Volwassenen zijn grotere kleuters dan wij

Hoi Robin, Dat is inderdaad een rare en lastige situatie, ook dat er zo lang onzekerheid en spanning voor jullie was (en 1 april ook echt…). Wel vind ik het erg fijn dat het je goed lukt om erover te praten, dat heeft mij ook altijd geholpen inderdaad. Praat je ook met iemand op school btw? Zoals een vertrouwenspersoon? Het kan altijd voelen alsof je een beetje overdrijft als je daar naar toegaat, maar dat is echt niet zo, en het is eigenlijk heel handig. Dit is iemand die gegarandeerd aan jouw kant staat, en iemand die je ook kan helpen als het op school misgaat vanwege je thuissituatie. Stel je hebt een boek in het verkeerde huis laten liggen, of je hebt door ruzie niet kunnen leren, hier is dan meer begrip voor, en dat is ook weer een last van je schouders af. Verder is het wel fijn dat de huizen zo dicht bij elkaar liggen, maar vervelend dat jij met al die spullen moet sjouwen. Hebben je ouders nooit voorgesteld om die heen en weer te brengen? Logischerwijs moeten zij hiervoor zorgen, en zou het niet jouw verantwoordelijkheid moeten zijn (jij hebt de situatie niet veroorzaakt namelijk). Ik weet bijvoorbeeld dat mijn stiefbroers kratten hadden waar ze de spullen in stopten die ze heen en weer wilde nemen. Op de dag dat ze wisselden zorgden hun ouders dan dat deze kratten ook naar het andere huis gingen. Maarja, jammer genoeg zijn niet alle ouders hier goed in. Dan is het ook de vraag of het iets gaat opleveren als jij vraagt of ze je hiermee willen helpen. Dat kan alleen jij goed inschatten. Bij mij heeft dat bijvoorbeeld niks opgeleverd, omdat mijn moeder dat weigerde. Ik weet dus hoe het voelt, de volgeladen fietstassen… En zoals je zegt, soms gedragen volwassenen zich echt als kleine kinderen. Zeker in scheidingen lijkt dit het geval te zijn, terwijl de kinderen veel te snel volwassen worden. Misschien dat het dus ook kan helpen als jij met ze praat en jouw perspectief doorgeeft, dat ze daardoor doorhebben wat ze doen. Maar het ligt aan jou te beslissen of jij je daar fijn bij voelt. Succes en sterkte!

Hoi Robin, Wat moet dit een lange onzekere tijd voor jou zijn geweest, heel knap dat je dit verhaal deelt op dit forum. Het zal vast ook opluchten om dit van je af te schrijven en wij zullen jou ook wat tips geven waar jij je hopelijk beter door gaat voelen. Ik vind het vervelend om te lezen dat je je nog steeds kut voelt maar dit snap ik ook heel goed. Je hebt zo lang in onzekerheid moeten afwachten wat er ging gebeuren en nu is het daadwerkelijk allemaal veranderd en daar moet je natuurlijk ook weer aan wennen. Gelukkig heb je nu wel regelmaat in je leven en weet je waar je aan toe bent. Ik snap dat het rot is om steeds heen en weer te fietsen met al je spullen maar gelukkig wonen je ouders maar 5 min van elkaar vandaan. Ik ben het helemaal met je eens, volwassenen zijn soms nog grotere kleuters dan wij, maar wat fijn dat ze elkaar weer kunnen tegenkomen zonder chagrijnig te doen. Dit scheelt jou een hoop gedoe. Knap dat je over de situatie praat en dit moet je ook zeker blijven doen Robin! Praten lucht altijd op. Probeer naar deze situatie te kijken als een nieuw hoofdstuk uit jouw leven waarin geen ruzie meer is en waarin jouw ouders hopelijk gelukkiger zijn. Maar het belangrijkste is vooral dat jij gelukkig bent. Heel veel sterkte. Liefs Celeste

Hoi Robin, Ik wil even hierop reageren dat ik het heel erg voor je vind maar heel knap hoe je hier instaat! En kut is het altijd en blijft het soms ook! Dat mag jij ook vinden het was niet jouw keuze dat je ouders scheiden. Goed ook dat het praten gelukkig helpt en dat je dat ook doet en durft!! Ik vind het heel knap en dapper. Je staat er ook best sterk in naar mijn idee. Als het soms niet meer gaat, is er altijd nog professionele hulp voor je of familieleden. Nog heel veel sterkte en succes hiermee en je mag en kan altijd hier om advies te vragen! Liefs anouk!