Thuis voel ik me rot

Hey Rheas,

Ik vind dit echt zo naar voor jou… helaas herken ik heel veel dingen in jouw verhaal uit mijn eigen gezin. De moeder die een moment lief is of iets zegt en een ander moment doet alsof datzelfde nooit is gebeurd of gezegd, maar wel boos op mij wordt, heeft mij heel lang doen denken dat ik gek ben. Ik leerde ook continu aanpassen om geen ruzie te krijgen, maar verloor de verbinding met mezelf en werd depressief. Ook dat kinderen geen rechten horen te hebben of dat je vader niet voor je opkomt tijdens de ruzie… been there done that. Mijn thuissituatie was ook hel, met de kanttekening dat we wél perfect moesten ogen voor de buitenwereld, dus mocht ik niemand vertellen. Eerlijk gezegd was het aftellen totdat ik uit huis kon gaan om te studeren.

Mijn tip voor jou; het is gezond dat je hierom huilt, blijf dat doen, deep down weet jij dat deze dingen in je gezin niet kloppen. Het is niet normaal en niet ok. Je hoeft het niet aan hun te bewijzen of beargumenteren als ze er niet voor open staan, maar meer een soort stille bevestiging voor jezelf. Mijn eigen fout hierin was dat ik begon te twijfelen of er iets mis was met mij i.p.v. de situatie en al mijn emoties ging blokkeren. Het duurde erg lang om dit weer af te leren en mensen te vinden waar ik wél mezelf met al mijn rare verhalen kon zijn. De mensen in jouw gezin hebben een eigen verantwoordelijkheid om hun onverwerkte issues op te pakken en hulp te vinden. Het is geen garantie dat zij dit ooit zullen doen, maar jij kan wel die keuze voor jezelf maken. Probeer jezelf voor nu te omringen met vrienden die jou wel begrijpen en met wie je hierover kunt praten en steun te zoeken bij maatschappelijke werkers of psychologen op school (die het geheim kunnen houden). Dit had mij toen zo erg geholpen en was de eerste stap in mijn journey naar gezond worden.

You got this! ❤️

Hoi lieve Rheas,

Wat een vervelend iets wat je moet mee maken … Ik herken veel van je verhaal met mijn relatie met mijn moeder en de strenge opvoeding die ik heb gekregen vanuit mijn vaders kant. Ik zelf durfde niet goed hulp te zoeken, bang dat mensen mij niet geloofden. Ik merkte dat toen uiteindelijk wel durfde te praten, er een hele grote last van mijn schouders af viel❤️

Ik vind het super knap dat je je gevoelens uit, huilen is iets heel fijns als je je zo rot voelt! Op school zijn er vertrouwenspersonen of jou docent waarmee je kan praten, die dit ook geheim moeten houden. Zo kun je je verhaal kwijt, zonder dat je bang hoeft te zijn dat het bij je ouders komt.

Als je verder wil kletsen kun je dat ook altijd in onze buddy chat doen! Daar staan we ook voor je klaar en kunnen we wat langer kletsen dan via het Forum.

ik wens je heel veel liefs en veel knuffels van mij!

Romy