Als je me echt zou kennen

Anoniem, 23 jaar

Steun

Als je me echt zou kennen dan zou je weten dat… Laten we beginnen met te vertellen wie ik ben. Ik ben 23 jaar oud, de oudste dochter uit een gezin van 5. Na de basisschool heb ik mijn vwo in afgerond en ben ik begonnen aan de universiteit en na driekwart jaar ben ik overgestapt naar het HBO. Toch zegt dit alles niet zoveel over mij. Want als je me echt zou kennen dan zou je weten dat er geen mensen op de wereld zijn waar ik zoveel om geef als mijn broertjes. Na alles wat wij/zij hebben meegemaakt gun ik ze de beste toekomst die er voor mogelijk is en ik voel me machteloos dat ik die toekomst en zekerheid niet aan ze kan geven. Je zou weten dat ik bang ben dat ik niets voor ze kan doen. Dat ze aan de drugs zullen raken of de mooie kanten van het leven niet meer kunnen zien. Dat ze het gevoel hebben er alleen voor te staan, terwijl ik er altijd voor ze zou zijn, mochten ze me nodig hebben. Je zou weten dat ik ondanks dat in de ze geloof en zie hoe sterk en innovatief ze zijn. Je zou weten dat zij mij de kracht geven om zelf door te gaan en om zelf elke dag het positieve van het leven te kunnen zien. Als je me echt zou kennen zou je weten dat ik ondanks mijn HBO titel, ik het gevoel heb dat ik niets voorstel. Dat ik niets heb bereikt en dat ik niets kan. Althans, niets dat mij een betere keuze maakt voor een baan, relatie of vriendschap dan iemand anders. Je zou weten dat ik het gevoel heb dat ik niets te bieden heb, alleen maar omdat ik uit een gezin kom dat al zo lang als ik leef aan elkaar hangt. Je zou weten dat ik zou willen dat ik iemand echt gelukkig kan maken, maar dat ik bang ben dat ik dit niet kan, omdat mijn schoonfamilie nooit de perfecte familie zal zijn en hij het maar met mij moet doen. Je zou weten dat ik daarom perfect probeer te zijn. Dat ik daarom kan overkomen als een control freak, maar dat ik alles wat ik doe eigenlijk doe om te compenseren voor dat wat ik jou niet kan geven. Een normaal gelukkig meisje, met een normaal gelukkige familie. Als je me echt zou kennen dan zou je weten dat mijn moeder een probleem heeft met alcohol, maar dit zelf nooit zal toegeven. Dan zou je weten dat ik boos op haar ben, verdrietig om haar ben, maar dat ondanks alles ik nog steeds van haar hou. Als je me echt zou kennen dan zou je weten dat ik het wil loslaten. Dat ik voor mijzelf wil kiezen, maar dat ik het niet durf. Je zou weten dat ik bang ben dat ze er een einde aan maakt wanneer ik dat doe. Je zou weten wat ik bang ben dat ze een hekel aan mij krijgt en mij nooit meer zou zien. Je zou weten dat ik bang ben om nog een ouder voor een lange tijd of voor eeuwig te verliezen. Als je me echt zou kennen zou je weten dat ik mijn vader zo’n 7 jaar niet heb gezien en dat ik hem elke dag van die 7 jaar heb gemist. Je zou weten dat ik ontzettend boos op hem ben geweest. Je zou weten dat ik hem heb verweten hoe mijn moeder er nu aan toe is. Je zou weten dat ik na 7 jaar hem weer zie. Je zou weten dat ik nog steeds van hem hou, maar dat ik niet weet of ik hem weer kan vertrouwen. Je zou weten dat ik bang ben dat hij opnieuw weg zal gaan. Als je me echt zou kennen, dan zou je trots op mij zijn, dan zou je me knuffelen. Dan zou je mij vertellen dat het niet allemaal mijn schuld is geweest. Dan zou je zien hoe sterk ik ben geweest en hoe sterk ik probeer te zijn. Je zou mijn hoofd op mijn schouder leggen en zeggen: “Meisje, jij bent niet minder dan iemand anders, voor mij ben je meer.”

Stel je eigen vraag

Reacties (2)

Evi

meer dan 11 jaar geleden

Lieve anoniem, Als ik je echt zou kennen zou ik je een dikke knuffel willen geven. Tegen je willen zeggen dat je niet alleen bent. Dat je niet altijd sterk hoeft te zijn. Je bent perfect zoals je bent, met al je sterke kanten, je angsten en je onzekerheden. Ik weet zeker dat je vriend, familie en vrienden dit ook zullen vinden. Als ze je echt zouden kennen zoals je bent. En misschien doen ze dat ook. Maar laten ze dat niet altijd zien. Vooral ook omdat jij altijd zo sterk voor hen bent. Bedankt voor je mooie verhaal. Voor het delen van je gevoelens, angsten en onzekerheden. Je hebt gelijk je bent sterk. Maar onthoudt dat je soms ook niet sterk hoeft te zijn! Liefs Evi

Beau

meer dan 11 jaar geleden

Lieve anoniem, Tijdens het lezen van het door jou geschreven stuk werd ik stil. Stil vanwege het feit dat ik de opbouw herkende uit het tv-programma Over de streep, stil vanwege hoezeer ik me erin herkende, maar vooral stil van de opbouw van je verhaal. Sterk zijn is een kracht op deze wereld, maar je kwetsbaar durven open- en opstellen is misschien nog wel veel krachtiger. Zowel het sterk zijn als de kwetsbaarheid lees ik terug in je verhaal en ik wil graag zeggen dat ik ontzettend veel respect voor jou heb. Je schrijft dat je broertjes ontzettend veel je betekenen en dat is heel fijn om te lezen. Heb je je broertjes wel eens laten weten hoe je tegen hen aankijkt en hoe waardevol ze voor je zijn? Het laten weten hoeft niet iets groots te zijn, maar een compliment, positieve reactie of samen iets ondernemen; het wordt vaak niet gedaan/vergeten maar is het is zó belangrijk :-). Het maken van keuzes komt ook weer aan op kwetsbaarheid. Een sprong in het diepe kan je werkelijk al het geluk in de wereld brengen of een mindere ervaring geven, maar op beide manieren leer je ervan. In het maken van die keuzes en de twijfel hierover herken ik me enorm; wie ben ik? Maak ik keuzes om alleen bevestiging van anderen te krijgen, puur voor mezelf of voor een combinatie van deze twee? Het spiegelen ten opzichte van anderen is voor veel mensen een belangrijk iets, begrijp ik het goed dat je dat mist (die bevestiging/mening van anderen)? Zo ja, dan zou ik je die bevestiging ontzettend graag willen geven. Je schrijft ook dat je perfect wil zijn ten opzichte van je omgeving, maar heb je voor jezelf een beeld wat dat perfect zijn is? Soms zit het perfect zijn namelijk veel meer in het zijn van jezelf, perfect jezelf :-). Je kijkt er gauw overheen en het zal de nodige angst met zich meebrengen, maar het durven los te laten van het leven en het zoveel mogelijk te laten zijn is een van de mooiste dingen die je jezelf en je omgeving kan geven. En: de normale familie bestaat niet; iedere familie heeft wel een rugzak. Heb je wel eens nagedacht over het hebben van een gesprek met je moeder? Een gesprek waarin je je twijfels, angsten en de keuzes die je wil maken zou kunnen bespreken. Ik heb afgelopen jaren ontzettend lang om een gesprek met mijn moeder heen gedraaid. Ik was bang om mezelf te tonen wie ik was, mezelf kwetsbaar te durven op te stellen en misschien ook wel om geraakt te kunnen worden. Toch heeft het gesprek me enorm geholpen. Het heeft een duidelijker beeld geschept in mijn hoofd, hoe mijn moeder over zaken dacht (in plaats van wat ik alleen dacht). De enige manier om te weten wat je moeder vindt, is door het aan haar te vragen ;-). Als je dit gesprek (nog) liever niet wil voeren (dat is namelijk begrijpelijk en niet erg): heb je het wel eens met een vriend/vriendin besproken? Wie weet heeft hij/zij ook nog goede tips/ideeën. Ik kan me ook heel goed voorstellen dat je je vader nog niet (helemaal) vertrouwd na zo’n lange tijd. Je hebt je vader 7 jaar (bijna 1/3 van hoe oud je nu bent) niet gezien, waarvan je het grootste gedeelte bewust hebt meegemaakt. Het is helemaal niet vreemd dat je niet weet of je hem (weer) kunt vertrouwen. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard; ik denk dat het de tijd gunnen en het laten gebeuren (hoe eng ook) duidelijkheid geeft of/hoe goed je je vader kunt vertrouwen. Dankjewel voor het delen van je verhaal. Dank voor je kracht en ook dankjewel voor je kwetsbaarheid, openheid en eerlijkheid. Ik ben trots op je :-). Dikke knuffel, Beau

Als je me echt zou kennen

Reacties (2)

📝 Geef zelf antwoord op deze vraag

Contact

Socials