Hey, mijn ouders zijn nu 4,5 jaar gescheiden. Dit was het grootste voorbeeld van ‘liefde tussen twee mensen’ dat ik kende. Nu ga ik de laatste tijd veel om met een meisje, alleen ik heb het gevoel dat ik bang ben om verliefd te worden. Of ben ik dan gewoon niet verliefd? Hoe kom ik erachter want de oorzaak is?

Hallo, ik ben Julie. Ik heb kort geleden te horen gekregen dat mijn ouders gescheiden zijn. Ik ben hier nog vaak boos en verdrietig over. Hebben jullie tips voor mij ? BEDANKT!

Ik wil niet meer bij mijn vader wonen maar ik ben bang dat mijn vader dan boos word als ik het zeg en ik vind het gewoon echt niet meer leuk daar hebben jullue misschien tips voor mij

Hooi; Ik vroeg me af of jullie wat tips hebben die ik kan gebruikem om aan vrienden te vertellen dat mijn ouders gaan scheiden!

Heyy allemaal, Ik heb een vraag ik moet naar de kinderpsycholoog en dat is soms tijdens mijn hockeytraining en soms ben ik wel op tijd maar iets later en dan vragen ze:"waar was je?" Hoe kan ik daar het beste op reageren?

Hallo allemaal, ik was het weekend bij mijn vader en toen zag ik hem met zijn vriendin vrijen. Het was midden op de dag en ik en mijn twee broertjes (niet van die vriendin) waren gewoon thuis. Ik vond dat niet leuk. Ik ben direct weggelopen en heb afleiding gezocht en heb het er verder met mijn vader niet over gehad. Mijn moeder haalde mij s’avonds op en toen heb ik het haar verteld. Ik hen eigenlijk geen zin meer om naar hem toe te gaan, wat moet ik hier mee doen? Dankjulliewel voor het meedenken, Groetjes Kyky

hoi. mijn ouders zijn gescheiden toen ik vijf was, maar ik vind het mog steeds heel erg lastig en ben er soms ook nog wel heel erg verdrietig over. gaat dat rotgevoel ooit weer over

Hoi allemaal, Ik zal even het verhaal van de scheiding van mijn ouders kort samenvatten. Mijn ouders besloten te gaan scheiden toen ik 10 was en samen met moeder ben ik verhuisd, naar een andere woonplaats (40 min van vader met auto) Zus trok bij haar vriend in en mijn broer bleef bij onze vader. De scheiding was voor mij heel lastig en ik had moeite met eerlijk zijn tegen mijn ouders, want ik wilde ze geen van beide pijn doen. Soms heb ik daar nog steeds moeite mee. Ik ging één keer in de twee weken naar mijn vader en die kreeg een nieuwe vriendin. Ze gingen al snel samen wonen, eerst in het oude huis, maar kochten samen later een nieuw huis. Dit nieuwe huis en zijn vriendin zijn de rede waarom ik nu bijna nooit meer naar mijn vader ga. Het voelt niet als mijn huis en ik vind zijn vriendin niet heel aardig. Mijn vader is heel erg verandert door mijn vader. Ik mis mijn vader wel, maar ik wil daar echt geen weekenden meer slapen. Mijn moeder en ik zijn beste vriendinnen, maar mijn moeder is de laatste tijd heel depressief, wat mij ook weer naar beneden trekt. De laatste paar maanden (2/3) heb ik het gevoel dat het niet goed met me gaat. Ik ben erg emotioneel, ook om kleine dingen. De kleinste opmerkingen kunnen me al boos of aan het huilen maken. Ik ben liever alleen, dan met vrienden. Op school heb ik meestal mijn oortjes in en negeer ik iedereen, ik heb gewoon niet de behoefte om met mensen te praten. Ik praat wel vaak met mijn docent, bij wie ik alles kwijt kan. Ik vertel hem alles over hoe ik me voel en over mijn ouders. Nu heb ik hem laatst verteld dat mijn vader me het gevoel gaf dat hij met niet wilde zien (door dingen die in mijn vakantie gebeurt zijn). Ik vertelde mijn docent dat het vaak door mijn vaders vriendin komt en hij vond dit niet prettig voor mij. Ik heb hem ook verteld dat ik geprobeert heb met mijn vader te praten, maar dat dat niet goed lukt. Hij luistert niet naar me en probeert mij altijd om te praten. Nu wilt mijn docent misschien met mijn vader gaan praten, wat mij heel fijn lijkt, maar ik ben bang dat mijn vader boos op mij zal worden, maar naar mij luistert hij echt niet. (Mijn ouders hebben niet zo een goed contact). Moet ik dit doorzetten of uit angst toch niet doen? En moet ik misschien hulp gaan zoeken bij bijv huisarts voor mijn 'Depressieve' gevoelens? Ik twijfel hier over, want ik durf dit niet echt met mijn moeder te bespreken. Ze zegt al snel dat ik me aanstel, weten jullie hoe ik dit aan haar voor zou kunnen stellen? Alvast bedankt x

Mijn ouders zijn 6 maanden uit elkaar door dat mijn vader een relatie had met iemand anders, nu zei mijn vader dat hij niet meer met haar om zal gaan. Maar laats zijn wij er achter gekomen dat hij al die tijd gewoon een relatie met die haar had. Ik wil niet dat zij mijn stiefmoeder wordt want zij is de reden dat mijn ouders uit elkaar zijn, en als mijn vader bij haar gaat wonen wil ik daar niet naar toe want ik wil haar niet zien. Nu moet ik met mijn vader erover praten maar dat durf ik niet want ik ban bang dat mijn vader boos op mij wordt. hebben jullie tips ?

Hoi allemaal, Ik heb wel eerder een bericht geplaatst op het forum over mijn situatie. Niet iedereen heeft dat natuurlijk gezien, het was namelijk in april. Dus ik zal het even samenvatten: ik woon bij mijn vader, stiefmoeder en aankomend zusje/broertje, ik heb een broer die bij mijn moeder en stiefvader woont. Mijn moeder is een narcist; ze denkt alleen aan zichzelf. Ik zie haar nooit. Ik ben dol op mijn stiefmoeder, ik noem haar ook mijn bonusmoeder. :) Nou ben ik blij over het feit dat ik mijn moeder niet zie, maar tegelijkertijd doet het me wel pijn. Dat dit heeft moeten gebeuren. Klinkt logisch, toch? Nou ben ik dus bijna jarig, en nu denk ik er weer veel over na. Hoe zal het gaan? Zal ze me een cadeautje geven? En zo ja, hoe zal ze dat doen? Komt ze hierheen? Laat ze mijn broer het hierheen brengen? Feliciteerd ze me überhaupt? En dan word ik best wel verdrietig. Ik stel me gewoon voor dat ze daar zo zit, haar leven leeft, terwijl het gewoon mijn verjaardag is. Moet dat speciaal zijn? Zou het normaal zijn dat ze me feliciteerd, ondanks alles wat er gebeurd is? Ik weet het echt niet. En nu heb ik niet zo'n erge zin in mijn verjaardag. En dan spookt die vraag weer door mijn hoofd: zal dit de eerste verjaardag zijn waarbij ik niks van mijn eigen moeder krijg? Ik zeur waarschijnlijk gewoon maar. Ik bedoel, ze kan me net zo goed wel iets geven? Ik weet niet wat er gebeurd. en als ze niets geeft, moet ik het haar kwalijk nemen? dat maakt eigenlijk ook niet uit .. Ik moet maar afwachten ik ben nu alleen maar bang voor mijn verjaardag