Ik heb gescheiden ouders, al 7 jaar lang. Mijn ouders hebben een vechtscheiding. Ik zit in de 3e klas. Soms in de klas word er wel eens over gescheiden ouders gepraat, bijvoorbeeld in de dagopening. Ik vind het erg moeilijk om hier goed mee om te gaan. Ik moet dan erg moeite doen om niet in de klas te huilen of de klas uit te gaan. Heeft iemand tips voor hoe ik hier beter mee om kan gaan? Alvast heel erg bedankt:)

Mijn ouders zijn nu bijna 3 jaar gescheiden. Ik heb er nog altijd last van dat ik een ouder erg mis als ik naar de ene ouder ga. Mijn ouders zeggen dan "maar je zag mama/papa vandaag nog". Ik kan natuurlijk altijd bellen, appen of langs komen, maar s'avonds gaat alles toch wat lastiger. Ik heb ook periodes dat ik mij in het ene huis fijner voel dan in het andere huis. Hier heb ik erg veel last van. Heeft iemand tips voor mij om mijn ouders minder te missen en hoe ik moet omgaan met dat ik mij in het ene huis fijner voel dan in het andere huis?

Hallo, Ik ben een meisje van 16 en mijn ouders zijn al bijna 6 jaar uit elkaar. Ik heb het er gewoon nogsteeds lastig mee. Ik kan er wel over praten maar ik ben soms af en toe nog zo verdrietig. Heeft u een tip om er makkelijker mee om te gaan?! Ik schrijf al best t een en ander op en praat er ook wel over. Ook vind ik t het heel lastig dat mijn moeder geheimzinnig over haar zorgenaamde vriend. Ze zegt dat t niet zo is maar ik denk van wel. Laatst was ik even langs haar huis was die man er dus thuis en toem was er hele erge ruzie. Dat is nogsteeds niet uitgesproken. Hoe kan ik op een rustige manier duidelijk maken dat ik heus niet erg vind als ze een andere vriend heeft maar er gewoon eerlijk over moet zijn ?! Dit was t een beetje. Kus

Hoi, Mijn ouders zijn alweer een tijdje gescheiden en hebben allebei - een hoop - nieuwe partners (gehad). Bij mijn moeder gaat de omgang met haar nieuwe partner vaak heel goed. Bij mijn vader ligt het helaas telkens anders. Eigenlijk staat elke vriendin die hij heeft op nummer 1. Dat gebeurt nu ook met zijn nieuwe vriendin. Hij heeft bijna geen aandacht meer voor mij en mijn broertje. Wanneer hij wel aandacht/tijd heeft voor ons gaan we eigenlijk altijd iets met hem en zijn vriendin doen. Ik zou zo graag tijd hebben met hem alleen, maar wanneer ik dat met hem bespreek snapt hij niet dat ik dat wil. Hij denkt dan meteen dat ik zijn vriendin niet leuk vindt. Wat kan ik nu doen? Ik hoop dat jullie advies voor mij hebben. Groetjes, Lisa

Hoi, Mijn ouders die zijn net gescheiden (ze hebben net de papieren opgestuurd enzo.) Toen mijn ouders zeiden dat ze gingen scheiden, heb ik niet gehuild. Maar ik wil wel huilen met zit ergens vast ofzo. Ik ben sowieso niet een heel gevoelig persoon. Maar als je ouders gaan scheiden dan moet je toch gewoon huilen?! Ben ik als enige? En wat kan ik er aan doen? Groetjes

Mijn ouders zijn al ongeveer 9 jaar gescheiden helaas met een vechtscheiding. Al snel had mijn vader een nieuwe vriendin. Dat was heel erg leuk. Ik leerde haar rustig aan kennen en het was een hele lieve vrouw. Na paar maanden ging dit uit en zag ik haar niet meer. Ongeveer 1 of 2 maanden later had mijn vader een nieuwe vriendinnen. Zei is vanaf de eerste ontmoeting niet meer weggegaan en vervolgens zelfs bij ons ingetrokken. Hierdoor is erg veel ruzie tussen mij en mijn vader ontstaan. Mijn stiefmoeder pikte mijn vader in en haalde alle foto's van mij en mijn zus uit het huis. Ze veranderde de hele woonkamer zoals zei dit wilde en ik voelde mij niet meer thuis. Er kwamen andere regels en ik had ongeveer wel elke dag ruzie met mijn vader. Mijn stiefmoeder was altijd overal bij dus ik had ook nooit een momentje alleen met mijn vader. Ik ben toen voor een paar maanden bij mijn moeder gaan wonen en dit beviel mij heel erg. Vervolgens zei mijn vader dat als ik me niet welkom voelde bij hem ik beter bij haar kon gaan wonen. Ook heeft hij ge zegt dat hij zich geen vader meer voelde. Ik ben toen bij mijn moeder gaan wonen en later heeft hij aan de advocaat laten weten geen contact meer te willen. Dit is nu al 3 jaar geleden en vooral op een moment zoals nu met de feestdagen heb ik er erg veel moeite mee en mis ik hem heel erg. Ik weet niet zo goed of ik weer contact met hem wil omdat ik dat eigenlijk niet zo goed durf. Hij heeft mij erg veel verdriet gedaan en ik ben bang dat hij dit weer zal doen. Ook zegt mijn moeder dat ik beter niet alleen met hem af kan spreken maar mijn vader gaat niet akkoord met een psycholoog of iemand erbij dit heb ik namelijk al 2 jaar geleden gevraagd. Wat zouden jullie doen in deze situatie?

Hoi ik ben jaylee en ik Ben 8 jaar en mijn ouders zijn gescheiden op mijn 5 en nu ben ik 8jaar en Sinds ik 6 was had Ik een stiefvader en sinds ik 7 Was had ik er nog een Dat vond ik niet zo leuk Ik vond die ander Ook leuk ik mis me echte Vader ook want die zie ik om de twee weeken en ik huil ook vaak omdat ik me vader dan mis

Hallo iedereen. Mijn ouders zijn op mijn twaalfde gescheiden en alles verliep eigenlijk wel prima. Mijn moeder woont nu in Friesland en mijn vader in Twente. Door de jaren heen heb ik een erg zware depressie gekregen. Hier heb ik op mijn 15e hulp voor gekregen, nadat ik van huis ben weggelopen. Toen ben ik ook van mijn vader naar mijn moeder toe verhuisd en mijn broer woont nog steeds bij mijn vader. Ik merk dat ik de laatste tijd veel vaker ruzie krijg met mijn moeder en ze reageert alleen nog maar heel ongeïnteresseerd op mij en op dingen die ik leuk vind, terwijl ze juist wel weer ontzettend enthousiast reageert op mijn stiefvader. Hierdoor krijg ik vaak ook een slecht gevoel en daar komen denk ik ook ruzies uit voort. Ik ben ook ontzettend boos op mijn moeder omdat mijn broer, door haar, eigenlijk niet meer hier wil komen en ik hem dus nauwelijks nog zie (alleen wanneer ik naar mijn vader ga.) Dit komt voornamelijk door mijn moeder en hoe zij op hem reageert. Volgens mij doet ze gewoon alsof ze het niet weet, maar ze weet het wel degelijk. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik moet doen... Deels wil ik weer terug naar mijn vader toe verhuizen, maar ik zit hier met mijn opleiding.

Haii Iedereen! Ik ben een meisje van 12 jaar. (Ik wil graag anoniem blijven) Sinds 4/5 maanden zijn mijn ouders uit elkaar gegaan. Elke maandag en woensdag avond ben ik bij mijn vader. En om de week in het weekend. De andere dagen ben ik bij mijn moeder. Het zit eigenlijk zo: ik ben een echt binnenvetter, dat houd in dat ik aan niemand durf te vertellen wat of hoe het met me gaat. Als ik bij mijn vader ben mis ik mijn moeder heel erg. Ik moet dan heel veel huilen. Ik vind het heel vervelend om zo vaak te huilen/verdrietig te zijn als ik bij mijn vader ben. Ik zie er ook altijd tegen op om naar mijn vader te gaan. En als hij mij wilt troosten vind ik dat niet fijn, ik krijg dan zo'n ''iel'' reactie! Kan iemand mij helpen? Dat ik me misschien minder verdrietig en meer op mijn gemak kan voelen bij mijn vader! Ik wacht op een reactie! xox Anoniem

Hoi ik ben 11 en sinds mijn 8e (OP Valentijnsdag!) zijn mn ouders gescheiden. Nou heb ik dus een probleem, mn stiefmoeder (nog niet getrouwd hoor!) heeft 2 kinderen. Stiefzus 16 waar ik op de kamer mee slaap, heeft smetvrees. En stiefbroer 14 slaapt bij tweelingbroer op de kamer. Is aan het puberen. Vorig weekend heeft mijn stiefbroer het te bont gemaakt bij een feestje: Drinken van alchehol, en pas om 3 uur thuis. Hij was zn telefoon dus kwijt. De volgende dag mijn stiefzus naar haar paard brengen. (ze heeft smetvrees hoe dan?) is stiefbroer weggelopen. Wij erachteraan hem in de auto gezet. Is mijn pa door het lint gegaan. Mijn stiefmoeder wou dus rijden want ze was bang dat hij verkeerd ging rijden qua regels Enzo. Dus zij pakt de sleutel hij rukt de sleutel uit haar hand en zij gaat bijna knock out van pijn (heeft veel last van schouder) dus mijn stiefbroer weg rennen en ik in schock (ik heb dit al heeel vaak meegemaakt want ze hebben veel ruzie) 4 kilometer verderop staat mijn stiefbroer. Wij naar huis en ik blijf er maar aan denken. Wat moet ik nou doen? (ik heb al een buddy) Groetjes