Waarom is alles goed wat mijn stiefvader doet. Hij is zo attent, behulpzaam en aardig. Hij doet blijkbaar nooit iets verkeerd. Nee, dat doen wij, de kids. Maar ja, die arme man moet ook zo verschrikkelijk wennen. Wij niet zeker... Tegen hem moet altijd bedankt gezegd worden, of een blijk van waardering. Maar als wij iets doen, dan hoort dan gewoon bij het gezinsleven en is verder niet bijzonder. En als ik tegen mijn moeder zeg dat ze door een roze brilletje kijkt, slaat het nergens op. (Bij het eerste stuk spat het sarcamse er van af)

Hoi, Mijn ouders zijn al best lang gescheiden, maar toch vind ik het af en toe nog best moeilijk. Vooral op de belangrijke momenten. Het is namelijk zo dat mijn ouders niet normaal met elkaar om kunnen gaan ook niet als ze in dezelfde ruimte zijn en niets tegen elkaar zeggen. Dus het wordt kiezen, of de een of de ander. Nu nadert er weer zo'n belangrijk moment en zowel mijn vader als mijn moeder laten weten dat ze het belangrijk vinden dat ik het vier. Maarja, wie nodig je dan uit? Mijn vader mag van mijn moeder wel komen als zijn vrouw maar niet meekomt. Mijn vader wil wel komen maar alleen met zijn vrouw, want zij hoort bij haar. Ik vraag me steeds meer af: om wie gaat het hier eigenlijk? En als dit het gevolg is, waarom zou ik nog iets vieren?! Kennen jullie dat ook? Hebben jullie zelf een voorbeeld of een goede oplossing / advies om er mee om te gaan? Ik bedenk me steeds; hoe doen anderen dat, ik kan toch niet de enige zijn met zulke ouders?! Ik hoor het graag!

De nieuwe vriend van mijn moeder is een totaal andere man dan mijn eigen vader. Mijn vader is een echte zakenman en de vriend van mijn moeder is kunstenaar. Toen mijn moeder en de kunstenaar elkaar ontmoetten was ik tien. Alles werd ineens anders. Ik vond dat heel moeilijk om mee om te gaan. Ik zag dat mijn eigen moeder anders ging doen, ineens andere interesses kreeg, zich anders ging kleden etc. Hierdoor durfde ik mijn vriendinnen niet meer thuis uit te nodigen en schaamde ik me voor de kunstenaar als we op straat liepen. Wat zijn jouw ervaringen met de nieuwe vriend of vriendin van je ouders?

He. Mijn vader is weggegaan toen ik 12 was bij mijn moeder. Sindsdien heeft hij een nieuwe vrouw. Ze zijn uit elkaar gegaan omdat mijn vader haar al als vriendin had. Een jaar later zijn ze getrouwd. Ik vind het moeilijk om mee om te gaan. Ik neem het haar kwalijk dat ze ons gezin kapot gemaakt heeft maar ik zie ook dat mijn vader gelukkig met haar is, ook al heb ik nooit gezien dat hij dat bij mijn moeder niet was. De band met mijn vader is heel slecht. Ik kan niets aan hem zeggen en hij snapt mij totaal niet. Ik heb altijd al het gevoel gehad dat mijn zusje het lievelingetje was maar nu met die vrouw is het helemaal verrot. Het meest irritant aan haar vind ik nog wel dat ze me altijd beschuldigd van van alles. Heeft er iemand tips hoe hier mee om te gaan?

Hoooi! Ik wil graag weten hoe het bij jullie zit. Ik ben namelijk 1 keer in de 2 weken bij mijn vader en zijn vrouw.. Nu mag ik daar veel meer; altijd iets lekkers pakken en uitgaan zolang als ik wil. Maar tegelijkertijd heeft hij wel minder aandacht voor me. We doen nooit iets leuks samen, altijd is zijn vrouw erbij. En als ze dan in het weekend moet werken dan doet mijn vader gewoon niks.. Of wielrennen kijken.. Hoe zit dat bij jullie en vinden jullie het juist fijn of niet?

Ik vind het erg lastig dat mijn ouders uit elkaar zijn. Ik weet ook niet hoe ik er mee om moet gaan. Hoe ik het een plek moet geven. Weten jullie misschien iets?

Ik had een foto samen met mijn zussen en mijn moeder op Facebook gezet. Mijn stiefmoeder, bij wie ik woon, heeft erbij gezet 'vind ik leuk' en nu voel ik me schuldig tegenover mijn stiefmoeder. Ik zet nooit een foto met haar op Facebook. Een heel gek kloote gevoel, dat schuldgevoel. Geen idee wat ik ermee moet.

Ik heb het moeilijk met mijn stief vader en moeder. want het ene moment is het heel gezellig maar het andere moment doe ik alles fout, en kan ik het ook niet meer goed doen. mijn stiefvader vind zijn zoon helemaal geweldig, en geeft mij op alles commentaar. mijn stiefmoeder heeft een hekel aan mijn moeder, en maakte haar zwart. gelukkig nu niet meer, maar gezellig is het niet echt. gelukkig gaan mijn ouders nog wel normaal met elkaar om. ik vraag me alleen wel eens af: waarom heb ik niet een 3e huis waar dat allemaal niet aan de hand is, waar ik gewoon mezelf kan zijn, zonder ruzies en een vervelende sfeer, zonder dat er de hele tijd op mij gelet wordt of ik het wel goed doe. ik wordt er gek van.

Mijn ouders zijn ongeveer 7,5 jaar gescheiden, maar nog steeds zijn er problemen. Ze praten eigenlijk nooit, maar er is nog steeds gedoe omdat er vaak beslissingen moeten worden genomen om alles. Nu is er weer een probleem, alleen deze keer weet ik niet zo goed hoe ik het moet oplossen. Mijn vader heeft een vriendin, mijn moeder heeft geen vriend. Ik kan het aardig vinden met de vriendin van mijn vader, maar mijn moeder haat haar! Ze eist van mij dat ik haar ook niet aardig vind, maar het tegengestelde is waar. Ik snap niet zo goed waarom dat niet mag. Volgens mij is mijn moeder bang dat ze haar plek inneemt als moeder. Ik heb mijn moeder al meerdere keren verzekerd dat ze nergens bang voor hoeft te zijn, dat zij mijn moeder is en dat dat nooit verandert. Ik durf eigenlijk niet tegen mijn moeder te zeggen dat ik de vriendin van mijn vader best oke vind, omdat ik denk dat een verraad is voor haar. Nu is er een probleem; ik zou naar een concert gaan van mijn lievelingsband met mijn vader. Er is iets tussen gekomen, mijn vader moet naar het buitenland voor zijn werk. Dit is nooit voorgekomen, dus dat vind ik niet erg. Hij stelde voor dat ik met zijn vriendin zou gaan, omdat het toch een uitje is dat eigenlijk met hem was gepland. Nu moest ik dit aan mijn moeder vertellen omdat ik rond die tijd bij haar ben. Ze vond dit niet goed, ze vindt die vriendin een internetslet zegt ze, en ze vind dat zij het recht heeft met mij te gaan, dat dit iets is dat tussen ouders is, dat ze nu even een grens stelt. Ze heeft een mailtje gestuurd naar mijn vader dat ze met mij gaat, maar ik weet dat hij dat niet toestaat. Ik weet niet wat er nu gaat gebeuren, maar ik denk dat mijn moeder mij niet gaat laten gaan. Nu heb ik een keuze; dat accepteren of rebelleren en toch gaan. Ik weet het echt even niet meer, en eigenlijk ben ik best pissig dat mijn ouders nooit eens even normaal kunnen doen. Iemand advies/tips , of iemand die in een vergelijkbare situatie heeft gezeten?