Hee ik ben Melissa. M'n ouders zijn al sinds m'n 2e gescheiden, maar naar mate ik ouder word merk ik dat ik er steeds meer last van krijg. Ik wil allebei m'n ouders gelukkig zien en woon nu om de week bij ze. Ik word er zelf alleen niet gelukkig van. Elke week sjouwen met spullen en eer dat ik gewend ben moet ik alweer weg. Het liefst woon ik gewoon vast bij mijn moeder, maar dan zie ik m'n vader en stief broertje zo weinig. Iemand die hetzelfde probleem heeft of tips heeft?

Hallo Mijn ouders zijn nu 4 jaar gescheiden. Ik ben na een ruzie met mijn moeder bij mijn vader gaan wonen. Inmiddels is alles trouwens goed tussen mij en me moeder en ga er ook weer dagelijks langs. Ik ben 22 en wil graag op mezelf dit heb ik ook al meerdere keren ter aandacht gebracht bij mijn bijde ouders Nu krijg ik de kans om een leuk appartement te huren voor niet te veel. Lekker Dicht bij me werk en bij mijn paarden. Aleen het is 2 straten bij mijn moeder vandaan. Voor mij uiteraard geen probleem. Mijn vader is een vak apart. Hij heeft erge narcistisch trekken en probeert iedereen emotioneel te onderdrukken. Er word nooit hoi gezegt, nooit gevraagd hoe me dag was. Er word niet gepraat. Maar als er wat gebeurt kan het huis te klein zijn. Laat ik duidelijk zijn, ik kies voor mezelf en merk erg dat hij er moeite mee heeft dat ik niet altijd doe wat hij van me wilt. En dat ik me moeder nog vaak zie. Laatst was het weer zover. Mijn zusje heeft stage, daar waar mijn moeder (en ik voor mijn dieren) veel voer en spullen halen. Mijn moeder kwam haar toevallig tegen en zei enkel gedag. Mijn vader maakt hier direct van dat ze iedere stagedag mijn zusje komt stalken. De dag na dat dat gebeurd was stond mijn vader ineens op mijn werk, ik zou en moest het mobiele nummer van mijn moeder geven. Mijn antwoord? Nee. Toen moest ik maar met mijn moeder praten, ik heb gezegt dat ik dat niet ging doen en het niet mijn probleem was De dag erna was ik bij stal, het is naseizoen dus we zijn een aantal middagen dicht op me werk. Ook daar dook hij uit het niets op(hij is er ruim een jaar niet geweest) hij was opzoek naar me moeder, en dacht wel dat ze hier was.niet dus (en gelukkig ook maar) hij vroeg verwonderd waarom ik er was. Ja duh, ik ben vrij dat jij nou niks uit interesse vraagt(dat heb ik natuurlijk niet letterlijk gezegt). Ik heb die week weer enorm veel stress gehad. Mijn lichaam lijd onder de continue stress die bij mij aanwezig is. Wanneer, hoe en wat ik zeg. Bij mijn vader geld dat hij aleen zijn eigen verhaal geloofd en dit jou graag ook laat geloven en jou mening doet er niet toe. En probeer het ook maar niet want je krijgt een flinke knauw over je heen. Maargoed, dit even de situatie schets van hoe het ongeveer hier is en er aan toe gaat. Je kan natuurlijk begrijpen dat hij aleen bij dit appartement denk dat ik dicht bij me moeder wil wonen. Dat is niet zo, het is een goedkoop appartement, Iets wat je niet af kan slaan en prima als eerste huisje. Lekker Dicht bij me beestjes en me werk. Ik krijg vandaag te horen of ik mag kijken. Maar me vader weet nog van niks. Ik weet gewoon niet hoe ik dit op een normale wijze kan gaan zeggen. Want ik weet nu al dat er gezeur van komt. Maar ik laat voor geen mogelijkheid deze kans voorbijgaan, want dit wil ik! Maar door mijn vader word het heel lastig, je weet nooit hoe die reageert, en het ergste je moet echt de juiste woorden en timing hebben om dit aan hem te vertellen. Iemand tips, als ik ga kijken en besluit dat ik dit appartement wil huren, zal ik het toch ter sprake moeten brengen. De voogden die zorgen dat mijn zusjes elkaar zien en alles nog een beetje normaal gaat kwa communicatie tussen mijn ouders, geven geen aandacht aan mij en mijn broertje we zijn "volwassenen " maar ondertussen zitten wij er ook midden in omdat we nog thuis wonen. Hun hoef ik dus niet te bellen voor advies..

Mijn ouders zijn al 15 jaar gescheiden. Ik woon nu twee jaar op mezelf en ik vier in oktober mijn 24e verjaardag (dus voor de tweede keer in mijn eigen huis). Vorig jaar heb ik voor het eerst mijn vader uitgenodigd. Niet per se omdat ik het zo graag wilde, maar omdat ik (en mijn moeder) vond dat het moest. Ik voelde veel spanning en dat wil ik niet meer. Maar als ik 'm niet uitnodig, sluit ik 'm buiten. Ik denk er nu over om geen familiefeest te geven. Dan hoef ik namelijk niet te beslissen. Maar dat vind ik ook jammer. Verjaardagen moet je vieren, toch? Wat zouden jullie doen?

Ik ben Babette,10 jaar Mijn moeder dronk (drinkt) veel wijn en ze rookt. En ze heeft ook geen werk. Mijn vader daar in tegen is tegenovergesteld. Ik neem wel mensen in vertrouwen. Maar dan hoor ik op de achtergrond geruzie ( of eigenlijk afkrakiningen ) . Mijn. Tantes en ooms heb ik al zo vaak lief tegen elkaar zien doen (julie denken nu walgelijk) maar IK MIS DAT . Ik ben bang dat ik overdrijf . Toen ik het te horen kreeg dacht ik eerst neeee. En daarna dacht ik ik ga dan toch bij mijn vader en moeder wonen maar neeee hoor .alsof het nog niet erg genoeg was ging ik dus bij mijn vader wonen en toen dacht ik : NEEEEEE !!! . En daarna was alles een stuk minder kleurig . En nu denk ik bij elke vrouw waar mijn vader naast staat dat die verliefd is. Mijn moeder is ook al wel is opgehaald door de politie dit vind ik erg lastig . Op school (mijn klasgenoten ) zeggen dan oh jammer . Ik vind het gewoon er lastig . Sorry voor dit bericht .

Ik heb een nieuwe stiefvader en die stookt mijn moeder erg op. Ik mag helemaal niets meer en mijn moeder liegt nu overal over en doet naar tegen mijn vader. Hoe moet ik daar mee omgaan?

Hey allemaal, Ik ben Robin (meisje) en ik ben 14 jaar oud. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 11/12 jaar oud was, en nog steeds voel ik me er kut over. Het begon allemaal al een hele tijd van tevoren toen mijn moeder 'ziek thuis was van dr werk'. Mijn ouders hielden mij en mijn zusje voor dat mijn moeder problemen had op dr werk ofso, en drm vaak thuis zat te huilen. Het kwam regelmatig voor dat we s' avonds zaten te eten en mijn moeder opeens begon te huilen. De sfeer bij ons in huis was heel gespannen en niet bepaald heel gezellig. Nouja in ieder geval, dit speelde al 2 maanden, tot op de dag (1 april) (had je srs geen andere datum kunnen pakken) dat mijn ouders ons vertelden dat ze niet meer van elkaar hielden (eigenlijk hield alleen mijn vader niet meer van mijn moeder). Vanaf die dag heb ik heel vaak s'avonds in mijn bed liggen huilen, luisterend naar het geruzie van mijn ouders. Mijn ouders besloten om in relatie therapie te gaan, maar ik zag de situatie eigenlijk alleen maar slechter worden. Eerst gingen ze samen naar de therapie, daarna apart omdat het samen niet meer lukte, en daarna hebben ze het maar opgegeven en besloten te gaan scheiden. In deze periode zijn mijn ouders steeds om ste beurt thuis geweest terwijl de ander bij familie sliep, en elke keer als de ander weer aan de beurt was om bij ons thuis te zijn was er weer een heleboel gehuil en geruzie. Na een tijdje is mijn moeder op zoek gegaan naar een huis en heeft er gelukkig 1 gevonden 5 minuten fietsen van mijn vaders huis. Uiteindelijk heeft de scheiding van mijn ouder me 2 jaar verdriet en onzekerheid over de situatie gekost. Nu ben ik de halve week bij mn pa en de halve week bij mn ma. Maar nogsteeds is het hartstikke klote om met al je spullen (schoolboeken, tas met kleding, hockeyspullen etc.) heen en weer te moeten fietsen, soms moet ik wel met 5 tassen op de fiets. Mijn ouders kunnen eindelijk na 3 jaar elkaar weer tegenkomen zonder gelijk weer chagerijnig te gaan doen of de ander boos aan te kijken (volwassenen zijn nog grotere kleuters dan wij). Op het moment heeft mn moeder een nieuwe vriend die ik eigenlijk echt niet aardig vind, maar daar kan ik mee leven. Nog steeds gebeuren er af en toe dingen nog als gevolg op de scheiding, maar dan is het fijn om er even over te praten. Dit geef ik dan ook als tip aan alle andere kinderen die de dupe zijn van een scheiding, "je moet er gewoon over praten!"

Hoi ik ben Adriana! Ik heb geschheiden ouders net als jullie. Ik weet het niet zo goed meer, ik was 4 of 5 jaar. Maar er is ook iets leuks gebeurt, ik heb een stiefvader en ik heb een zusje gekregen!

Hoi ik Ben Femke. Ik Ben 9 jaar. Ik heb gescheiden ouders net zoals Julie. Ik was 6 jaar toen het begon. Ik weet het niet allemaal precies meer. We warensavonds bij mijn opa in het ziekenhuis, toen we naar huis gingen mijn vader huilen omdat zijn vader ziek was zegt hij. Toen we al lagen te slapen kwam de politie en zijn we met mama en mijn andere opa meegegaan. Ik vind het niet leuk dat ik gescheiden ouders heb.ik heb echt heel veel van die naren dingen in mijn hooft hangen. Wat vinden jullie dat jullie dat je gescheiden ouders hebben? Hoe gaan jullie er mee om als een van je ouders lelijk over de andere praat? Ik vindt dit erg moeilijk. Groetjes, Femke

Hallo allemaal, mijn ouders zijn al vanaf mijn 5e gescheiden. Dit was een heftige periode in mijn leven en voor mijn ontwikkeling. Mijn ouders hebben een kinderrekening waar ze voor ons kleding van kunnen kopen en meer. Elke maand wordt er een (vast) bedrag overgemaakt. Het inkomen van mijn moeder is prima. Maar mijn vader ( en stiefmoeder hebben samen een laag inkomen. Mijn vader doet soms deze betalingen niet. Hij slaat sommige maanden over. Mijn moeder daarentegen betaald het altijd netjes. Het probleem is dat mijn excursie voor school gefinancierd moet worden, maar er stond geen geld meer op de rekening want dat had mijn vader al uitgegeven aan "de boeken van mijn zus". Maar mijn moeder had al extra geld erop gezet zodat mijn zus haar boeken kon betalen. Mijn vader zei: "Je moeder doet haar betalingen niet netjes en daarom moest IK extra geld overmaken om jou excursie te betalen." dat is niet waar. Want mijn moeder heeft het tweede termijn van de betaling helemaal alleen betaald en toen vroeg ze of mijn vader een keer extra kon overmaken op de kinderrekening zodat er weer wat geld op stond voor het zakgeld. Mijn vader vertikt het gewoon om te betalen en hij zegt dat wij op nummer 1 staan maar hij haalt zelf geld van de kinderrekening om eigen spullen voor zichzelf te kopen. Het is mijn vader maar hij is eigenlijk wel egoïstisch. Ik weet niet wat ik moet doen, want mijn ouders kunnen het niet oplossen en als er een praatpersoon langs komt kan mijn vader gewoon liegen. Bovendien steunt mijn zus mij nauwelijks. Ze zegt dat ze al problemen zelf heeft met haar relatie. Ik snap dat het zo is, maar het gaat ook over haar. Ze doet alsof het mijn probleem is, maar dat is het niet. Overigens zit ik in 4 HAVO en heb ik een zwaar jaar voor de boeg, ik stelde aan mijn moeder voor dat als er een toetsweek kwam dat ik dan bij haar zou komen leren (zus woont bij me pa) omdat het daar rustiger is omdat ik bij me vader ook nog een stiefzusje heb. Mijn moeder snapte dat ik in de rust bij haar me beter kan concentreren op het werk. Maar ik weet niet hoe ik het naar mijn vader moet informeren, want zover ik hem ken vindt hij dat niet oké en kan hij ook uit de pan flippen.... Dit is in het kort waar ik moeite mee heb.

Mijn ouders zijn nu 5 jaar uit elkaar maar mijn moeder die heeft het zo erg verknalt dat ze er nu voor heeft gezorgt dat we haar niet meer mogen zien mijn twee broertjes dus ook. Maar ik ben voor afleiding gaan zoeken het is nu 4 jaar geleden dat ik contact had met mijn moeder ik kon er niet tegen ik ben verder voor afleiding gaan zoeken tot dat ik op een idee kwam ik begin een YouTube kanaal het was uiteindelijk opgelopen tot 9000 abonnees toen ben ik gestopt voor een tijdje ik miste het wel die aflijdin dus zo 5 maanden geleden ben ik weer begonnen met yt nu heb ik pas 32 maar dat is ook leuk zo kun je je zien op groeien met YouTube . Ik word volgens jaar januari 14 en nu moet ik zelfs soms huilen dat maakt niet uit vrienden komen je helpen in zulke momenten gooi het er maar gewoon er uit dat is het beste. En het belangrijkste: blijf jezelf dat is echt het beste.