ik ben 10 bijna 11 en mijn moeder is allen maar boos op mij. ze stuurt me een hele tijd op mijn kamer 2 3 uur. ik ben nooit opgegroeid met een vader. maar als nog heb ik het gevoel dat hij meer van mij houd , dan mijn moeder ooit gedaan heeft.

Heyy, ik blijf liever anoniem. Maar mijn ouders zijn al 5 jaar gescheiden, en het gaat nogsteeds niet goed. Mijn vader en moeder zijn namelijk heel anders. Mijn vader is altijd wat makkelijker in dingen en mijn moeder is vaak een beetje te overbezorgd. En dat botst dan heel vaak met elkaar. Omdat ik ouder word en voor mijzelf op durf te komen en mijn eigen mening durf te hebben, noemt mijn moeder mij eigenlijk altijd puber. Het is niet erg dat ze dat dan zecht maar omdat ik mijn eigen mening over dingen heb en dan tegen mijn moeder in durft te gaan, vind ze mij al snel 'brutaal' en word ze boos. Meestal gaan die 'discusies' dan over mijn vader. Volgens mijn moeder doet mijn vader nogal veel dingen verkeerd. Mijn vader heeft bijvoorbeeld 2 honden 1tje is over een paar dagen een jaar en de ander is over een maand 1 jaar. Maar haar grootste probleem is het ras. Het zijn 2 Amerikaanse Bulldogs. Alle honden die groot, gespierd en gerimpeld zijn, vind mijn moeder ageressief. Ik ben een hele erge dieren liefhebber, dus mijn moeder denkt dat alle dieren die ik zie lief vind en meteen wil aaien en knuffelen, dus mijn moeder is al snel bang. Ze vind het een slechte keus om dat soort honden te nemen blablabla, en als ik daar dan een beetje geïriteerd van waard omdat het al de 100ste keer is dat ze het gezecht heeft dan zecht mijn moeder altijd "Ik merk alweer dat ik een gevoelige snaar heb geraakt,, Daar word ik dan altijd zo boos om. Ze laat ook veel plaatjes zien mensen die ee keer aangevallen zijn door honden, en dan zecht ze "Kijk dat kan met jou ook gebeuren,, En ze blijft maar alles herhalen. Maar nu weet ik het wel. En ze blijft maar doorgaan. Ook als mijn vader een keer iets vergeet, dan begint mijn moeder tegen mij te zeggen dat hij dat echt niet moet doen, en dat hij daar echt een keer mee moet kappen enz. En ze weet dat ik dat niet leuk vind. Zelf mijn eigen zus ( en ja, ook de dochter van mijn vader!) roddelt over hem. Want volgens mijn zus en moeder, komt mijn vader nooit zijn afspraken na en houd hij niet van ons (wij zijn met 6 kinderen). En als ik dan vraag of ze daarover niet willen praten als ik erbij ben, dan word er gezecht dat ik maar lekker mijn oren dicht moet doen terwijl we gewoon in de huiskamer zitten! Ik was ook een weekje naar mijn vader geweest en ik was vandaag teruggekomen. Toen ik thuiskwam was ze meteen al in niet zo'n goed humeur. Ze werd boos op mij omdat ik niks van me had laten horen en omdat ik niet had laten weten wanneer ik terugkwam. Terwijl mijn broer ook bij mijn vader was en hij kwam tegelijkertijd met mij terug, maar tegen hem deed ze niet zo. Oets later krijg ik uit hadden we weer een discussie over de honden van mijn vader. En toen zei ze inneens "Het zou me niks verbazen als jij bij je vader gaat wonen alleenmaar voor de honden,, Ik schrok er wel een beetje van dat ze dat zei en ik wist niet echt meer wat ik moest zeggen dus ik had gezecht "Oke, als jij dat graag wil,,. Toen zei ze dat ze het niet zo bedoelde. Maar als ze dat zecht dan klinkt het net alsof ze denkt dat ik alleenmaar naar mijn vader toe ga voor de honden en dat ik niet van mijn vader hou. Alles wat ze zecht maakt me zomboos, maar ook verdrietig. Ik hou van mijn vader en moeder evenveel. Maar door mijn moeder voelt het net alsof ik moet kiezen. Het is ook net alsof ze jaloers is op mijn vader ofsowiets. Iedereen doet wel eens iets fout maar het is net alsof ze het erger wil maken. Ik heb vaak zin om helemaal te ontploffen, maar dan denk ik nee dat moet je niet doen. Dus ik zeg niks, ik roep mijn kat en dan ga ik samen met mijn kat naar mijn kamer. En dan van verdriet en woede barst ik meestal uit en begin ik te huilen. mijn moeder klinkt nu net als een heks, maar dat is ze niet hoor. Ik weet alleen niet meer wat ik moet doen. De reden dat ik zo veel van dier er hou is omdat het voelt alsof hun de enige zijn die mij begrijpen. Het zijn gewoon mijn beste vrienden. Kan iemand me misschien wat advies geven?

hallo mijn ouders zijn al een paar jaar geschijden maar ik vind het heel vervelend als mijn ouders iets over elkaar zeggen , zoals dat mn moeder zecht dat mijn vader iets beter niet had kunnen doen . ze bedoelen het waarschijnlijk niet verkeerd maar ik vind het wel moeilijk . \ hebben jullie tips ? liefs nicole

Ik ben deze zomer geen dag thuis: eerst een week met mijn moeder en broertje op vakantie, dan een week zeilkamp, dan weer een week met mijn moeder en broertje weg en daarna 3 WEKEN naar de camping in Italië met mijn broertje vader zijn vriendin en mijn kleine baby half broertje. Natuurlijk ben ik super blij dat ik op vakantie ga maar ik weet niet zo goed hoe ik samen met mijn (hele) broertje 3 weken lang mijn vaders vriendin kan overleven….. Mijn ouders zijn nu bijna vier jaar gescheiden. Ze hebben heel lang geprobeerd om nog bij elkaar te blijven maar uiteindelijk bleek scheiden de beste optie te zijn. Mijn vader bleef in ons huis wonen en mijn moeder verhuisde naar een appartement. Ik en mijn broertje wonen bij mijn vader en bij mijn moeder, dat ging helemaal goed totdat mijn vader Parship ontdekte en binnen een half jaar alweer een nieuwe vrouw had ontmoet. Ik probeer altijd aardig tegen mensen te zijn en voor veranderingen open te staan, dat werkte goed met mijn vaders nieuwe vriendin. Ik vond het prima dat zij er zo nu en dan was en ik vond het fijn dat mijn vader weer gelukkig kon zijn. Toen mijn vaders vriendin al snel heel veel meer bij ons was ging het al wat minder tussen haar en mijn broertje en mij. Ze begon alle dingen die aan mijn moeder herinnerde in huis weg te halen en gemene dingen over haar te zeggen, heel geniepig op zo’n manier dat je er niet veel tegen in kan brengen. Op dit punt werd mijn broertje heel boos en ging hij met veel tegenzin naar mijn vader. Mijn moeder heeft twee ernstige ongelukken gehad en kan daarom niet meer werken, ze probeert vaak weer een beetje te beginnen met werken maar dat pakt eigenlijk altijd uit met periodes van veel pijn en vermoeidheid. Mijn vaders vriendin ziet dit als aanstellerij en vind dat mijn vader niet aan mijn moeder moet betalen want ‘ze kan best zelf werken’. Ongeveer twee jaar geleden zijn we verhuisd omdat mijn vaders vriendin niet in een huis wou wonen waar mijn moeder ook gewoond had. Kort daarna is ze zwanger geworden en vorige zomer heb ik er een half broertje bij gekregen. Mijn broertje gaat minder naar mijn vader omdat hij mijn vaders vriendin niet kan uitstaan omdat ze altijd gemeen tegen hem doet. Hij neemt elke mogelijkheid om met haar in discussie te gaan aan, dat maakt het niet echt gezelliger. Meestal loopt ze dan boos weg en snauwt ze naar mijn broertje Zaterdag zij mijn vaders vriendin dat mijn moeders familie een grote mislukking is.. Ik weet echt niet goed wat ik moet doen als zij van dat soort dingen zegt, ik pik het echt niet dat ze zo over mijn familie praat (het is ook nog eens echt niet waar!) maar ik weet ook weer niet of ik er tegen in moet gaan want ik heb geen zin in ruzie en ik moet ook nog 3 weken met haar in Italië zitten…. Iemand tips?

Hoi Ik ben 12 en Mijn ouders zijn al 4 jaar gescheiden, ik ben vaker bij mijn moeder dan vader maar mijn vader heeft steeds een andere vriendin, dat boeit me niet maar mijn moeder doet de laatste tijd steeds zo raar (ze zegt dat ze geen vriend heeft) maar vandaag zei ze van ja een "vriend" van me heeft een nieuwe auto gekocht en ik ga even een stukje met hem rijden maar ik vertrouw het niet want ik ken al haar vrienden enzo maar hem niet en als ik doorvraag verandert ze van onderwerp.... wat moet ik doen?!! Help

hoi mijn ouders zijn nu ongeveer 3 jaar gescheiden, ik had een goede band met mijn vader en moeder. na de scheiding ben ik bij mijn moeder blijven wonen met mijn zusjes. ik ga soms naar mijn vader toe, 3 jaar geleden nog met plezier, maar nu word dat minder. 2 maanden na de scheiding ging hij "samenwonen" met zijn vriendin, eerst vond ik haar aardig, maar nu helemaal niet. ze is meestal hier in de weekenden want ze woont officieel in een andere stad met haar zoon. als ze hier is en haar zoon is ook mee, hangt er een gespannen sweer. met mijn zusjes kan ze heel goed opschieten blijkbaar, maar ik heb het gevoel dat ze mij niet mag. ik vind ook dat ze teveel aandacht vraagt net als die zoon van haar. mijn probleem met haar is moeilijk beschrijfbaar, maar het komt er opneer dat ik gewoon niet met haar kan opschieten en zij mij niet aardig vind (dit is ook wederzijds) dit jaar gaan we met zn 6en 2 weken op vakantie. ik heb hier geen zin in aangezien we veel ruzie hebben. mijn moeder vind dat ik gewoon mee moet gaan, maar ik kan dat echt niet opbrengen en blijf liever thuis. vorig jaar ging het ook al niet goed en ik heb liever niet dat het dit jaar ook zo gaat. mijn vader vind dat ik moet praten met haar, dit heb ik ook verschillende keren geprobeerd, maar ik ben altijd degene die alles fout doet. heeft iemand een idee hoe ik dit kan oplossen?

Hallo, mijn ouders zijn gescheiden toen ik 2 was. Ik woon bij mijn moeder en die heeft inmiddels een nieuwe vriend. Vroeger zag ik mijn vader elke zondag, als hij me kwam ophalen zei hij eigenlijk niks tegen mijn moeder. Maar nu heb ik steeds minder tijd op zondag met hem ergens heen te gaan. Eerlijk gezegd heb ik ook niet echt zin meer. Ik voel me soms niet zo lekker bij hem. Hij vloekt af en toe op mensen in de auto, en vroeger heeft hij mijn familie lichtelijk uitgescholden (nu zegt hij nog steeds af en toe negatieve dingen over mijn moeder en familie, en praat over ze met een soort walging) Ik weet wel dat hij super veel van me houdt, alleen voor hem is blijkbaar de enige manier om dat te laten merken superveel cadeaus geven waar ik meestal niks aan heb. Het voelt alsof ik het enige leuke in zijn leven ben, en dat is misschien ook wel lief maar vooral super irritant. Hij belt me heel vaak, en wil alles van me weten. Tuurlijk snap ik dat ook wel. Ik moet hem als ik thuis ben van school bellen, hij zegt dat hij daar de hele dag op zit te wachten, zelf belt hij dan ook zelfs als hij weet dat ik op school zit. Als ik dan na een tijdje niet opneem belt hij mijn oma. Hij wil geen contact met mijn moeder meer en heeft dat dan ook verbroken. Mijn moeder is tenminste een stuk professioneler en heeft zijn nummer nog wel en durft met hem te praten (niet dat dat gebeurd, dan ben ik bang dat mijn vader teleurgesteld in mij wordt, omdat ik dan iets over hem heb gezegd). Mijn moeder is superlief en wijs alleen ik durf toch met niemand hier echt over te praten hoe ik me voel, ik denk dat ze vinden dat ik overdrijf. Nog over mijn vader, soms ziet het er zo zielig uit dat hij niet echt supergelukkig is, alleen als hij mij ziet. Ik denk dat hij afleiding nodig heeft zoals een nieuwe vriendin. Maar volgens mij gelooft hij niet echt meer in de liefde en wil dat ook niet meer. En dan weet ik niet wat ik voor hem moet voelen, moet ik heel veel van hem houden? Het voelt als een soort plicht. Alsof het van mij afhankelijk is of hij zich een beetje gelukkig voelt. Dat zegt hij ook, niet letterlijk maar op een soort gelijke manier. Dus moet ik nog altijd met hem afspreken? Ookal doe ik dat met tegenzin? Ik zou dit zo echt niet tegen mijn vader durven zeggen, zijn wereld zou instorten, ik ben het enige dat zijn wereld een beetje overeind houdt. Ik ben zijn alles, zonder mij zou hij niks kunnen, hij wacht altijd tot ik bel, tot hij me kan zien, enz.... Ik weet niet echt meer wat ik moet doen. Overdrijf ik? Ik ben in ieder geval blij dat ik het van me af heb kunnen schrijven, en op een rijtje heb gezet wat ik nou eigenlijk ZELF voel. Wat misschien ook niet echt handig is, is dat in mijn familie alleen mijn (half)nicht en mijn nichtje weten hoe het is om gescheiden ouders te hebben. Met mijn (half)nicht heb ik niet echt contact. En mijn nichtje is nog maar 5, ik kan niet wachten tot ze wat ouder is, ze maakt bijna hetzelfde als ik mee, maar beseft dat nog niet.

hoi allemaal, mijn vader mijn broer en ik zouden eigenlijk op vakantie gaan, alleen mijn vader gaat wel met zn vriendin op vakantie en 2 kinderen van haar maar neemt ons niet mee omdat hij niet genoeg geld heeft maar wel in mei op vakantie is geweest met vriendin in Turkey. dit vind ik niet eerlijk. ik wil wel met papa mee want we gaan naar Pony park Slagharen en dat vind ik leuk want je mag elke dag naar het park. met mn moeder ga ik op vakantie in frankrijk, gelukkig gaat die wel door maar nu ben ik misschien die 6 weken bij mijn moeder want mijn vader kan geen onderdak bieden.

Hallo allemaal! Mijn ouders zijn al 6 jaar gescheiden. Mijn vader was vroeger nooit thuis, dus ik had geen band met mijn vader. Mijn vader heeft nu een nieuwe (veel jongere) vriendin en ze hebben samen een kindje. De vriendin van papa heeft papa helemaal in de hand. Zij mag mij niet, dus papa moet het contact met mij verbreken. Hij zit zo onder de plak, dat die dat ook doet. Hij wilde geen contact meer en ik mocht mijn broertje niet meer zien. Mijn vader heeft nog goed contact met mijn zusjes, alleen ik val buiten de boot. Ik mag niet mee met uitstapjes en op vakantie maken ze mij het leven zuur. Ik heb het hier soms best wel moeilijk mee en ik weet niet wat ik nog kan doen om het goed te maken.. Misschien moet ik dat ook niet willen. Wat kan ik nog doen?

Hoi mijn ouders zijn al 10 jaar gescheiden. Ik heb me biologische vader nooit gezien. daarom gaf ik me op voor de programma het is wel je kind. ze zijden dat ik naar deze website moest gaan omdat ze me niet konden helpen. mijn probleem is dat ik men vader wil leren kennen en kan zien maar dat gaat helaas niet. ik zoek iemand die mij kan helpen of die me vader kent. De naam is Bart Agema hij heeft een zoontje en een vriendin. Help mij plss