Mijn moeder is al 10 jaar in een nieuwe relatie waarvan al 9 jaar getrouwd. Met een stiefvader kreeg ik ook 2 stiefbroers en een stiefzus erbij. Het leeftijds verschil tussen mijzelf en hun is 5 tot 7 jaar. (Dus toen ik 11 jaar was waren zij al richting de 20). De band tussen hun 3 en mijn oudere zus en ik is over de jaren steeds beter geworden. Maar soms voel ik mij enorm buitengesloten van mijn stieffamilie. Alsof zij beter zijn dan mij en ‘mijn’ zus en meer mogen. Ik probeer het meestal gewoon te negeren maar soms is dat best wel moeilijk. Heeft iemand anders hier ook ervaring mee? Hoe gaan jullie hiermee om of hebben jullie tips? Ik hoor het graag :).

Hoi allemaal,

Ik heb een dilemma en dacht misschien hebben jullie wel tips voor me. Ik ben inmiddels 24 jaar oud, ik heb best veel mee gemaakt als kind na de scheiding van mijn ouders en ik heb dat dan ook allemaal moeten verwerken. Als puber begon dat al doordat ik dus merkte dat dingen die ik had meegemaakt niet zo standaard waren. Ik ben sindsdien altijd veel bezig geweest met wat er nou allemaal is gebeurd in mijn jeugd, tussen mijn ouders onderling, tussen mij en mijn ouders en ook tussen mij en mijn stiefouders. Praten met mensen om me heen helpt me hier ook bij, bijvoorbeeld ooms/tantes die me al mijn hele leven kennen. Ik merk nu continu dat er bepaalde verhalen zijn waarover ik 2 kanten krijg. Ik snap dat ieder verhaal 2 waarheden kent maar ik vind het heel erg frustrerend dat ik zo de echte waarheid niet weet. Zo is er ooit gezegd dat bureau Jeugdzorg betrokken is geweest en ik het rapport zo mocht zien. Toen ik daar een paar maanden later naar vroeg mocht ik het niet inzien. Ik twijfel dan of BJ daadwerkelijk betrokken is geweest en het niet gewoon een poging was om de andere ouder zwart te maken. Ik hoor ook gewoon nog steeds nieuwe dingen over mijn verleden en heb het idee dat het me zo niet goed lukt om alles af te sluiten en te verwerken omdat het nooit ophoudt. Iedere keer komt er iets nieuws bij en dat moet ik dan weer verwerken. Heeft iemand hier ervaring mee? Heb je tips?

Hoi, Al de hele tijd is het zo dat ik de ene week bij mijn vader ben en de andere week bij mijn moeder vroeger wilde ik altijd bij mijn vader zijn maar nu sinds een jaar of 2 wil ik juist bij mijn moeder zijn sinds een jaar woont ook mijn broer niet meer bij mijn vader en hebben ze geen contact meer met elkaar Het liefst zou ik 2 weken bij mijn moeder zijn en 1 week bij mijn vader of om het weekend bij mijn vader alleen ik durf dit niet zo goed te zeggen en ik ben hierom heel verdrietig hebben jullie tips?

ik zit op de middelbare en de 1e week van het aankomende schooljaar gaat het ouderschapsplan van Start, alleen ik weet echt niet hoe ik het met mijn boeken moet gaan doe bv. de verdeling en het bijhouden welke boek ik welke dag moet meenemen naar bv. mijn moeder. hebben jullie hier tips over?

Mijn ouders zitten midden in een nogal akelige scheiding. Gelukkig is mijn vader nu ergens anders gaan wonen na heel veel gezeur, en het is duidelijk dat hij nu niet meer terugkomt. Alleen zit ik nu met het probleem dat mijn vader dingen heeft meegenomen terwijl er niemand thuis was (hij heeft nog een sleutel) die hij niet mee had mogen nemen omdat ze zoveel waard zijn. Mijn ouders hebben specifiek met de mediator overlegt dat ze moeten bespreken wat hij meeneemt en wanneer, maar hij luistert maar niet en heeft mijn moeder op alles geblokkeert. Wij voelen ons erg onveilig thuis omdat hij elk moment weer kan binnenkomen. Is er iets dat er gedaan kan worden, dat hij niet meer de sleutels in bezit mag hebben? De scheiding is nog niet helemaal geregeld en het huis is nog deels van hem dus we kunnen waarschijnlijk niks doen, maar geldt dat ook als het een gevaarlijke situatie is?

mijn ouders gaan scheiden maar mijn moeder wilt het niet en ik en mijn zus willen het niet weet jullie wat ik moet doen?

Hallo lieve Buddy's, Ik ben 19 jaar en woon nog thuis, elke vrijdag avond 'wissel' ik van huis. Dit is nu 9 jaar al helemaal prima gegaan. Nu begin ik na de zomervakantie aan een 'echte' baan in de stad waar ik nu ook woon. Hiervoor ga ik het liefst op kamers maar het is lastig om in deze stad een kamer te vinden voor een niet-student. Ik en mijn ouders realiseren ons dat het mogelijk is dat ik nog na de zomervakantie thuis moet wonen omdat ik geen kamer kan vinden, ondanks dat ik wel hard opzoek ben. Nu vind ik dat wel irritant maar is volgens mij mijn vader degene die er een daadwerkelijk probleem mee heeft. Mijn stiefmoeder woont bij ons en vindt het af en toe lastig als ik door de weeks thuis ben omdat zij heel erg van rust houdt. Ik niet, maar dit botst verder nooit echt. We houden goed rekening met elkaar. Nu heeft mijn vader al een aantal keer gesuggereerd dat ik, na de vakantie, beter permanent bij mijn moeder kan gaan wonen en ik merk dat ik het heel lastig vind om hier mee om te gaan. Ik snap wel waarom hij dat denkt maar ik zie dat niet zitten, ik wil deze routine aanhouden. Hoe onhandig ook. Ik heb het er dus al een aantal keer met hem over gehad maar telkens als ik aangeef dat ik dat zeker niet wil valt het gesprek stil. Ook heb ik er met mijn moeder over gepraat maar die weet ook niet veel raad. Hebben jullie tips of advies? Met mijn vader praten blijft dus lastig omdat wij elkaar echt niet kunnen overtuigen.

hoi ik ben (12), mijn moeder heeft me afgelopen zomervakantie bij mijn keel gegrepen waar ik erg boos over ben. ik heb hier EMDR (een soort therapie) voor gehad maar dat heeft niks geholpen. mijn moeder blijft ontkennen en ik ben super boos op haar. hebben jullie misschien tips voor mij om hier mee om te gaan. ik wil graag anoniem blijven. groetjes

Hoi ik ben een meisje van 12, 2018 was heel zwaar voor me. Toen mijn ouders 11 jaar geleden gingen scheiden ging mijn moeder met een vrouw waarmee ze een kind kreeg. (Via het ziekenhuis kregen ze zaadjes.) dat is dus mijn zusje, ze is nu 4. Mijn vader ging na de scheiding ook met een vrouw. Papa kreeg ook een kind. Mijn zusje van 9. Mijn vader ging met die vrouw ook scheiden. Dat was 8 jaar geleden. Daarna ging hij weer met een vrouw, die vrouw had al 2 kinderen. In 2018 ging mijn moeder scheiden met de vrouw waarmee ze kind kreeg, zij is dus nu 4. Ik had het heel moeilijk met de scheiding. Ze voelde als mijn moeder. Terwijl ze mijn stiefmoeder was, ik hield echt van haar. Mijn vader ging ook scheiden in 2018 daar had ik het niet moeilijk mee, ik mocht haar namelijk niet echt. Maar mijn vader heeft nu geen huis. We wonen bij mijn tante, zij is heel lief. Maar het is daar alleen heel druk. De muziek staat elke dag tot 1 uur ‘s nachts aan. Waardoor ik niet kan slapen. Ik durf het alleen niet echt te zeggen tegen mijn oom en tante. Hebben jullie misschien tips?

Oke dan- ik ben Logan, geboren als Angelina, en een asexuele transgender jongen. Mijn ouders zijn omgeveer een jaar geleden uit elkaar gegaan toen ik net uit de kast kwam. Ik denk dus ook altijd dat het mijn schuld is dat ze uit elkaar zijn gegaan. Anyway- mijn ouders hebben nu beide een nieuwe vriend/vriendin en ik mag m'n vader's vriendin!! Ik ken haar al 8 jaar en toen ik zei dat ik liever een jongen zou zijn stond ze helemaal achter mijn keuze. Mijn moeder's vriend,- .... Ik ken hem helemaal niet. En toen ik hem voor het eerst zag, zei hij "Sorry voor alles dat is gebeurt, meiske." En ik zei natuurlijk "Ik ben geen meisje, ik ben een jongen." Dat was 7 maanden geleden ofzo en hij noemt me nog steeds een 'meiske.' Het geeft me elke keer een depri gevoel. Ik heb het tegen mijn moeder gezegd maar zij zegt altijd: "Wel Angelina, hij zegt nou eenmaal meiske tegen meisjes." Dat is trouwens niet alles, mijn moeder en vader staan niet achter mijn non-sexuele gevoelens, oftewel ze vinden het niet goed dat ik asexueel ben. En ik heb nog wat, mijn oom heeft me letterlijk verbannen van zijn terrein (waar m'n moeder woont) omdat ik lgbtqiap+ ben. Dit is nogal lang, weet ik, sorry daarvoor 😅 bedankt voor het lezen hiervan. ~Logan