Mijn ouders zijn sinds 1.5 jaar uit elkaar. Mijn moeder is na de scheiding meteen gaan daten, en heeft nu ook al 10 maanden een relatie. Mijn vader zit nu ook in een beginnende relatie. Ik ga om de week van mijn vader naar mijn moeder en vind het heel lastig te accepteren dat hun partners in mijn huis komen. Ik vind het vies en voel me er niet meer door thuis. Gedachten als “ hier heeft hij ook gezeten” gaan vaak door mijn hoofd. Het word eigenlijk met de week erger en sinds kort heb ik hierdoor ook last van paniek aanvallen. En geen idee hoe ik hier mee om moet gaan.

Ik en mijn vader hebben een ruzie gehad waardoor hij over dingen heeft gelogen, ik heb mijn vader nu al bijna een maand niet gezien en hij wil wel op mijn musical komen, hij heeft mij ook vandaag geappt. Ik heb nog niet gereageerd want ik ben bang dat hij gaat vragen waarom ik niet meer kom, ik heb het gevoel alsof mijn vader niet meer van mij houd. Iemand tips?

Mijn ouders zijn al 30 jaar getrouwd, alleen de laatste tijd gaat het de slechte kant op. Vorig jaar kwamen we erachter dat mijn vader vreemdging. Dit was hartbrekend voor mijn moeder zus en ik. Een man waar je naar opkijkt, er razen zoveel emoties door je heen maar voornamelijk teleurstelling. We besloten gezamenlijk hem nog 1 kans te geven. Ik heb altijd een goede band gehad met mijn vader. Vanaf dat moment is het nooit meer hersteld, ik gedraag me normaal, maar het doet ontzettend veel pijn als ik naar hem kijk. Mijn moeder heeft het erg moeilijk om het te verwerken. Maar we zijn nu al een jaar verder op een moment moet je het kunnen laten rusten, of je moet er een punt achter zetten. Op het moment voelt m’n moeder zich niet meer gehoord door mij en m’n zus. Alleen na een jaar lang gezeik over je heen te krijgen is dat logisch, ik wil zo graag dat het weer normaal word maar dat zal het nooit zijn. Dit huwelijk wat weer is voortgezet is uitstel van executie, ik verwacht ook niet dat dit meer ooit zal werken. Het wordt met de tijd erger en erger en ik voel me hierdoor zo eenzaam. Ik ben van nature altijd heel gelukkig, maar iedere keer als ik thuis kom en ik merk weer dat er ruzie is geweest zakt het moed me weer in de schoenen. Mijn wens is dat m’n ouders het met elkaar oppakken en weer verder gaan met hun leven, misschien ben ik naïef of durf ik de waarheid niet onder ogen te zien. De tijd zal het leren.

Mijn ouders zijn nu bezig met de scheiding en hebben nu ook vaak gespreken met mensen voor de scheiding. Alleen het voelt alsof mijn vader nu denkt "we gaan scheiden dus ik hoef er niet meer te zijn voor de kinderen. "Toen ik erachter kwam een jaar geleden dat het niet goed ging tussen mijn ouders een jaar gaat het dus al niet goed, maar mijn moeder wilde het nog blijven proberen en vertrouwen op geloof (ik ben christelijk )sinds dat het niet goed gaat heb ik eigenlijk al een beetje een slechte relatie met mijn vader ik vind het gwn zo zielig voor mijn moeder. Want ze staat er echt al gwn bijna een jaar alleen voor me vader woont gwn nog in ons huis maar het voelt alsof hij er niet meer is. Hij slaapt nu ook op zolder in de kamer van mijn broer en daarom moet mijn broer nu bij mijn moeder slapen. Waarschijnlijk moeten we ook verhuizen want het huis is te duur om nog door te betalen dat vind ik eigenlijk niet erg dat we moeten verhuizen

Hallo, om de week ga ik 2 nachten naar mijn vader. In de dagen daarvoor appt hij mij al om te zeggen dat ik een vriendinnetje moet vragen om te blijven logeren omdat hij dan niet thuis. Hij moet dan tennissen en blijft bij zijn vriendin slapen of hij gaat met zijn kameraden op stap. Ik vind dit erg vervelend en word er verdrietig van. Als hij dan weg is ben ik alleen in zijn grote huis samen met mijn zus en hond. Waarom zou ik nog naar hem toe gaan als hij er toch bijna niet is? Ik heb dit al vaak bij hem aangegeven, maar hij vindt het belangrijk om weer een nieuw leven op te bouwen en hij wil dat ik zelfstandig word. Hoe kan ik tot hem doordringen dat ik het belangrijk vind dat hij thuis is als ik bij hem kom voor 2 nachtjes.

Hey, Mijn ouders zijn vanaf mijn 11e uit elkaar en hebben al geen contact meer met elkaar sinds ik ongeveer 15/16 was. De laatste tijd merk ik steeds meer wat ik mis. Ik heb er vrede mee dat ze geen liefdespartners meer zijn van elkaar, maar zou zo graag willen dat ze nog wel samen ouders konden zijn. Ik vier mijn verjaardag bijvoorbeeld altijd voor beide apart omdat ik de ongemakkelijke sfeer voel als ze in één ruimte zijn. Als ze elkaar zien negeren ze elkaar en dat voelt niet fijn voor mij. Ik mis het warme en geborgen gevoel van twee ouders die er samen voor mij zijn. Vorig jaar lag ik kort in het ziekenhuis en bijvoorbeeld bij het bezoekuur wil ik me niet druk hoeven maken om wie er als eerst komt en dat ze elkaar niet tegenkomen. Het zou zo fijn zijn als ze samen konden afspreken om samen naar mij te komen en ik dan heel even zorgeloos kind mag zijn. Ik zou willen dat ze hun wrok naast zich neer kunnen leggen en in mijn belang elkaar als ouders kunnen respecteren. Ik denk erover om te gaan bespreken met ze dat ik hier last van heb en te vragen of ze ervoor open staan te zoeken naar enige vorm van gezamenlijk ouderschap (ook al is dat op mijn leeftijd heel anders dan bij een jong kind). Ik ben alleen heel bang dat ze zeggen dat ze het niet gaan doen voor mij en dat zou heel veel pijn doen omdat het dan echt voorgoed definitief is en ik niet belangrijk genoeg ben voor hen om zichzelf er overheen te zetten. Heeft iemand ervaring hiermee?

Ik heb over een paar weken een voorstelling van mijn theatergroep en wil graag mijn beide ouders erbij hebben, alleen probleem is dat me ouders niet of nauwelijks meer met elkaar praten en ik wil geen spanningen voor tijdens of na mijn show….. kan iemand me helpen?

Mijn ouders zijn gescheiden sinds ik 5 ben, en afgelopen zomer zijn mijn moeder en stiefvader ook gescheiden. Ik heb een vriend sinds 2 jaar, en ik merk dat ik sinds die scheiding meer moeite heb met het zien van 'hun famillie' even stom gezegd (zijn ouders zijn bij elkaar). Ik ben vrij jaloers op hun gezinsleven, ze gaan leuke dagjes weg en hij gaat met zijn zusje regelmatig samen leuke dingen doen, iets wat ik met mijn broertjes niet heb. Ik weet niet zo goed hoe ik hier mee moet omgaan, omdat ik nooit het 'papa mama' gevoel heb gehad. Heeft iemand hier tips voor?

heyy, ik hoor vaak over kinderen die het lastig hebben met het verwerken van de scheiding van hun ouders, maar nooit over kinderen die het lastig hebben met het verwerken van een tweede scheiding (met een ouder en stiefouder). mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 jaar was, ik heb nauwelijks herinneringen van hun samen, maar ik weet wel dat ik het heel lastig vond en er in de eerste jaren veel mee zat. beide ouders hebben hierna een nieuwe relatie gekregen. mijn moeder en stiefvader zijn ongeveer 6 jaar samen geweest. nadat dit klaar was, vond ik dit niet heel erg, omdat ik nooit een hele speciale band met hem had. bij mijn vader was dit echter anders. mijn vader is vrijwel direct na de scheiding van mijn ouders getrouwd met mijn stiefmoeder en ik heb er toen een paar stiefbroers en zussen bij gekregen. ze zijn 8 jaar getrouwd geweest en inmiddels bijna 2 jaar uit elkaar. mijn vader heeft nooit verteld waarom ze uit elkaar zijn gegaan en ik heb ook nooit afscheid kunnen nemen. mijn vader wilde liever ook niet dat ik nog contact met mijn stieffamilie had. Voor mij voelde ze echt als mijn echte broers en zussen en de relatie met mijn vader is ook verslechterd na deze scheiding. hij is snel verder gegaan en heeft al een lange tijd een nieuwe vriendin en zelfs een nieuw kind (mijn pasgeboren halfzusje). ik heb het nog steeds lastig met de scheiding van mijn stiefmoeder en vader. is er iemand die tips heeft voor het verwerken of herkent iemand zich in mijn situatie?

Hey m'n pa heeft in november 2023 vertel dat ie een vriendin heeft en ze een lange afstand relatie hebben ( hij woont in Den Haag en zij op de grens van Utrecht en Gelderland) mijn zus en ik hebben d'r al een aantal keer ontmoet en ze is van de 4 keer 2 keer wezen logeren, nu is dus het moment gekomen dat we haar zoons van 12 en 15 ( dezelfde leeftijd als m'n zus en ik dus) zullen ontmoeten. We gaan naar hun voor het eerst en zullen daar bowlen en daarna avondeten bij hen. We gaan daar zaterdag ( 20 april) naartoe. Maar met de dag krijg ik meer spanning en daarbij heb ik nog steeds moeite dat m'n pa in een relatie zit, ik heb een lieve buddy en een School Maatschappelijke Werker die mij goed helpen maar hebben jullie zelf ook nog tips voor mij om m'n vaders vriendin kinderen te ontmoeten? En hoe ik makkelijker met het idee om kan gaan dat ze wat hebben? Groetjes Louèn👋 en bedankt voor het lezen😊