Vervelende thuissituatie

Beste L., bedankt voor je berichtje. Fijn dat je je situatie op dit forum met ons wilt delen. Ik herken wel veel in jouw situatie..Ik heb ook jarenlang ruzies tussen mijn ouders meegemaakt en mijn moeder zei vaak dat ze bij mijn vader zou weggaan, maar deed dat niet. Op een gegeven moment geloofde ik dat dus ook niet meer.. Totdat ze wel écht ging en mijn ouders scheidden. Natuurlijk was dit niet leuk, want ik wilde het liefst mijn ouders oud zien worden met elkaar, maar aan de andere kant snapte ik de beslissing wel. Een dubbel gevoel dus.. Jij geeft aan dat je bijna wil dat je ouders gaan scheiden vanwege alle ruzies en dat kan ik me goed voorstellen. Het is niet leuk om in ruzies te zitten en die mee te krijgen. Heb je het hierover al eens met je ouders gehad? Je mag namelijk zeker vertellen hoe het voor jou voelt. Ik heb ook vaak tegen mijn moeder gezegd dat ik die ruzies of vervelende verhalen over papa niet wilde horen. Dat ze die maar aan een vriendin moest vertellen, maar niet tegen mij als kind. Misschien kun jij dat ook zeggen en vertellen dat je er klaar mee bent, of hoe je het dan ook wilt zeggen tegen je ouders. Als je het lastig vindt om dit zo met ze te bespreken, kun je bijvoorbeeld ook een brief of mail schrijven die je ouders dan kunnen lezen. Zo weten ze ook hoe jij erover denkt. Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Heel veel sterkte en je bent altijd welkom op het forum!

Hee lieve L., Wat een heftig verhaal zeg. Wat knap dat je dit durft te delen met ons. Ik heb zelf nooit ouders gehad die constant ruzie maakte waar ik bij was, maar ik heb wel het gevoel gehad dat jij nu een beetje beschrijft. Het niet naar huis of stage willen omdat het gewoon niet leuk daar is. Ik vond dit toen ook heel moeilijk omdat ik nooit even tot rust kon komen op een plek waar ik geen stress ervaarde. In deze periode heb ik vooral veel steun gehad aan mijn vrienden en hun families. Ik had een aantal vrienden waar ik goed mee op kon schieten en altijd welkom was. Door hier wat meer te zijn, kon ik ook zien dat het wel gezellig kon zijn in een gezin. Dit gaf mij een goed gevoel. Maar uiteindelijk heb ik natuurlijk wel moeten praten met mijn eigen gezin, want daar was de plek waar het probleem lag. Ik ben toen met mijn gezin in gesprek gegaan om tot een oplossing te komen. Misschien zou jij dit ook kunnen proberen? Ik vind dat jij uiteindelijk niet verantwoordelijk bent voor het oplossen van de ruzies tussen jouw ouders, maar je kan ze wel heel duidelijk maken wat jouw gevoel hierbij is en wat het met jou doet. Misschien heb je iets aan dit filmpje: https://m.youtube.com/watch?v=SORJcrG9WuY. Wat betreft je stage kan je ik je aanraden om er met je stagebegeleider en je begeleider vanuit school over te praten. Ik heb dit ook gedaan en dit heeft voor mij toen veel deuren geopend. Ik ben toen heel eerlijk tegenover mijn stagebegeleider en begeleider van school geweest en heb verteld wat mij dwars zat en wat ik graag wilde veranderen. Doordat ik mijzelf een beetje bloot had gesteld aan hen, kreeg ik het gevoel dat zij meer begrip voor mij hadden. Hierdoor waren zij bereid mij meer te helpen. Doordat zij mij hielpen ging ik met minder tegenzin naar mijn stage toe. Ik wil je vooral nog meegeven dat na regen zonneschijn komt! Het voelt misschien nu niet zo, maar ik heb ervaren dat na de regen de zonneschijn weer kan komen. Weet vooral dat je altijd welkom bent om hier een berichtje te plaatsen of je hart te luchten. Liefs, Romy

Hoi lieve L., wat een herkenbaar verhaal. Ik was ongeveer even oud als jij toen ik hetzelfde meemaakte. Bij ons was er ook al een aantal jaren constant spanning en haat over en weer. Mijn ouders maakten niet zo vaak ruzie maar zwegen elkaar dood en zaten continue elkaar af te zeiken tegen mijn zusje en mij. En daarom kreeg ik toen ook het gevoel van; ik zou gewoon willen dat ze uit elkaar gingen voor de rust. Uiteindelijk is dit ook gebeurd (met veel gedoe) en nu zijn ze allebei apart weer gelukkig. Ik begrijp jouw gevoel dus heel goed. Op een gegeven moment ben je het zo zat dat je steeds thuiskomt in een nare sfeer en dat je humeur steeds verpest wordt als je weer thuiskomt. Daarnaast had ik ook allerlei problemen in die periode en dat maakt t niet makkelijk. Ik vind het dus super vervelend dat jij naast de ruzies tussen je ouders het ook niet fijn hebt op je stage, Dat kan je er nu natuurlijk niet echt bij hebben. Heb jij al een keer proberen te praten met je ouders? Mijn ouders waren totaal niet open dus ik heb op een gegeven moment de moed bijeen geraapt en gevraagd waarom ze in vredesnaam nog bij elkaar waren. En vanaf dat moment is het onderwerp scheiding steeds meer ter sprake gekomen. Het zou misschien wel helpen als jij dit ook met je ouders kan bespreken. En vergeet niet aan te geven dat jij en je broertje hier harstikke onder lijden. Als je ouders goed naar je luisteren, zet dit ze misschien wel aan het denken. Ik hoop dat het gauw beter wordt bij jou thuis en op stage, hou vol! veel liefs, Pascalle