Ik heb mijn vader al 10 jaar niet gezien. Er is een heleboel gebeurd met hem en de familie in het algemeen zo'n 10 jaar geleden. Het kwam er op neer dat hij mij en mijn broer niet meer wilde zien, omdat wij onze stiefmoeder niet mochten. Mijn vader is inmiddels gescheiden en begint weer contact te krijgen met mijn opa en mijn broer. Ik heb in overleg met mijn broer besloten dat ik mijn vader deze kerst weer zal zien. Maar wat moet ik doen? Ik ga sowieso huilen, omdat hij veel mentale en emotionele pijn heeft veroorzaakt toen ik nog jong was. Ik zal het hem proberen te vergeven, maar ga ik dat kunnen? Ik voel me nu al heel afstandelijk tegenover hem, omdat hij ruim de helft van mijn jeugd heeft gemist. Het wordt waarschijnlijk een heel ongemakkelijke situatie, waarin ik niet goed zal weten hoe ik het aan moet pakken. Heeft iemand misschien tips/support?

Beste Villa Pinedo, Mijn thuissituatie is op dit moment totaal niet leuk. Mijn ouders hebben constant ruzie en ik zit er samen met mijn broertje (11) midden in. Dit is helaas al een hele lange tijd zo (denk al zo'n 2/3 jaar), telkens denk ik na elke ruzie dat het wel weer goed zou komen en dat het ooit weer een keer gezellig word, maar helaas dringt het nu tot me door dat er niets meer te redden valt en dat ik haast "wil" dat mn ouders gaan scheiden, omdat het voor beide partijen gewoon beter is en ik zeker weet dat als mn ouders niet meer samenwonen, dat het dan veel beter en gezelliger wordt bij beide kanten. Er is nu al veel te lang ruzie in ons huis en daar ben ik echt klaar mee, en ik vind het heel vervelend om te zien dat als ik bij mijn vriend ben, dat het daar in huis een stuk gezelliger is. en dat het lijkt alsof er bij hun nooit ruzie ontstaat. (ieder huisje heeft zijn kruisje, dat is ook zo) Ook wil ik vertellen dat mijn vader vaak de boosdoener is van al deze ruzies. Mijn moeder krijgt veel commentaar over haar heen en ik zie dat het haar echt pijn doet. Ik heb werkelijk geen idee waarom mijn vader altijd zo hard naar mijn moeder toe is. Maar wat ik wel weet is dat het ons gezin sloopt en dat ik op deze manier niet meer thuis wil komen. Verder zit ik op stage en heb ik het hier ook totaal niet naar mijn zin (werkzaamheden zijn niet leuk en ik leer er niks, heb al veel gesprekken gehad die niet bepaald motiverend waren). Maar naast dat mijn stage niet leuk is irriteer ik me meer aan het feit dat ik het thuis ook niet leuk heb. Constant hoop ik thuis te komen in een huis zonder ruzie, maar helaas is dat bijna nooit zo. Altijd zit mijn vader te schreeuwen naar mijn moeder, terwijl ze nooit iets fout doet. Ik vind dit ontzettend storend en wil me echt weer beter en gelukkig gaan voelen, want niet alleen mijn ouders lijden hierdoor, maar mijn broertje en ik hebben hier helaas ook veel last van.... Hebben jullie tips, of heeft iemand dit ook weleens meegemaakt? Hoor graag van jullie Liefs.

Na een paar weken wisselen elke week heb ik toch gekozen om bij mijn moeder te gaan wonen. Reden: Ik heb het gevoel dat mijn vader het niet allemaal op een rijtje heeft( dingen zoals schoon maken gebeuren nauwelijks, genoeg eten is er ook niet altijd dat soort dingen). Maar nu voel ik me toch rot dat ik die keuze gemaakt heb. En ik vind het echt niet leuk om mijn vader zo te zien. Ik voel me er echt rot door

Ik wil graag als ik 12 ben een weekje bij papa en een weekje bij mama wonen. Nu woon ik altijd bij mama en dat vind ik niet eerlijk. Maar ikweet niet of dat mag en hoe ik dat tegen mama moet zeggen. Want mama wordt dan heel verdrietig en dan voel ik me schuldig. Hoe kan ik dit doen?? En kan dit wel als ik 12 ben??

Ik mag de vriendin van mijn vader niet maar ik weet niet of ik dat en hoe dat tegen mijn vader moet zeggen want mijn vader is nogal bot

hoi mijn vader is in staking om me te halen van school of thuis en op school gaat het niet zo heel goed met mijn cijfers door mijn gedachtes maar wat kan ik daar aan doen ? groetjes anoniem 10

hey ik ben 12 jaar en zit nu 3 maanden op de middelbare school maar ik wil helemaal niet op die school zitten ik voel me ook helemaal niet fijn daar en ik voel me elke dag heel rot ook wil ik graag weer op een sport bij mijn vader maar dat mag niet van mijn moeder mijn vraag is: ik weet niet wat ik moet doen ik heb het al heel vaak het tegen mijn moeder gezegt maar ze luistert niet. ik weet echt niet wat dan wel zou werken?

ik zit al 3 jaar in conflict me mijzelf en hoe ik leef ik ga de ene week naar mijn moeder en de andere naar mijn vader, ik had laatst erge ruzie thuis bij mijn vader ben weggelopen en heb bijna geen contact met hem gehad dat kon ook niet omdat hij mijn telefoon heeft afgepakt terwijl ik hem zelf helemaal betaal. daarnaast zit ik ook al heel lang met mijn stiefmoeder ik kan haar gewoon niet accepteren en ze doet alsof ze alles over me te zeggen heeft maar dat vind ik niet. ik wil dus het liefst bij mijn moeder wonen maar ik krijg de indruk dat mijn moeder dat alleen maar lastig vind en het liever niet heeft omdat mijn band met mij stiefvader ook niet al te best is ik vraag me af wat kan ik nu het beste doen want ik wil niet meer naar mijn vader om de week. ik ben daar gewoon ongelukkig.. wat kan ik doen?

mijn ouders zijn al 5 jaar gescheiden en zit er nog zo erg mee! ik heb dingen gezien en gehoord tijdens de vechtscheiding. nee ik wil met niemand praten. wat mijn ouders doen is over elkaar leelijke dingen zeggen. heb al een rechtzaak gehad. alleen mijn moeder liegt en als er anderen zijn speelt ze leuk zo is ze niet. als ik dit aan mijn vriendinnen vertel geloven ze mij niet. iederen scheiding is anders en erg op ieder manier. en daarom kan ik niemand vinden die t zelfde heeft.. niemand die me s begrijpt. muziek ? wijnig liedjes over te vinden. ik wil niet met me ouders praten vind dit moeilijk... hebben jullie tips ? of herkennen jullie dit ? laat t weten! dankjewel.

Mijn ouders zitten in een oorlog. Naja, mijn vader in ieder geval. Hij is super boos op mijn moeder, terwijl zij niks gedaan heeft. Ik krijg ook de hele tijd op m'n kop van mijn stiefmoeder, dat ik lelijk, achterbaks en een leugenaar ben. En dan staat mijn vader nog aan haar kant. Ga daar maar is tegen in. Ook heeft mijn vader nu ruzie met mijn oma. We mogen haar niet eens zien! 'Moet ze zich eerst maar aan de afspraken houden,' zei hij. Sorry, welke afspraken? Regels, zei mijn oma. Ik schoot toen echt uit mijn slof en zei 'Pap, je kan niet alles naar je eigen hand toe zetten.' Hij werd zó boos. Ik voel me serieus niet prettig bij mijn vader, alsof ik er niet hoor. Ik kan mezelf gewoon niet zijn. Ik voel me net assepoester, met een vader die zo veranderd is dat hij zichzelf niet meer is, een stiefmoeder als heks, en haar kinderen als de gemene zussen... It sucks.