Mijn mama zit alles over mij vader te praten en mij vader over mijn moeder en mijn moeder zit te praten met mensen daar over maar ik wil dat niet Wil je me daar mee helpen

Hallo ik heb geen contact meer met mijn vader ik mis hem soms maar het is ook mijn keuze om hem niet meer te zien maar ik vind het heel naar als andere kinderen gaan klagen over hoe irritant hun vader is en mopperen over hun vader dus ik mis hem ook wel heeft iemand tips of maakt het hetzelfde mee?

Ik heb een brief gekregen van de rechtbank waarin staat dat ik mijn mening mag komen geven(daarheen komen dus) , of opschrijven en dat ik dat moet opsturen binnen 2 weken maar ik weet niet wat ik hiermee moet doen? (Het is niet verplicht maar als ik het niet ga doen ga ik dan spijt krijgen?) en als ik het wel doe wat heb ik er dan aan? Want mijn ouders zijn zo goed als gescheiden

mijn ouders gaan scheiden maar moet je er altijd met iemand er over praten soms praat ik wel met mijn bestie over geheimen maar soms voelt het heel raar maar is dat een teken van spanning of gewoon kriebels?

ik vind het zielig voor mij vader, omdat hij na de scheiding vaak alleen is. ik vraag me af hoeveel procent van de kinderen in Nederland heeft gescheiden ouders? ik voel me nu soms best alleen.

Ik mis mijn vader heel erg ik kom al zeker een half jaar niet meer bij hem omdat hij een verslaving heeft aan bier en roken ik wil hem heel graag weer zien, maar dat mag niet van mama en de gemeente, heeft iemand anders hier een tip voor, zodat ik hem minder ga missen en misschien ook weer meer kan zien

Wat moet ik doen als mij ouderd ruzie hebben want als ik opkom wordt het nog erger

Hé ik kom niet meer bij mijn vader momenteel dat vind ik niet erg maar mijn vader wel er is binnen kort ook een rechtszaak en ik ga op gesprek dat vind ik erg spannend maar ga het wel doen mijn vader heeft al een paar keer geist dat hij ons kreeg maar dat liet mijn moeder gelukkig niet gebeuren het is momenteel zelfs zo erg bij mijn vader dat ik dood wou gelukkig gaat het nu iets beter met me maar ik blijf het spannend vinden kan om de week ook niet naar school omdat mijn vader me dan komt ophalen en dat wil ik niet maar als dit alles zorgt dat ik bij mama kan blijven heb ik er denk ik wel voor over en nu is mijn vraag hebben jullie tips voor mij om deze periode door te komen of wat zouden jullie doen als jullie in mijn schoenen stonden?

Het is zo ingewikkeld. Sinds ik naar de middelbare school ben gegaan gebeurt er zo veel eerst een tand transplantatie dat is dat ze een nog werkende tand uit je mond halen met wortel en al en ergens anders in zetten. Waar ik eerst nog even een prik angst cursus omdat ik een fobie had voor naalden en daarna ging mijn vader en stiefmoeder uit elkaar. En toen kwam er een enge man die zich voorstelde als 15 jarige jongen en die foto’s wilde en bedreigde met dat hij ineens dingen wist die niet zomaar mensen konden weten en ik hem nik over had verteld. en ik ben daar over nog gepest door mijn klas waarvan er werd gezegd hoe stom ik kon zijn en het werd zo erg dat ik een maand niet naar school ben geweest en ik zelfs midden in het jaar van school kon wisselen iets wat op mijn nieuwe school niet vaak voorkomt. Het is gewoon heel erg veel deze 2 jaar gebeurd. En ik vraag me af is dit gewoon veel peg of is dit gewoon meer hoe het is om ouder te worden. Want dan is dat gewoon vermoeiend.

Ik heb dus een moeder en zij heeft een psychose gehad daardoor is ze heel moe en slaapt ze ook overdag. De band tussen mijn vriendinnen en mij gaat ook niet heel goed... Ik mis gewoon een stukje gezelligheid en gezelschap in mijn leven. Maar huisdieren zoals een hond zouden mij makkelijk kunnen helpen maar dat mag ik niet. Wat moet ik hiermee aan???