Beste ouders en jongeren op villa pinedo, Ik wil mijn verhaal delen omdat ik hoop dat jongeren zich erin herkennen en er misschien iets aan hebben. Toen ik elf was gingen mijn ouders scheiden (ik ben nu vijftien). Mijn moeder wou graag scheiden maar mijn vader niet. De reden waarom mijn moeder wou scheiden was omdat ze ontdekt had dat ze op vrouwen viel. Daarnaast liep het huwelijk van mijn ouders sws al niet zo goed. Mijn vader was heel verdrietig en voor mijn moeder was dit alles natuurlijk ook niet gemakkelijk. Ik weet nog goed hoe het was om te verhuizen, ik had hiervoor nog maar in één huis gewoond. Mijn moeders nieuwe vriendin kwam bij ons in huis wonen in de eerste maanden. Ik wist dat mijn moeder haar al kende voor de scheiding maar durfde/ durf nooit te vragen of ze is vreemdgegaan. De nieuwe vriendin van mijn moeder was een ontzettend complex persoon. ze was emotioneel onstabiel of zoiets opnieuw hier wat vragen waar ik geen antwoord op heb gekregen/krijg. Mijn moeder maakte het uit met haar en dat was een opluchting. Maar nu ging mijn moeder nieuwe vrouwen daten. Ik wou dat ze iemand vond maar had aan de andere kant geen behoefte aan nieuwe aanplak. Mijn moeder zien met een vrouw was trouwens echt heel erg wennen voor mij. Mijn vader kreeg op een gegeven moment ook een nieuwe vriendin. Op dit punt in mijn verhaal zijn we nu. Met uitzondering dat mijn moeder weer naar een man opzoek is. Ik heb het verhaal misschien niet zo net opgeschreven maar het doet voor mij veel pijn om aan het geheel terug te denken. mijn tip voor ouders: Ook al doet de waarheid nog zo'n pijn, vertel hem toch aan je kind. Ik heb de pijn in kleine stukjes verwerkt over een lange tijd en dat wens ik niemand toe. Dus wees in een keer duidelijk en speel open kaart. bedankt als je dit hebt gelezen ! x

mijn naam is Veerle en mijn ouders zijn deze zomervakantie 1 jaar gescheiden. eigenlijk was hun hele relatie net zoals een rotte appel. Mijn vader waardeerde mijn moeder werk niet en mijn moeder moest een huismoeder worden terwijl ze nog een prachtige toekomst voor zich had. Mijn ouders waren in totaal al 15 jaar getrouwd maar het was al veel eerder foute boel. Toen ik klein was rende ik bijna iedere avond stampend van de trap af omdat ik niet kon slapen door al hun geschreeuw. Daarna durfde ze de rest van de avond hun mond niet meer open te trekken naar elkaar. Toen mijn vader anderhalf jaar geleden uit huis ging om te kijken of afstand beter werkte wist ik het zeker. Mijn vader ging op datingsites en ontmoette al gauw een Portugese vrouw. Het heeft maanden geduurd voor hij ons dat vertelde maar ik wist het stiekem al. Ik had al een aantal maanden daarmee rond gelopen zonder dat iemand ervan wist. En toen gingen mijn ouder echt scheiden, het zat er aan te komen en ik leek er geen problemen mee te hebben totdat ze mij als postbode gingen gebruiken om lelijke berichten aan elkaar door te geven. Ik wist mijn vader en moeders kant en als 14 jarig meisje is je jeugd dan voorbij. Ik ben een tijd naar een psycholoog geweest omdat mijn schoolresultaten steeds meer achteruit gingen, wat niet werkte want ik leek oké. Na nog veel meer gedoe heb ik het besluit genomen om in mijn eentje voor 6 maanden naar Amerika te gaan. Zonder ouders, helemaal alleen. Ik zat daar wel met vrienden van mijn moeder en we praatten er bijna nooit over wat ik fijn vond. Ik ben nu weer thuis omdat er ook gedoe was in Amerika en ik niet langer kon blijven. Ik zit nu weer thuis, vaker bij mijn moeder dan mijn vader en het gaat prima met mij. Nog steeds niet echt met mijn ouders, maar als ik 1 ding heb geleerd is dat wel dat je nooit verantwoordelijk moet voelen voor wat je ouders je aan doen, want dat laat zijn littekens namelijk wel achter en het heeft enorme impact.

Hallo allemaal, mijn ouders zijn al gescheiden toen ik 2 was omdat mijn moeder er achter kwam dat mijn vader al ons geld vergokte. Sindsdien sliep ik wel om het weekend bij mijn vader maar nam hij mij vaak mee naar de kroeg, hij had vaak vriendinnen en ik vond het nooit echt leuk. Toen ik 9 jaar was ging hij naar een afkick kliniek op texel waar ik dan ook heen ging. Eerste keer weer thuis na die afkick kliniek nam hij me weer mee naar de kroeg om te gokken. Ik heb hem toen samen met mijn moeder gebeld met de boodschap dat ik niet meer bij hem wou slapen. Nog 2 jaar heb ik een verjaardagskaart gehad maar hierna stopte al het contact. Ook had hij zijn hele familie (9 broers en zussen plus kinderen en echtgenoten) tegen mij en mijn moeder opgezet waardoor de verjaardag van mijn opa erg ongemakkelijk werden. Op mijn 15e heb ik voor mijn verjaardag een naamsverandering gevraagd, wat we toen ook hebben aangevraagd. Vervolgens stond mijn vader na 6 jaar opeens op de stoep, kwaad, maar deed tegen mij alsof er nooit iets was gebeurd. Ik heb hem heel kwaad de deur uit gezet. Sindsdien nooit meer contact gehad. Hij betaalde ook nooit alimentatie behalve als het weer voor een tijdje was opgelegd door de rechter. Hij is ondertussen getrouwd en heeft me voor mijn 22e verjaardag opeens weer gefeliciteerd via FB (we zijn niet gelinkd), ik heb een uur gehuild Ik zou zo graag willen weten hoe je met jezelf kunt leven als je je kind zo in de steek laat, alsof ik niks waard ben. Voor je kind doe je toch alles, ik zou alleen al mijn leven geven voor mijn nichtje en neefjes. Het probleem is alleen dat hij altijd overal over liegt, en elk antwoord zal niks veranderen aan het feit dat hij me voor altijd beschadigd heeft. Moet ik nou toch naar hem toe gaan om het te vragen?

Mijn ouders zijn nu 6 jaar gescheiden. veel ruzie's zelfs nu nog. Mijn vader heeft nooit contact met me opgenomen helemaal niks alsof ik niet besta .ik wrodt er echt gek van en het doet me pijn. volgens mij heeft hij nooit om me gegeven

Mijn ouders zijn nu ongeveer bijna 2 jaar gescheiden, mijn vader had al een tijdje een spaanse vriendin waar hij nu ook al bijna 2 jaar mee samen woont. Ik en me zus wonen bij mn moeder en hebben niet super veel contact meer met mn vader. Soms dan appt hij nog welleens en soms dan vraagt hij om af te spreken. Mijn zus die wilt niet echt meer afspreken omdat ze iedere keer teleurgesteld wordr door mn vader en omdat hij steeds liegt. Eerst wilde ik nog wel afspreken en vond ik het ook wel leuk, maar nu vroeg hij weer om af te spreken maar eigenlijk heb ik daar geen zin in.. Maar is dat erg ? En moet ik dan gewoon eerlijk tegen hem zeggen dat ik er geen zin in heb? Ik denk van wel maar ik wil hem niet kwetsen ookal heeft hij hele foute dingen gedaan. Mijn zus die spreekt hij ook niet meer echt en alles gaat via mij. En als we afspreken dan is het altijd een gedoe, mijn vader kan me wel ophalen dat hij ergens in de straat wacht maar hoe ik thuiskom is altijd de vraag omdat mn vader nog wel van een biertje houdt wilt mijn moeder niet dat ik bij hem in de auto zit. En ja ik weet niet echt wat ik moet doen..

Mijn ouders zijn nu al drie jaar gescheiden en ik vind het helemaal niet leuk ik heb er ook heel erg veel moeiten mee gehad..... Mijn vader en moeder hebben allebei een nieuwe partner en dat vind ik helemaal niet leuk mijn vaders vriendin is heel erg vervelend ik vind me moeders vriend ook niet leuk ik kan er niets aan veranderen als ik weg ben of als ik bij papa ben denk ik de hele tijd aan mama en haar vriend dat vind ik niet fijn want dat wil ik niet.... hulp zou fijn zijn liefs Ollie

Beste Villa Pinedo, In februari vorig jaar vertelden mijn ouders dat ze gingen scheiden. Mijn moeder had het graag nog even willen proberen, maar mijn vader wou daar niets van weten. Na een tijdje kwam er een rechtzaak om de voogdij, en wie er in het huis mocht blijven wonen want mijn ouders kwamen daar zelf niet uit. Daaruit kwam dat mijn moeder in het huis mocht blijven wonen, en de voogdij kreeg over mijn broertje (11) en mij. Sinds oktober heeft mijn vader nu een huis voor zichzelf. Er is nog steeds geen omgangsregeling en telkens als mijn broertje en ik naar mijn vader toe gaan/willen, moet dat vanuit ons komen, mijn vader heeft nog niet een keer gevraagd of wij naar hem wouden komen. Hij heeft ondertussen ook een nieuwe vriendin, mijn broertje en ik vinden haar wel aardig, maar het is natuurlijk wel raar om te zien dat m'n vader nu iemand anders heeft. Maar ik geloof dat ook mijn moeder het er heel erg moeilijk mee heeft dat hij een nieuwe vriendin heeft, want elke keer als wij terugkomen van m'n vader, vraagt ze naar heel veel dingen, of zij er ook de hele tijd bij was en dat soort dingen. Ze geeft me ook wel het gevoel dat ik moet kiezen bij wie ik wil wonen, omdat mijn moeder ook zegt: als het daar zo leuk is met die nieuwe vrouw, ga dan maar daar wonen als je dat wil. Maar dat wil ik niet, ik blijf veel liever bij m'n moeder wonen. Ik heb met haar ook een hele goede band, met mijn vader veel minder. Maar als mijn moeder er de hele tijd over blijft doorgaan, weet ik niet of ik dat wel kan, want gisteren zijn we terug gekomen van m'n vader en sindsdien hangt er een hele vervelende sfeer in huis. Ik hoop dat het snel weer beter word. Ik weet verder ook niet met wie ik er goed over kan praten, want het liefst doe ik dat met vriendinnen, alleen er zijn maar tweemeisje in mijn vriendinnengroepje wiens ouders ook gescheiden zijn, en met hun ben ik nou ook weer niet zo goed bevriend dat ik hun alles wil vertellen, en hun ouder hebben een heel ander soort scheiding. Liefs,

Laatst werd ik getipt door iemand die een krantenbericht had gevonden over een 'brief' die was gericht aan alle gescheiden ouders van Nederland. De brief werd geschreven vanuit het perspectief van een kind die gescheiden ouders heeft. Mijn ouders zijn gescheiden en ik kon me in deze brief helemaal vinden en ik denk dat ik mag spreken voor alle kinderen die gescheiden ouders hebben, ongeacht hun leeftijd. Ik hoop dat alle (gescheiden) ouders hier iets mee gaan doen en dat kinderen hierdoor hun gevoelens misschien beter kunnen verwoorden. "AAN ALLE GESCHEIDEN OUDERS VAN NEDERLAND Met deze brief willen wij jullie laten weten hoe wij ons voelen. 'Wij' zijn de 70.000 kinderen per jaar die op een dag te horen krijgen dat hun ouders uit elkaar gaan. Op die dag stort onze wereld in. Alles wat veilig en vertrouwd was wordt ineens anders. Veel van ons moeten verhuizen, naar een andere school, wennen aan jullie nieuwe liefdes en in het ergste geval 1 van de ouders heel erg missen. En dat doet pijn. We willen Zó graag allebei onze ouders in ons leven. Twee ouders die van ons houden en ons groot zien worden. Twee ouders die staan te juichen langs de lijn, trots zijn als we goeie cijfers halen en alles willen weten over ons eerste gebroken hart. Die samen op de eerste rij zitten als we examen doen en liefdevol hun eerste kleinkind vasthouden. Weten jullie wel hoeveel verdriet we soms stiekem hebben? Als we de boodschapper moeten zijn. Als we moeten luisteren naar de gemene dingen die jullie over elkaar zeggen. Als we zien dat jullie elkaar negeren waar we bijzijn. Weten jullie wel hoe moeilijk het is om van jullie allebei te houden, terwijl dat soms van 1 van jullie niet mag? Dat we dan maar niks zeggen over hoe leuk het weekend was? We voelen ons verscheurd tussen de twee mensen waar we zoveel van houden. We voelen ons schuldig als we het leuk hebben bij de ander. We voelen ons verantwoordelijk voor jullie geluk. Meestal zijn jullie zelf na een tijdje weer gelukkiger. Maar voor ons is dat vaak niet zo makkelijk. Sommigen van ons houden er de rest van hun leven last van. DUS MOGEN WE JULLIE EEN PAAR DINGEN VRAGEN? - Laat ons alsjeblieft geen kant kiezen - Maak geen ruzie waar we bij zijn - Zeg geen slechte dingen over elkaar tegen ons - Geef ons de tijd om te wennen aan de nieuwe situatie - Luister écht naar wat we te zeggen hebben - Geef ons de ruimte om van jullie allebei te houden - Vergeet niet dat jullie samen voor ons hebben gekozen Een scheiding voelt als een veilig huis dat ineens helemaal verbouwd wordt. Muren eruit, nieuwe vloerbedekking, ander behang. Eerst is het 1 grote puinhoop en dan komt er heel langzaam iets moois tevoorschijn. Laat ons rustig mee verven en vraag ons wat we van het uitzicht vinden. Zo bouwen we met jullie samen aan een nieuw huis. Met hier en daar een barst of een kapotte dakpan. Maar wel warm, veilig en stevig. Een plek waar wij ons weer THUIS voelen. De sleutel hebben jullie net gekregen. X"

Hallo iedereen op Villa Pinedo, Dit jaar is voor mij een jaar van veel veranderingen. Ik ben aangenomen op de opleiding waar ik graag heen wilde, ben daarvoor naar de grote stad verhuisd en daarmee het kleine dorp achter me gelaten. Vol goede moed om daar als jong volwassene een nieuw leven op te bouwen. Klinkt goed toch?? het wordt helaas minder leuk als er allemaal nare dingen voorbij komen. De beste vriendin van je zusje wordt vermoord, oma overlijdt bijna (gelukkig goed afgelopen!!) en om het rijtje compleet te maken, gaan nu mijn ouders uit elkaar. Niet een fijn uitgangspunt om een nieuwe frisse start te maken. Dat m'n vader bij mijn moeder weg wilde kwam als een complete verassing. Ik dacht dat we het perfecte gezin waren. Het was mijn trots dat we zo'n goede band met elkaar hadden. De klap kwam daarom hard aan toen hij vertelde dat hij eigenlijk al jaren niet meer van mijn moeder houdt. Ook mijn moeder was een en al onbegrip en is nog steeds bezig met zinloze strategien om hem terug te winnen. Zoals ik hier meer lees was ik de dochter die als praatpaal fungeerde. Dingen die ik niet wilde horen kwamen toch binnen. Avonden zat ze huilend naast me op de bank. Als ik een weekeind thuis was, kwam ik half depressief weer terug in de stad waar ik studeer en kostte het me weer een hele dag om om te schakelen. Moest ik weer naar huis om een of andere reden kon ik me daar al dagen van tevoren misselijk over voelen. Ik kreeg het advies om me meer op mijn eigen leven te richten en vertelde mijn moeder dat ik meer in de stad zou blijven. Haar teleurstelling maakt me erg verdrietig elke keer als ik haar spreek aan de telefoon. Ik voel me ontzettend alleen als ik zonder mensen om me heen op mijn kamertje zit. Ik ben het gevoel van 'thuis' even helemaal kwijt en dat voelt ontzettend naar. Mijn schoolprestaties helpt het ook niet echt voorruit. Ik volg een kunstopleiding en daar kan het er behoorlijk persoonlijk aan toe gaan. En op dit moment heb ik geen zin om daar persoonlijk zitten te zijn. Ik vindt het moeilijk om te communiceren dat het slecht met me gaat want wil absoluut niet in een slachtofferrol schieten. Maar heb het gevoel dat ik uit elkaar getrokken wordt vanbinnen. Op het moment dat je op eigen benen moet leren staan wordt je hele fundament onder je voeten weggetrokken waar je op terug kon vallen. Dat doet heel veel pijn en maakt me onzeker. Heeft er iemand dezelfde ervaring of tips om weer wat sterker te worden? Groetjes,

Hallo, Mijn ouders zijn 5 jaar geleden gescheiden (Volgens mij door mijn overleden broertje een paar jaar terug, wat nogal impact heeft gemaakt..) , mijn andere broertje was toen 2 jaar, mijn moeder depressief met enorm veel pijn en een huis om te verbouwen. doordeweeks ben ik bij mijn moeder vanwege school en elk weekend ben ik bij mijn vader. Bij mijn vader mogen we eigenlijk alles, hij voedt ons dus niet op. omdat mijn moeder ziek was destijds heb ik zowat mijn eigen broertje moeten opvoeden, mama lag destijds 24/7 in bed. na een paar jaar is mijn moeder er 'bovenop'gekomen. ze heeft nu een baan en financieel gaat het nu ook weer makkelijker. maar ze is noch steeds niet vrolijk. ze wordt boos als ik ook maar een lepel verkeerd weg leg. ik kook 2/3 in de week, breng en haal mijn broertje 1 soms 2 keer in de week naar/van school en verzorg alle dieren. ik heb zelf al een aantal jaar (ongeveer 3) last van enorme hoofdpijn en moe. destijds niks mee gedaan. veel ziekteverzuim, niveau's omlaag met school. na heel veel dokters die niks konden vinden gaan we (kennis & ik, mama waarschijnlijk niet door ruzie) naar de neuroloog. nu het vakantie is zitten we de hele tijd op elkaars lip. ik weet niet wat ik daaraan kan doen, vanavond ga ik naar mijn vader voor de rest van de vakantie. mijn moeder roept ook vaak dat ze helemaal alleen is en pijn heeft. maar dat zegt ze meerdere keren per dag. dan wordt ze kwaad omdat we niet 'reageren'. moet ik dan de hele tijd achter haar aan lopen ofzo? ik zeg het al lang niet meer als ik hoofdpijn heb, ik ga gewoon naar bed. wat verwacht ze dat ik doe, medeleven tonen ofzo? na al die jaren? Heel verhaal geworden, bedankt voor het lezen. ik weet gewoon niet wat ik hieraan kan doen. al meerdere malen moesten we 'oprotten' naar onze vader, zodat ze van ons af was, nou vanavond gaan we gelukkig weg.