Hallo mijn ouders zijn uit elkaar gegaan omdat m'n vader vreemd is gegaan. Mijn moeder was die tijd depri en gaf hem geen aandacht Enzo toen was ik 14 jaar Dus toen op een normale dag we hadden nog samen gegeten en hij had al zgn spullen gepakt en is ervandoor gegaan .. Me wereld stortte in. Ik vind hem echt een egoïst en toen naar 8 maanden is die weer naar huis gekomen bij ons maar hij ging nog steeds vreemd stiekem met die kut wijf . een paar maanden geleden is die er weer vandoor gegaan en me moeder is er helemaal kapot van ze verzorgt zichzelf niet als eerst niks en ze reageert het ook soms op mij af . ze is ook ziek ze moet een operatie doen aan der buik ofzo.

Hallo, Mijn ouders zijn gescheiden, dat gaat verder op zich wel oke. Maar mijn moeder heeft geldproblemen en ze heeft net te horen gekregen dat ze ms heeft, maar het gaat echt niet goed met mij.. Want ik snij mezelf soms, ik weet ook niet waarom maar op een of andere manier voel ik me dan beter ofzo. En ik denk dat ik depressie heb, zo'n test zei dat ik hoog depressie heb, ik kan me niet concentreren, haal slechte cijfers en voel me altijd heel chagrijnig boos en verdrietig, ik wil niet naar psycholoog ofzo of met iemand praten die ik ken, want dat heb ik eerder geprobeert en helpt niet, dus kan iemand me misschien helpen?

Hoi, ik ben 11 en een half jaar oud. ik heb nu Co-ouderschap en ben 7 dagen bij mijn vader en 7 dagen bij mijn moeder. Ik zou graag bij mijn vader willen wonen, en minder contact met mijn moeder. Hoe moet ik hier nu mee omgaan? groetjes Marijn.

ik hoop dat jullie mij kunnen helpen. mijn ouders zijn gescheiden als sinds mijn 6 de. en ik woon het meeste bij mijn moeder,en het minste bij mij vader. en soms wil ik toch liever bij mijn moeder blijven. en mijn vader zegt altijd als ik bij mijn moeder wil blijven dan vind ik dat goed. maar als ik dat doe dan word hij heel boos,en dan zegt hij vind je het dan niet leuk bij ons,of ik zeg iets en hij haakt er meteen op in. maar nu wil ik weer bij mijn moeder blijven. maar ik weet er nu geen raad mee. kunnen jullie mij helpen ?

Hallo, mijn ouders zijn nu al rond de 6 jaar gescheiden. Mijn moeder heeft al een nieuwe vriend voor 5 jaar. Daar heb ik geen problemen mee. Zij willen binnenkort gaan samenwonen dat lijkt me wel gezellig. Mijn vader is een ander verhaal, hij heeft een vriendin nu al voor een half jaar tot jaar. Bij hun ging het zo van na 2 maanden wilden ze al gaan samenwonen. Ik vond dat niet fijn maar ik had ook geen keus om te zeggen dat ik het niet wilde. Nu wonen ze nog steeds samen maar sinds ze samenwonen merk ik dat ik en mijn vader heel erg uit elkaar groeien. Ik moet ook dingen delen die ik niet wil delen alleen telkens als ik dat zeg wordt mijn vader boos. Ik mis de tijd die we hadden voor dat hij ging samenwonen. Ik durf dat niet te zeggen tegen mijn vader. Heeft iemand advies wat ik moet doen??? Groetjes en alvast bedankt, Mattheo

Ik was 16 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen, het is een heel lang verhaal wat er daarna allemaal gebeurde maar ik heb uiteindelijk met behulp van therapie het een plek kunnen geven. Toch loop ik de laatste tijd tegen een ' nieuw' probleem aan. De vriend van mijn moeder (5 jaar relatie met mijn moeder nu) was in het begin ontzettend lief voor mijn en mijn zusje (nu 18), hij deed enorm zijn best om een aanvullende rol te spelen in ons gezin en zich niet op te dringen. Dit heb ik altijd heel erg gewaardeerd en ben hem uiteindelijk ook als een echt volwaardig lid van het gezin gaan zien en ben ook van hem gaan houden. Hij heeft een hele ernstige auto-immuun ziekte en kan van de een op de andere dag heel ziek worden. Daarom zit hij werkloos thuis. Vroeger was dat geen probleem tot dat mijn moeder en haar vriend verhuisde naar een woning op het platteland en ik met mijn vriend ging samen wonen. Mijn moeder en ik hebben een hele hechte band (mijn vader en ik trouwens ook hoor). Het liefste ga ik minstens 1 keer in de week een nachtje logeren. Maar de laatste tijd zorgt deze behoefte voor veel problemen, zo was ik bijvoorbeeld een keer best wel ziek en kon ik vanwege de ziekte van de vriend van mijn moeder niet naar haar toe, ze is toen wel op bezoek gekomen maar dat is toch niet hetzelfde. Dat deed mij ontzettend veel verdriet maar na heel boos te zijn geworden kon ik het relativeren en ook begrijpen. Maar de vriend van mijn moeder gaat steeds verder, hij word ook steeds minder lief en bemoeit zich steeds meer met de dagen dat ik langs kom. Nu hebben ze een nieuwe puppy en ik ben echt gek op dieren. Dus het liefste had ik vakantie genomen van mijn werk en was ik daar een weekje komen logeren. Helaas kon ik geen vakantie nemen maar ik was van plan om elke vrije dag naar mijn moeder te gaan. Nu mag ik weer niet komen omdat de vriend van mijn moeder een ' rust' dag nodig heeft. Ik ben hier zo ontzettend verdrietig van en heb het gevoel dat ik niet meer deel ben van ' hun' gezin, dat het wij gevoel weg is. Ik weet dat het misschien raar over komt maar ik krijg het gevoel dat de vriend van mijn moeder mijn drang om ' naar huis' te gaan kinderachtig vind en dat ik maar op mezelf moet gaan leren leven. Ergens voel ik ook dat hij wellicht gelijk heeft maar het doet toch zo' n enorme pijn (waarschijnlijk ook omdat hij diegene is die dit van mij verlangd). Hoe ga ik hier in godsnaam mee om?

Hallo allemaal, Ik wil graag even mijn verhaal kwijt over mijn moeder. Ik ben 28, mijn ouders zijn 6 jaar geleden gescheiden, toen mijn vader bij mijn moeder wegging omdat hij een andere vriendin had. Mijn moeder was uiteraard erg gekwetst en boos dat hij was vreemdgegaan. Dat snap ik heel goed en ik snap ook dat het tijd kost om dat te verwerken, maar ik heb het idee dat ze nu nog steeds heel verdrietig en wrokkig is. Ze denkt dat ze het verwerkt heeft en heeft haar leven ook wel weer op orde enzo, maar ze praat vaak negatief over hem en ik voel gewoon aan alles dat ze niet gelukkig is. Ze lijkt nergens echt van te genieten, ze is veel minder vrolijk dan vroeger, en als ze wel vrolijk is dan heb ik het idee dat ze dat speelt, om aan mij of aan de wereld niet te laten zien wat ze eigenlijk voelt. Ik word hier zelf heel verdrietig van, ik kan het niet aanzien dat ze zo doet. Maar als ik erover probeer te praten, ontkent ze het - ze zegt dat het goed met haar gaat en dat ze natuurlijk boos op m'n vader is om wat hij gedaan heeft, maar dat ze het achter zich heeft gelaten. Volgens mij gelooft ze dat ook echt. Ik denk dat ze depressief is, maar dat niet herkent/onderkent. Dus doet ze er ook niks aan. Ik wil me er niet verantwoordelijk voor maken en ik weet ook dat ik er niks aan kan doen, maar toch vreet het aan me. Ik zou haar zo graag weer eens gelukkig zien. Liefs

Hallo, Ik heb een vraag over wat mijn rechten zijn in het ouderlijk gezag op mijn 14e leeftijd. Ik leef bij mijn moeder in huis, Mijn vader woont in Meppel. Ik heb nu al bijna een jaar geen contact meer met mijn vader gehad, omdat ik zelf geen zin meer heb om naar hem toe te gaan en hij uit zichzelf nooit contact op heeft genomen zowel met mij niet als met mijn jongere broertje van 12. Omdat zodra er een handtekening gezet moet worden of er moet door mijn ouders toestemming worden gegeven moet altijd mijn vader ook nagevraagd worden, maar deze is vrij moeilijk te bereiken. Daarom vroeg ik mij af wat mijn rechten zijn in het ouderlijk gezag dat mijn moeder alleen het ouderlijk gezag krijgt zodat mijn vader niet constant benadert moet worden.

Hey, Toen ik 4/5 maanden was zijn mijn ouders uit elkaar gegaan, m'n moeder werd ziek ze kreeg depressie. Ik woonde daardoor van m'n 9 tot 10e bij m'n vader, maar na 4 maanden zei hij tegen m'n moeder dat ik naar haar terug moest of dat hij me in een pleeggezin ging doen.. Dat hoorde ik nog niet zo heel lang geleden.. Ondertussen speelde alles opnieuw en heb ik er uit eindelijk voor gekozen om naar een pleeggezin te gaan, ik woon er nu bijna anderhalf jaar en zie m'n moeder regelmatig. Zit met er in therapie en m'n vader is nog ff ** maar ik kom er wel uit.. Elk probleem krijgt meestal wel weer een oplossing denk ik altijd.

Hoii, mijn ouders zijn een jaar geleden gescheiden. Ik woon sins dien bij mijn vader zn vriendin zonder dat ik erin mee stemde... Het klikt sins een paar maand niet met haar alleen maar geruzie. Ik heb contact met jeugdzorg genomen maar tis inmiddels al 3 weken verder... ik zit van narigheid de hele dag na school boven en voel me er echt niet goed bij. Weet iemand nog tips om toch gewoon verder te kunnen leven?