ik ben een control freak. Alles moet onder mijn controle zijn zodat ik weet wat er aan de hand is en grote teleurstellingen kan zien aankomen. Dit belemmert me in het dagelijkse leven doordat ik niet ultiem kan genieten, dingen moeilijk los kan laten en totaal niet flexibel ben met veranderingen. Dit gedrag komt voort uit 1 periode in mijn leven: de scheiding. Dat mag je zwart-wit vinden, dit is hoe ik het zie en een logische verklaring. Er is maar 1 persoon die mij gebroken achter heeft gelaten en maar 1 persoon die mijn allergrootste vertrouwen meerdere keren heeft beschaamd. Je ging weg om voor je eigen geluk te kiezen maar hebt daarbij geen moment gezorgd voor de drie mensen die je achterliet. Ik heb je gesmeekt en bij je gejammerd om er een week voor ons te zijn, maar je hebt nooit toegegeven. Voor mij zijn dat gebeurtenissen die ik niet kan vergeten, maar het gevoel erbij wil ik graag met je delen. Ik ben te vroeg volwassen geworden en heb eigenschappen die ik zelfs op de leeftijd van 21 niet zou moeten hebben. Het ergste is dat ik hier niet schuldig aan ben. Het is niet mijn keuze geweest. Toch neem ik het mezelf kwalijk dat ik de situatie niet heb kunnen veranderen, simpelweg omdat jij je nooit tegenover mij hebt verontschuldigd. Niet om voor jezelf te kiezen maar de manier waarop het is gegaan. Ik vind de manier waarop je met me om bent gegaan en nog steeds doet, niet de manier waarop een vader dat zou doen. In mijn ogen heb je door voor je eigen geluk te kiezen je rol als vader verloren. Waarom heb je je ongeluk nooit geuit en geprobeerd om het te veranderen? Waarom kon je niet een week terugkomen om voor ons te zorgen terwijl onze moeder, jouw vrouw voor 22 jr. Ernstig ziek was en in het ziekenhuis lag? Waarom kies je, na al die jaren, iedere keer opnieuw voor je eigen geluk terwijl ik nu ook een keer geluk kan gebruiken? Jouw eigen geluk is kiezen voor jezelf en voor je vrouw.

Hoi, Mijn ouders zijn al best lang gescheiden, maar toch vind ik het af en toe nog best moeilijk. Vooral op de belangrijke momenten. Het is namelijk zo dat mijn ouders niet normaal met elkaar om kunnen gaan ook niet als ze in dezelfde ruimte zijn en niets tegen elkaar zeggen. Dus het wordt kiezen, of de een of de ander. Nu nadert er weer zo'n belangrijk moment en zowel mijn vader als mijn moeder laten weten dat ze het belangrijk vinden dat ik het vier. Maarja, wie nodig je dan uit? Mijn vader mag van mijn moeder wel komen als zijn vrouw maar niet meekomt. Mijn vader wil wel komen maar alleen met zijn vrouw, want zij hoort bij haar. Ik vraag me steeds meer af: om wie gaat het hier eigenlijk? En als dit het gevolg is, waarom zou ik nog iets vieren?! Kennen jullie dat ook? Hebben jullie zelf een voorbeeld of een goede oplossing / advies om er mee om te gaan? Ik bedenk me steeds; hoe doen anderen dat, ik kan toch niet de enige zijn met zulke ouders?! Ik hoor het graag!

De nieuwe vriend van mijn moeder is een totaal andere man dan mijn eigen vader. Mijn vader is een echte zakenman en de vriend van mijn moeder is kunstenaar. Toen mijn moeder en de kunstenaar elkaar ontmoetten was ik tien. Alles werd ineens anders. Ik vond dat heel moeilijk om mee om te gaan. Ik zag dat mijn eigen moeder anders ging doen, ineens andere interesses kreeg, zich anders ging kleden etc. Hierdoor durfde ik mijn vriendinnen niet meer thuis uit te nodigen en schaamde ik me voor de kunstenaar als we op straat liepen. Wat zijn jouw ervaringen met de nieuwe vriend of vriendin van je ouders?

Hallo, Sinds een jaar zijn mijn ouders gescheiden. Tijdens de scheiding heb ik de kant van mijn vader gekozen, maar wanneer alles nu voorbij is heb ik daar spijt van. Hij is helemaal veranderd. Hij interesseert zich niet voor de kinderen, verwaarloost het huishouden, is vaak weg van huis, kookt verschrikkelijk slecht,... Ik begin mij daar enorm aan te ergeren en dit begint ook emotioneel zwaar door te wegen. Ik kom nu goed overeen met mijn moeder, alleen is het niet mogelijk om bij haar in te trekken. Zij woont in Gent terwijl ik in Kortrijk school loop. Ook is het niet mogelijk om van school te veranderen, ik loop namelijk school in het hoger onderwijs. Het is ook moeilijk leefbaar voor mijn broer. Wat kunnen we doen?

mijn ouders zijn nu bijna 4 jaar gescheiden en hebben in het begin afspraken gemaakt over hoe alles gebeurt. nu houd mijn vader zich niet aan de afspraken en vat alles op alsof wij niet blij zijn bij hem. ik ben er ook achter gekomen dat ze niet samen in een ruimte kunnen zijn en dat doet mij heel veel pijn. als ze samen in een ruimte zijn dan wordt mijn vader heel boos en loopt soms zelfs weg. mijn moeder wil heel graag dat ze gewoon vrienden zijn, een oplossing zoeken we al 3 jaar. maar helaas moet een oplossing van 2 kanten komen en wil hij niet meewerken. als we bij hem zijn dan is alles strenger en hij overlegt niet en we mogen niet ons 'ding'doen (zoals sporten of feestjes) dus is de overgang heftig en zijn we de eerste 3 uur bij mijn moeder chagrijnig. ook moet ik mijn hart altijd bij haar luchten en kan ik dat niet bij mijn vader en zit zij met een machteloos gevoel. zij is een goede praatpaal maar kan niet veel advies geven of zich inbeelden hoe ik mij voel dus, heeft iemand tips hoe ik hier mee om wil gaan (je eigen verhaal helpt ook dan weet ik dat ik niet alleen in deze situatie zit).

He. Mijn vader is weggegaan toen ik 12 was bij mijn moeder. Sindsdien heeft hij een nieuwe vrouw. Ze zijn uit elkaar gegaan omdat mijn vader haar al als vriendin had. Een jaar later zijn ze getrouwd. Ik vind het moeilijk om mee om te gaan. Ik neem het haar kwalijk dat ze ons gezin kapot gemaakt heeft maar ik zie ook dat mijn vader gelukkig met haar is, ook al heb ik nooit gezien dat hij dat bij mijn moeder niet was. De band met mijn vader is heel slecht. Ik kan niets aan hem zeggen en hij snapt mij totaal niet. Ik heb altijd al het gevoel gehad dat mijn zusje het lievelingetje was maar nu met die vrouw is het helemaal verrot. Het meest irritant aan haar vind ik nog wel dat ze me altijd beschuldigd van van alles. Heeft er iemand tips hoe hier mee om te gaan?