Negatief praten

Hoihoi! Bedankt voor jouw berichtje op ons forum, goed dat je je vraag hier stelt. Niet leuk om te horen dat je je soms niet zo fijn voelt door de thuissituatie. In alles wat je schrijft herken ik mij eigenlijk heel goed en daarom leef ik ook zo met jou mee. In mijn situatie vroeger praatte mijn moeder altijd slecht over mijn vader. Hij was in haar ogen de schuldige aan de scheiding en hij kon eigenlijk niks meer goed doen. Later kreeg hij een nieuwe vriendin (zij is nu nog steeds mijn stiefmoeder) en hier zeurde mijn moeder ook altijd over. Ik snap heel goed dat, zeker als allebei jouw ouders negatief over elkaar praten, dat jij hier verdrietig en down door wordt. Iedereen mag zich natuurlijk voelen hoe die zich voelt en dit uiten hoe hij/zij wil, maar het is niet de bedoeling dat jij hier last van hebt. Heb jij dan ook het gevoel dat je er steeds tussenin zit? Ik vond dat altijd heel vervelend, alsof je een kant moest kiezen. Om dat negatieve gedoe te vermijden, ging ik vaak naar vriendinnen. Ik omringde me dan even met positieve mensen en een positieve omgeving. Dit was voor de korte termijn een goede en fijne oplossing (als je er echt even klaar mee bent :P). Toch kom je op een gegeven moment weer thuis en dan is het natuurlijk niet ineens magisch verdwenen. Op dat moment vond ik het heel lastig om aan te geven dat ik ermee zat en ik durfde ook niet zo goed te vragen of mijn moeder (in mijn geval) ermee wilde stoppen. Uiteindelijk heeft mijn oma hier best wel een grote rol in gehad. Zij kon goed tot mijn moeder doordringen en zeggen dat ze hier toch eens mee op moest houden, omdat het voor mij niet goed was en voor haarzelf ook niet. Mijn moeder ging er ook heus nog wel mee door, maar het werd wel steeds minder en ze begon wel wat milder te worden. Er moest wat tijd overheen gaan en uiteindelijk heeft ze niet veel negatieve dingen meer gezegd en was zij ook niet zo boos meer op hem. Dit is een proces waar zij zelf doorheen moest, net als dit waarschijnlijk zo is bij jouw ouders. Jij hebt hier het volle recht om voor jezelf op te komen en aan te geven hoe dit voor jou voelt. Je kunt erover met je ouder(s) in gesprek gaan, maar ik kan me dus ook heel goed voorstellen dat dit lastig is. Is het bij jou ook een optie om er een familie lid bij te halen, zodat je niet het gevoel hebt dat je dit alleen hoeft te doen en het misschien wat makkelijker gaat? Op school ging het bij mij ook niet heel lekker, dus dat herken ik ook heel goed in jouw verhaal. Het is ook niet gek dat je dingen van huis mee naar school neemt, het is niet iets wat je zomaar even van je afschudt. Zelf had ik een hele fijne mentor/ leraar die mij hielp. Hij wist van mijn hele situatie af en ik kon altijd bij hem terecht om even met hem te praten of gewoon zomaar. Dit hielp mij echt heel erg. Als ik dan met een vak achterliep of ik haalde een slecht cijfer voor mijn toets, was hij degene die ook duidelijk kon maken aan andere leraren waar dit voor kwam en zo gebeurde het weleens dat ik bijvoorbeeld iets meer tijd kreeg voor een werkstuk of dat soort dingen. Dit is dus iets wat ik jou ook wil aanraden, omdat ik denk dat het jou ook veel hulp kan bieden. Het belangrijkste in dit soort situaties vond ik dat ik er niet alleen voor stond. Dit was voor mij een heel fijn gevoel en ik hoop ook dat jij hier veel aan gaat hebben! Ik hoop dat je hier iets uit mee kan nemen. Doe vooral wat voor jou fijn voelt, op jouw manier, in jouw tijd. Als je hier nog tegenaan blijft lopen of het wil allemaal even niet zo lukken, stuur dan gerust nog een berichtje! Wij zitten altijd klaar voor jou. Lieve groetjes, Sandra

Lieve Anoniem, Wat goed en dapper dat je je vraag hier hebt durven stellen! Ik kan me goed voorstellen dat het je verdrietig maakt als je je ouders negatief over elkaar hoort praten. Wat je vertelt herken ik wel, mijn ouders spraken ook in het begin negatief over elkaar. Ik heb ze toen verteld dat ik het vervelend vond, en dat het mij verdrietig maakte. Dit heeft mij erg geholpen, en als je het durft kun je misschien ook met je ouders praten. Mocht je dat spannend vinden, Villa Pinedo heeft ook brieven geschreven voor ouders (maar ook voor anderen), waarin staat hoe moeilijk een scheiding kan zijn voor de kinderen, wat we niet fijn vinden, maar ook tips aan de ouders om bepaalde dingen niet te doen, zoals slecht over elkaar praten. Dit is de link naar de brief: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/. Deze zou je kunnen voorlezen, of bijvoorbeeld op tafel leggen dat ze het zelf kunnen lezen. Ik hoop dat je iets aan mijn tips hebt! Als je nog een vraag hebt, kun je die natuurlijk altijd hieronder stellen, of een nieuwe vraag op het forum plaatsen! Liefs, Maureen

Hoi lieve Anoniem! Wat fijn dat je het forum hebt gevonden om hier je vraag te stellen! Zo te lezen zit je op dit moment in een hele vervelende situatie, die ik heel goed herken! Mijn ouders gingen scheiden toen ik 14 was, omdat mijn moeder een nieuwe vriend had. Ik woonde de ene week bij haar en mijn stiefvader, en de andere week bij mijn vader. Mijn vader was nogal boos op mijn moeder over de scheiding, en praatte heel vaak heel negatief over haar en mijn stiefvader. Ik vond dat heel erg vervelend, want het is toch je moeder waar hij zo over praat, dus dat is nooit leuk om te horen. Als mijn vader dit deed negeerde ik het vooral, want ik wist niet goed wat ik moest zeggen. Het ging bij mij tijdens en na de scheiding ook helemaal niet goed op school, ik kon me helemaal niet concentreren en ben uiteindelijk blijven zitten. Ik weet eigenlijk ook niet meer of mijn mentor wel wist dat mijn ouders gingen scheiden, want ze heeft het er nooit met me over gehad, terwijl me dat achteraf wel heel fijn had geleken. Dan had zij misschien kunnen helpen zodat ik me wel weer kon concentreren, en ik elk geval geweten waar het aan lag dat het zo slecht ging. Dit is dus ook meteen mijn advies voor jou, om het met je mentor (of een andere leraar waar je goed mee kunt praten) over de scheiding te hebben. Als je het lastig vind kun je ook vragen of je ouders in elk geval aan de mentor kunnen vertellen wat er aan de hand is, zodat hij of zij daar in elk geval een beetje rekening mee kan houden. Ook wil ik zeggen dat het heel normaal is dat je je hierdoor niet kan concentreren, en dat het helemaal niet erg is dat het even wat slechter gaat. Ik ben toen blijven zitten, wat ik toen natuurlijk helemaal niet leuk vond, maar vanaf toen ging het juist beter dan ooit op school. Het is ook heel normaal dat je je niet kan concentreren als je ouders zo vervelend over elkaar praten! Toen mijn vader dit over mijn moeder deed heb ik het dus eigenlijk altijd genegeerd en na een tijdje ging het vanzelf voorbij, maar achteraf had ik liever gewoon aan mijn vader verteld hoeveel pijn mij dit deed. Ik denk namelijk ook niet dat ouders weten hoeveel pijn dit hun kinderen doet. Het is misschien dus wel een goed idee voor jou om hierover in gesprek te gaan met je ouders. Dan kun je ze vertellen dat het jou elke keer heel veel pijn doet als ze zo over de ander praten, want het blijven jouw ouders en daar wil je niks negatiefs over horen! Als je dit lastig vindt zou je kunnen vragen of iemand (iemand in de familie of een buurvrouw) je hierbij wil helpen. Je zou ook eens deze brief kunnen lezen https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/ Als deze je aanspreekt kun je die ook aan je ouders laten lezen om een gesprek te beginnen! Ik hoop dat je hier wat aan gehad hebt! Heel veel liefs en succes, Dieuwertje

Hoi hoi! Ik kan je dus heel erg begrijpen in deze situatie. Het is nu ongeveer 5 jaar geleden dat mijn ouders zijn gescheiden en mijn vader praat ook altijd zo negatief over mijn moeder. Wat mij heel erg hielp is dat je gewoon kan zeggen dat het niet iets is wat ze tegen jou mogen zeggen. ik heb dat zelf ook tegen mijn vader gezegd en nu is het ineens een stuk minder. Jou ouders mogen jou niet belasten met hun zorgen of oordelen! ik hoop dat ik je ene beetje heb geholpen hiermee. Groetjes