Mijn ouders zijn nu 5 jaar gescheiden en ik heb er nog best wel moeite mee. Mijn moeder heeft nu ongeveer 2 jaar een nieuwe vriend en daar kan ik het niet zo goed mee vinden. Hij bemoeit zich met dingen waar hij zich helemaal niet mee hoeft te bemoeien. Mijn vader heeft sinds kort een nieuwe vriendin en die is juist te lief. Ze doet veel dingen voor mij soms een beetje te veel. Soms denk ik dan jij hoeft niet te doen alsof je mijn moeder bent maar ze bedoelt het wel goed. Ik kan het soms ook beter vinden met haar dan met mijn moeder. bij de vriend van mijn moeder denk ik daar heel anders over. die heeft helemaal geen medelijden met mij en wil gewoon altijd zijn zin! Soms denk ik echt hou je mond gewoon een keer dicht je hoeft je niet overal mee te bemoeien. Ik heb ook altijd het gevoel als de vriend van mijn moeder er is dat ik ineens een andere moeder heb, ze doet dan heel anders. Veel strenger en als ze boos is reageert ze het op mij af, Ze geeft ook altijd haar vriend gelijk terwijl ik ook weleens gelijk heb. Ik kan er ook niet tegen als mijn moeder of vader klef doet met zijnhaar vriendvriendin. Heeft iemand tips??!!

Ik snap dit echt niet .. Waarom zegt iedereen altijd stiefmoeder of stiefvader als diegene nog gewoon een moeder of vader heeft?! Het is dan toch geen tweede moeder ofzo.. Je hebt maar 1 moeder en de vriendin van je vader is toch gewoon de vriendin van je vader en niet je stiefmoeder ..? Beetje een rare vraag maar in de meeste situaties snap ik dat echt niet, ik heb de vriendin van mijn vader nog nooit mijn stiefmoeder genoemd.

Mijn ouders zijn al heel erg lang gescheiden, vroeger had ik daar het meeste problemen mee. Nu ben ik dat meer gaan accepteren. Maar nogsteeds wil ik het liefst dat mijn ouders weer gewoon bij elkaar zijn. Het meeste moeite heb ik met mijn stiefouders. Ik heb heel snel het gevoel alsof ze mijn vader en moeder willen vervangen. Mijn stiefvader vind ik een engerd. Hij denkt dat hij de beste is van iedereen en alles kan maken. En hij is totaal respectloos naar mijn moeder toe en naar mij en mijn broer. Door hem geloof ik ook dat mijn band met mijn moeder slecht is geworden. Mijn stiefmoeder mag ik ook niet ze is heel erg streng en wilt zichzelf ook altijd gelijk geven. Ze bemoeidt zich met alles. En ze denkt echt dat ze mijn moeder is. Ik ben bang voor haar en zelfs mijn vader is ook bang voor haar. Mijn ouders hadden co ouderschap ik was de ene week bij mijn moeder en de andere week bij mijm vader. Mijn ouders dachten dat dit het beste was voor mij en mijn broer. Maar dat was het niet. Het gaat niet echt goed met me. En dat was ook een hele lange tijd met mijn broer. Mijn vader en mijn stiefmoeder hadden een knipperlicht relatie. De ene keer woonden ze samen dan woonde ze appart. Dat betekendeook dat er heel veel veranderden bij ons thuis. Omdat mijn kamer de enige plek was die niet vernaderde ging ik op mijn kamer zitten. Ik vind het helemaal niet meer leuk om bij andere mensen te zijn. Ik zat de hele dag op mijn kamer. Dat voelde als de enige veilige plek de plek die echt voor mij was, waar er geen problemen waren. Ook op school werd het slechter ik werd steeds minder sociaal. En had uiteindelijk helemaal geen vrienden of vriendinnen. Ik begon met mezelf te snijden, het hielp wel. Maar ik wou er steeds meer door gaan snijden. Later kwam ik er achter dat het werkte als een soort drugs. Door het snijden komt er een stofje in je bloed dat je beter laat voelen. Maar als dat stofje is uitgewerkt ga jeje weer stom voelen en wil je weer gaan snijden. Uiteindelijk ging ik me zo ellendig voelen dat ik zelfs zelfmoord wou plegen. Nu voel ik me soms nog steeds zo maar niet echt meer zoals toen. Ik denk dat het gevoel nooit echt helemaal weg zou gaan. Ik blijf dromen van 2 ouders samen in een huis met mij en mijnbbroer. Maar ikbweet dat dat nooitbzal gebeuren.

Mijn mama is met mij en mijn zusje weg gegaan bij de man die zich mijn vader noemt maar hij mishandelde ons. Nu moet ik naar het omgangshuis terwijl ik dit niet wil. Moet ik hem daar zien? mijn moeder zegt dat dit moet maar ik wil en kan dit niet ik kan er niet meer over praten het doet te veel pijn om de pijn te laten verdwijnen voor even doe ik mezelf maar pijn welke rechten heb ik?

Als je me echt zou kennen dan zou je weten dat… Laten we beginnen met te vertellen wie ik ben. Ik ben 23 jaar oud, de oudste dochter uit een gezin van 5. Na de basisschool heb ik mijn vwo in afgerond en ben ik begonnen aan de universiteit en na driekwart jaar ben ik overgestapt naar het HBO. Toch zegt dit alles niet zoveel over mij. Want als je me echt zou kennen dan zou je weten dat er geen mensen op de wereld zijn waar ik zoveel om geef als mijn broertjes. Na alles wat wij/zij hebben meegemaakt gun ik ze de beste toekomst die er voor mogelijk is en ik voel me machteloos dat ik die toekomst en zekerheid niet aan ze kan geven. Je zou weten dat ik bang ben dat ik niets voor ze kan doen. Dat ze aan de drugs zullen raken of de mooie kanten van het leven niet meer kunnen zien. Dat ze het gevoel hebben er alleen voor te staan, terwijl ik er altijd voor ze zou zijn, mochten ze me nodig hebben. Je zou weten dat ik ondanks dat in de ze geloof en zie hoe sterk en innovatief ze zijn. Je zou weten dat zij mij de kracht geven om zelf door te gaan en om zelf elke dag het positieve van het leven te kunnen zien. Als je me echt zou kennen zou je weten dat ik ondanks mijn HBO titel, ik het gevoel heb dat ik niets voorstel. Dat ik niets heb bereikt en dat ik niets kan. Althans, niets dat mij een betere keuze maakt voor een baan, relatie of vriendschap dan iemand anders. Je zou weten dat ik het gevoel heb dat ik niets te bieden heb, alleen maar omdat ik uit een gezin kom dat al zo lang als ik leef aan elkaar hangt. Je zou weten dat ik zou willen dat ik iemand echt gelukkig kan maken, maar dat ik bang ben dat ik dit niet kan, omdat mijn schoonfamilie nooit de perfecte familie zal zijn en hij het maar met mij moet doen. Je zou weten dat ik daarom perfect probeer te zijn. Dat ik daarom kan overkomen als een control freak, maar dat ik alles wat ik doe eigenlijk doe om te compenseren voor dat wat ik jou niet kan geven. Een normaal gelukkig meisje, met een normaal gelukkige familie. Als je me echt zou kennen dan zou je weten dat mijn moeder een probleem heeft met alcohol, maar dit zelf nooit zal toegeven. Dan zou je weten dat ik boos op haar ben, verdrietig om haar ben, maar dat ondanks alles ik nog steeds van haar hou. Als je me echt zou kennen dan zou je weten dat ik het wil loslaten. Dat ik voor mijzelf wil kiezen, maar dat ik het niet durf. Je zou weten dat ik bang ben dat ze er een einde aan maakt wanneer ik dat doe. Je zou weten wat ik bang ben dat ze een hekel aan mij krijgt en mij nooit meer zou zien. Je zou weten dat ik bang ben om nog een ouder voor een lange tijd of voor eeuwig te verliezen. Als je me echt zou kennen zou je weten dat ik mijn vader zo’n 7 jaar niet heb gezien en dat ik hem elke dag van die 7 jaar heb gemist. Je zou weten dat ik ontzettend boos op hem ben geweest. Je zou weten dat ik hem heb verweten hoe mijn moeder er nu aan toe is. Je zou weten dat ik na 7 jaar hem weer zie. Je zou weten dat ik nog steeds van hem hou, maar dat ik niet weet of ik hem weer kan vertrouwen. Je zou weten dat ik bang ben dat hij opnieuw weg zal gaan. Als je me echt zou kennen, dan zou je trots op mij zijn, dan zou je me knuffelen. Dan zou je mij vertellen dat het niet allemaal mijn schuld is geweest. Dan zou je zien hoe sterk ik ben geweest en hoe sterk ik probeer te zijn. Je zou mijn hoofd op mijn schouder leggen en zeggen: “Meisje, jij bent niet minder dan iemand anders, voor mij ben je meer.”

Schei(t)ding Voor het kind zoals ik. Ik heb nooit de liefde gezien, de liefde gevoeld. Nooit de warmte gezien tussen hen, geborgenheid en veiligheid. Ik zag het niet, het was er niet. 9 was ik. Logeren met broer bij de buren verder op, buren die ik ‘oom en tante’ noemde. Ik kon niet slapen, kon altijd slecht in slaap komen bij anderen, ik voelde me niet prettig. Gespannen. Ik wilde naar huis, zocht geborgenheid, de liefde van een gezin. Hopend dat ik dat nog een moment mee zou maken, alsof ik wist dat het anders zou worden. Ik wilde de laatste kans pakken, maar het kon niet. Zij waren weg, en ik was bij de buren. De buren verder op. Een dag later. Ze waren terug, ze haalden ons op. Samen. Dat was raar, het was maar 2 huizen verder, waarom haal je samen je kinderen op? Als je voorgaande 9 jaren vrijwel nooit iets samen deed, waarom nu deze paar meter lopen wel samen? Het riep vragen op. Vragen waarvan ik het antwoord al wist, maar waarvan ik de antwoorden ontkende. Ik was 9, de jongste, maar ook de meest gevoelige op het gebied van inleving en het voelen van spanning. We waren thuis, ik gaf de hond een aai over de bol, keek haar in haar lieve bruine vertrouwde ogen, en ging zitten op de bank. Wachtend op dat wat ik zou zo horen, ook al wist ik al wat het was, ik deed m’n ogen dicht en ontkende. Deed een denkbeeldig masker op. Ik wilde het niet horen, ik wilde het niet weten, ik deed m’n masker voor, dit zou mij niet raken. Twee blauwe banken tegenover elkaar, zoals ze er al jaren stonden, precies hetzelfde. Een bijhorend kussen in alle hoeken, de afstandsbediening op de rechterleuning van de bank die uitkeek op de televisie. Vertrouwd maar benauwd, altijd hetzelfde. Ik hield van vernieuwing en experimenteren, maar die ruimte was er niet. Dit was de inrichting van het huis, en zo bleef de inrichting van het huis. Ik zat met haar op de bank, broer zat met hem op de bank ertegenover. De bank die uitkeek op de televisie. Zij begon te huilen, hij zei niks. Ik werd boos, ‘zeg het dan’ dacht ik. Terwijl ik het dacht bedacht ik me dat ik m’n masker op had gezet, het zou mij niet raken. Tegelijkertijd wist ik dat, dat niet kon. Ik wist dat dit een lange weg zou worden, eentje die misschien wel oneindig lang wordt. Die zelfs als ik volwassen ben, misschien nog steeds niet is opgehouden. Lange tijd was het akelig stil. Ik hoorde hier en daar gesnotter, en keek mijn broer aan. Het voelde alsof we van het ene op het andere moment uit elkaar werden gerukt. Alsof we hier uit elkaar gingen, alsof we dit van ‘het lot’, niet samen mochten beleven. “We gaan uit elkaar..” Daar was ‘ie.. De cruciale zin. De zin die maar bestond uit 4 woorden, maar 4 woorden die in combinatie met elkaar, voor een kind niet te begrijpen zijn. De 4 woorden die samen een zin vormen, en waar normaal achter elke zin een punt komt, weet je dat achter deze 4 woorden, die samen een zin vormen, nooit een punt zal komen. De weg volgde en we zetten onze volgende stappen. Hij bleef wonen in ons huis, het grote huis waar we zo’n tien jaar met z’n zevenen hebben gewoond en waar mijn jeugd plaats vond. Zij, ik, mijn drie oudere broers, mijn oudere zus, en de hond, vertrokken. Zij, vijf kinderen, en een hond, zonder huis. Uiteindelijk terechtgekomen op een, ik kan het niet mooier maken dan het was, camping. Een zomers bungalowhuisje waar je normaal gesproken met pak ‘n beet 3 á 4 personen zo’n één tot twee week verblijft, werd ons nieuwe huis. Het was midden in een strenge winter, een periode die een halfjaar heeft geduurd. Ik was jong, en om eerlijk te zijn, was ik me hier op de camping, in ons nieuwe huis, me van geen kwaad bewust. Ik wist wat er gaande was, en er ging veel verdriet en boosheid in me om, maar ik wist dat het goed was. Het was beter zo, het was niet meer uit te houden. Ondanks de kou, het verdriet, de boosheid, het bang zijn voor wat komen ging, kwam ik tot rust. De spanning tussen hem en haar, we zaten er niet meer in. Niet fysiek. Toen we de camping op reden was mijn eerste reactie: “Wat leuk!! Gaan we hier wonen? Nu is mijn tuin gewoon een speeltuin, kan ik elke dag op de kabelbaan, nu vind ik het wel leuk om vriendinnetjes uit te nodigen!” Hoe pijnlijk dat ook was, voor iedereen was het prettig dat ik er blijkbaar niet helemaal bij stil stond, en het positief inzag. Na bijna een halfjaar op de camping, kregen we een huis toegewezen. Het moment was daar, ik moest afscheid nemen van school. Weg van mijn vriendinnetjes, m’n lievelings meesters en juffen. De fijne en vertrouwde plek moest ik dag zeggen. Toen overviel me weer het verdriet en boosheid, die me al even had verlaten. Ik koos er toch niet voor dat hij en zij niet meer samen konden zijn? Ik heb toch niks verkeerd gedaan? Waarom word ik nu dan gestraft? ----- Dit was mijn verhaal vanaf de dag dat ik hoorde dat mijn ouders gingen scheiden, en de maanden die daarop volgden. Inmiddels ben ik 18, en waar ik destijds bang voor was, is waar. Zelfs nu ik (volgens de wet) volwassen ben, is er achter de zin van 4 woorden, nog steeds geen punt gekomen. De laatste drie zinnen van bovenstaande tekst, zullen voor veel kinderen van gescheiden ouders herkenbaar zijn. Dat kinderen zich schuldig voelen als ouders besluiten uit elkaar te gaan, is vreselijk. Voor ouders is het natuurlijk verschrikkelijk, de hele beslissing en je kinderen zien leiden, maar ik bekeek het uit mijn ogen als kind, dus kan ik de situatie alleen nagaan uit de ogen van een kind. Een kind verliest ontzettend veel in de tijd vanaf een scheiding. In mijn geval ben ik de band met m’n vader verloren. Al is de band nooit heel sterk geweest, een scheiding helpt daar natuurlijk niet aan mee. Ik heb een tijd niet meer geloofd in de liefde, schaamde me voor situaties die bij ons plaats vonden, en ben het vertrouwen in een groot deel van de mensheid verloren. Aan alle ouders, wees alsjeblieft SAMEN ouders. Voor een kind is niks zo verwarrend als van de een dit horen en van de ander dat. Ik heb van de helft van mijn jeugd geen idee hoe het is gegaan omdat ik allemaal verschillende dingen hoor. Ik weet niet meer wat waar is en wat niet. Scheidingen komen veel voor, voor mijn gevoel is het de laatste jaren een beetje een hype geworden. Lieve kinderen zoals ik, al heb je geen idee, als je naar jezelf luistert, doe je het goed. Al ben je het vertrouwen in alles en iedereen verloren, vertrouw altijd op jezelf. Blijf dicht bij jezelf, praat, en voel je ten alle tijd, nóóit schuldig. Het is nooit jouw schuld.

Hallo, Ik wil graag bij mijn vader wonen, maar hoe werkt dat precies? En heeft iemand er ervaring mee? Ik hoor het graag! Groetjes

hi! mijn ouders zijn aan het scheiden en het is nogal een drama hier, ''jij hebt een ander!'' ''nee, jij hebt een ander!''. mijn 2 zusjes en broertje lijden er ook onder. kinderen horen, zien en voelen alles, elke spanning. mijn moeder wil terug naar haar geboorte dorp maar ik wil niet van school, net als mijn zusjes en broertje. mijn vader probeert in ons dorp te blijven maar ja... daar heb je ook geen garantie op. ik heb het vaak moeilijk en heb een keer zelfs over zelfmoord gedacht... maar ik heb vriendinnen waarmee ik kan praten. alsnog is het moeilijk. maar het ergste van een scheiding is... kiezen. iedereen zegt altijd ''je moet wel praten hé meid'', maar het lastige daarvan is dat iedereen een kant kiest, ook een therapeut... dat gaat vanzelf maar maakt het wel extra moeilijk. volgens mij kan iedereen daar wel in mee praten. nou ik moet gaan maar voor wie dit leest... GEEF NIET OP!

Hallo, mijn ouders zijn net in scheiding. Ik weet niet goed hoe ik hier mee om moet gaan. Natuurlijk ben ik heel verdrietig maar op school laat ik dat niet altijd blijken. Ik heb het aan 2 vriendinnen vertelt en verder weet mijn mentor het op school. Tegen degene die het niet weten doe ik maar normaal alsof er niks aan de hand is. Maar ik wil het eigenlijk helemaal niet verbergen. Ik wil dat ze weten waarom ik wel is een dipje heb zodat ze me kunnen begrijpen. Daarom wil ik het ze wel vertellen maar ik weet niet wanneer. Dat vind ik heel eng. Ik weet niet hoe ze zouden reageren. Er is echt nooit een moment voor. Weten jullie misschien een goede manier en moment om het te vertellen? Alvast heel erg bedankt! Xxx anoniempje

Hoi, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 was. Ruim 11 jaar geleden. Toen, als klein kind, had ik er weinig problemen mee. Ik woonde bij mijn moeder en kwam elke week of om de week een weekend bij mijn vader. Een paar jaar later kreeg mijn moeder een nieuwe vriend, we verhuisden en toen zag ik mijn vader nog maar 1x per maand. Het contact verslechterde naarmate ik ouder werd. Mijn vader zocht heel weinig contact op. Ik kwam steeds minder bij hem. Toen ik ongeveer 13 was, was het de laatste keer dat ik bij hem was. Nu, 3 jaar later, heb ik hem nog steeds niet gezien. Het was soms 2 maanden dat we elkaar niet spraken via telefoon/facebook. Doordat ik me verwaarloosd voelde, werd ik vaak erg verdrietig op bepaalde dagen, zoals vaderdag of mijn verjaardag. Ik voelde me vaak erg gekwetst. In die 3 jaar heb ik enorm veel last van mijn rug gehad. Soms dat ik zelfs niet naar school kon. Ik ben bij fysio na fysio geweest en niks hielp. Ook kreeg ik slaapproblemen. Ik kon soms nachten lang niet slapen. De laatste paar weken had ik het erg slecht hierdoor. Ik ben bij een soort van psychiater geweest voor dit allemaal. Met haar heb ik het besluit genomen om het contact met mijn vader helemaal te verbreken. Ik kon er niet meer tegen om steeds maar gekwetst te worden. Ik heb hem een email gestuurd, alles uitgelegd en niet om een reactie gevraagd. Door dit allemaal kwam ik in een depressie. Het werd me teveel. Ik ben 3 weken lang niet naar school geweest, kon niet slapen en had enorm veel pijn. Het gaat nu wel wat beter. Ik slaap meer door een soort slaappillen, en voel me wat rustiger in mijn hoofd. Ik heb nog wel 1 probleem : school. Ik vind het moeilijk om naar school te gaan. Ik ben bang voor reacties en dat ik zomaar instort of zoiets. Ik hoop dat iemand hier misschien tips voor heeft. Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.