Hi! Ik ben Maud, mijn ouders zijn al sinds ik 2 was gescheiden en ik heb bij mijn vader veel stieffamilie maar dat vind ik niet leuk, ik moet me altijd aanpassen aan hun. Als ik iets wil doen en zij willen het niet mag het niet, ik moet altijd doen wat zij doen en dat vind ik stom, ik zeg het al heel vaak tegen iedereen maar niemand luistert naar me het lijkt alsof ik daar niet besta en ik word er altijd verdrietig om. Iemand tips?

mijn vader slaapt bij mijn opa en van mijn moeder mag ik niet bij mijn opa /vader slapen omdat ik het snachts niet tegen mijn vader durf te vertellen als ik een ongelukje heb gehad. de vorige keer was ik ziek en toen vroeg ik aan mijn vader of hij mij kon komen maseren en toen zei hij nee ik ben moe.

Misschien moet ik straks weer verhuizen omdat mijn papa een tijdelijke woning heeft. In het begin durfde ik geen vriendinnen te maken omdat ik bang was weer afscheid te moeten nemen. Hoe moet ik daarmee omgaan?

Hey hallo, 2,5 jaar terug heb ik gehoord dat papa en mama uit elkaar gaan . Intussen kunnen ze het nog steeds niet vinden en ze vechten om wie het huis mag houden . Eerst was de uitspraak van de rechter dat ze het zelf moesten uitzoeken en dat in de tussentijd ze moesten afwisselen . (Birdnesten) dat gebeurd nu zo’n jaar. Ze komen er nog steeds niet uit en dus is er een nieuwe rechtszaak gestart. Nu heb ik afgelopen vrijdag gehoord dat die over 3 weken is. Nu begin ik me ineens heel veel zorgen te maken over wat de uitspraak is en hoe het verder gaat . Ik heb er super veel stress en verdriet door omdat het nu echt dichterbij komt . Ik heb nu 2,5 jaar geleefd zonder dat dat duidelijk is en heel veel gedoe thuis . Ik maak me zorgen over hun vooral maar ook hoe het voor mij gaat zijn . Ik heb al een burn-out dus dit is vrij heftig voor mij nu . Het voelt alsof papa en mama nu pas echt gaan scheiden . Is het normaal dat ik zoveel zorgen heb en pieker en verdrietig ben ? Hoe kan ik hiermee omgaan ?

Hi lieve mensen, ik heb een tijdje terug al een bericht geplaatst over de vriend van mijn moeder die bij ons is komen wonen. Ik ben zelf 19 en mijn ouders zijn al heel lang gescheiden. Mijn moeder heeft sinds vorig jaar een nieuwe vriend en die woont sinds twee maanden bij ons in huis. Dit is toen totaal niet met mij en mijn broers overlegd en zowel de manier waarop het gegaan is als überhaupt het feit dat deze man bij ons kwam wonen, vonden wij niet leuk. Ondanks mijn verdriet en hoe vervelend ik de situatie vond (wat ik ook aan mijn moeder heb laten weten), heb ik geprobeerd het te accepteren en gewoon door te gaan. Maar we zijn nu twee maanden verder en het lukt gewoon niet. Ik vind het raar om te zeggen maar ik ben echt ongelukkig door deze situatie en vind het niet meer leuk thuis. Ik vind die man niet leuk, hij doet totaal geen moeite om ons te leren kennen of om een beetje mee te draaien in ons gezinsleven. Ik weet dat mijn broer hier ook zo over denkt. We zijn van plan om toch nog een keer met onze moeder te gaan praten, maar is er iemand die tips heeft om deze situatie op korte termijn iets 'dragelijker' te maken? Liefs en alvast bedankt

Hoii, m'n ouders zitten midden in een scheiding en nu moeten we langzaam aan ook gaan verhuizen alleen heb ik daar helemaal geen zin in, want dan woon ik bij me moeder en haar vriend en ik voel me daar helemaal niet op me gemak. Ik heb het al aangegeven dat ik daar niet wil wonen alleen ze zeggen dat als ik daar niet woon dan we dan van elkaar vervreemden en dat ik me moeder dan nooit zie. Maar ik wil het echt niet, hoe maak ik dit nog duidelijker kenbaar dat ik daar echt niet wil wonen?

Hoi, ik heb een docent van school die in de 2e klas mijn gymdocent was. Ik kon zo goed met haar praten en dat was zo fijn, voelde me bij haar heel erg op mijn gemak. In de 3e klas praatte ik ook nog wel eens met haar maar daarna zei ze plotseling dat ze er geen tijd meer voor heeft omdat ze mijn docent niet meer was en dat ik naar een counselor moest gaan op school. Die counselor beviel mij niet dus heb dat niet voortgezet. Nu heb ik sinds dat zij (die fijne docent) “het contact” verbrak met mij soort van wel nog af en toe een mailtje enzo maar geen fijne gesprekken meer, sindsdien voelde ik mij daardoor erg verdrietig en ik ben daar nog steeds niet overheen. Omdat ik haar zo fijne docent vind en fijn persoon en vertrouwde haar en ze begreep me gewoon met alles. Maar nu ga ik van school af over een paar weken want heb examens gedaan dus dat betekent dat ik haar nooit meer ga zien. vast wel ergens tegenkomen maar niet wekelijks zien. Als ik hier over nadenk dan word ik erg verdrietig en down, Kan iemand mij helpen om van dit gevoel af te komen? ik probeer het al 2 jaar te accepteren dat ik niet die fijne gesprekken met haar meer heb maar ik blijf er gewoon verdrietig over als ik er aan terug denk

Hoi!! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9/10 jaar oud was en ik had al niet heel veel contact met mijn vader vanwege zijn werk. Toen ze gescheiden zijn heeft mijn vader een contract getekend waar in staat dat mijn broertje en ik elke maand een weekend bij hem logeren. Hij houdt zich hier echt niet aan en we komen meestal alleen rond verjaardagen. Dit is ook de reden dat ik niet een hele goede band met hem heb en ok niet met zijn familie. Nu zit er dus al een tijdje over na te denken om mijn achternaam te veranderen naar die van mijn moeder, maar ik weet heel zeker dat mij vader dan heel erg boos wordt. Hij is ook heel erg boos op mijn moeder, behandelt haar zonder respect en heeft haar op alles geblokkeerd. Daarom ben ik nu aan het twijfelen of ik aan mijn vader moet vertellen dat ik graag mijn achternaam wil veranderen wetende dat hij heel erg boos op mij wordt of ik kan mijn naam onofficieel veranderen bijvoorbeeld op school. Mijn vader heeft wel gezag over mij dus hij krijgt de mailtjes van school ook. Op het moment dat ik dan in die mailtjes sta met de achternaam van mijn moeder en hij weet daar niks van wordt hij misschien nog wel veel bozer. Ik heb met mijn vader een gesprek gehad over dat ik het niet fijn vind om naar hem toe te gaan, maar daar kwam dit onderwerp niet in voor. Ik denk ook dat hij dit totaal niet ziet aankomen, want ik heb laatst nog gevraagd of ik zijn nieuwe vriendin mag ontmoeten dus daarmee liet ik interesse zien. Wat kan ik het beste doen?

Ik wil niet meer naar mijn vader, het is niet leuk bij hem. Hij doet niets samen met mij. We moeten 1 keer in de maand op zaterdag en zondag naar hem toe, maar hij heeft de laatste 3 keer afgezegd. Ik ben hier heel erg boos over. Buiten deze 2 dagen per week spreek ik hem bijna nooit. Dit bericht is geschreven door de bonus papa van Bram. Ik heb zoveel mogelijk zijn eigen woorden gebruikt. Dank voor jullie hulp / advies

Ik heb nog niet eens een week geleden te horen gekregen dat mijn ouders gaan scheiden. Ik heb gehuild en het voelde alsof mijn hart in 2e gesplitst werd. Ik heb me nog nooit zo verdrietig gevoeld