Dag ouders, Hier een beetje advies van een levensechte ervaringsdeskundige! Ik was helemaal niet van plan om advies te gaan geven, maar na alle berichten van kinderen die ik hier heb gelezen voel ik me toch geroepen! Ik denk dat het als ouders heel belangrijk is om de problemen met de partner voor jezelf te houden. Bespreek geen echtscheidingszaken met je kinderen, voel je je naar door alle gebeurtenissen? Bel een vriend/vriendin, schrijf een brief doe er wat mee, maar laat je kinderen met rust. Die vinden het niet fijn om te horen, en voelen zich gedwongen te kiezen. En dat is niet oké! Heb geen ruzie in de buurt van je kinderen. Tuurlijk mag je wel eens boos zijn op je (ex)partner maar zorg dat je kind daar geen last van heeft. En dan niet alleen je best doen, gewoon echt doen! Jullie zijn tenslotte de volwassenen dus gedraag je ook zo! Zorg voor een goed contact met de expartner. Natuurlijk heb je daar twee kanten voor nodig, maar doe je uiterste best. Heb goed overleg over het kind, in principe MOETEN jullie communiceren zoals jullie dat ook zouden moeten doen als jullie nog bij elkaar waren. Dat jullie uit elkaar zijn betekent niet "nou dan gaan we het kind nu op onze eigen manier opvoeden". Zorg dat je normen en waarden met elkaar overlegt, regels en dergelijke. Zorg voor een gemakkelijk contact en wees normaal. Wees er van op de hoogte dat jullie ouders.. verantwoordelijk zijn voor de situatie. Ja jullie beide, en dat ook jullie beide ervoor moeten zorgen dat het kind er zo min mogelijk last van heeft. Ook als je man is vreemd gegaan, en het ECHT ALLEMAAL ZIJN SCHULD IS, ook dan ben jij nog steeds moeder van je kinderen, en hoor je die rol te vervullen. Gebruik NOOIT maar dan ook NOOIT je kind als wapen tegen je expartner. In de zin van, je mag hem nooit meer zien. Om de ander te pijnigen omdat hij of zij je heeft gekwetst. Op het moment dat je dat gaat doen ben je een hele slechte ouder voor je kind. Jij hebt ervoor gekozen om een kind te nemen. Dus vanaf dat moment, is het kinds welzijn het belangrijkst. Dus niet het feit dat jij gekwetst bent, nee, je kind is het belangrijkst. En die heeft hoe dan ook beide ouders nodig! Zorg voor een goede omgangsregeling met beide ouders. Of het nou co-ouderschap is, om het weekend, geef het een naam. Maar zorg voor een DUIDELIJKE en GOEDE omgangsregeling. Dus niet op het laatste moment aan laten komen. Het kind zelf laten beslissen is ook geen goed idee. Je moet je kind niet in die positie willen zetten. Maak de keuze voor het kind (zeker tot een jaar of 15). En laat ook geen discussie bestaan over het feit of een kind wel of niet naar de vader/moeder gaat. Tips bij co-ouderschap: wat ik heb gemerkt bij co-ouderschap is dat problemen bij kinderen veeeeel later worden opgemerkt, omdat ouders niet goed met elkaar communiceren. Het is van uiterst belang om eventueel een schriftje te hebben waarin je alledaagse gebeurtenissen kan beschrijven (en natuurlijk telefonisch contact), want problemen bij kinderen sudderen zo veel te lang door. Met een schriftje, herken je problemen sneller, herken je patronen en dergelijke. Maar ook om beide ouders goed op de hoogte te houden van hoe het met het kind gaat. Nouja, ik geloof dat ik nu wel uitgeraasd ben. Bovenstaande tips gelden natuurlijk niet voor gevallen waar een van de ouders niet helemaal in orde is, als het gaat op verwaarlozing, huiselijk geweld, verslaving en dergelijke. In zo'n geval is het raad plegen van een instantie de beste keuze, en is het belangrijk om te doen wat het beste is voor het kind. En dat voel je als ouders hopelijk goed genoeg aan! Ik kom waarschijnlijk nogal betweterig over, maar het gaat me behoorlijk aan het hart als ik sommige verhalen van kinderen lees. Vriendelijke groet, Sabien

Het is inmiddels 26 jaar geleden, ik was 10 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik ben het resultaat van een vechtscheiding. Tot op de dag van vandaag zijn mijn ouders niet instaat met elkaar te communiceren. Het gevolg is dat ik nog steeds extreem veel moeite heb met het maken van keuzes, ik wil namelijk niemand teleurstellen. Als 10-jarige heb ik een onmenselijke keuze moeten maken, wil ik bij mijn moeder of vader blijven. Ik kan me nog bijzonder goed herinneren dat ik mijn keuze moest opschrijven voor de rechter. Probeer het je eens voor te stellen! Als 10-jarige je keuze op papier te moeten zetten. Hoop dat het vandaag de dag beter geregeld is. Ikzelf heb geen kinderen, ik weet wel waarom. Mijn advies aan ouders; begin niet aan kinderen als je er niet klaar voor bent. Kinderen krijgen lost relatieproblemen niet op. Mocht het te laat zijn, ga je dan niet gedragen als een hufter. Vergis je niet, kinderen zullen het gedrag van hun ouders nooit vergeten. Gr., Michiel

Beste ouders en jongeren op villa pinedo, Ik wil mijn verhaal delen omdat ik hoop dat jongeren zich erin herkennen en er misschien iets aan hebben. Toen ik elf was gingen mijn ouders scheiden (ik ben nu vijftien). Mijn moeder wou graag scheiden maar mijn vader niet. De reden waarom mijn moeder wou scheiden was omdat ze ontdekt had dat ze op vrouwen viel. Daarnaast liep het huwelijk van mijn ouders sws al niet zo goed. Mijn vader was heel verdrietig en voor mijn moeder was dit alles natuurlijk ook niet gemakkelijk. Ik weet nog goed hoe het was om te verhuizen, ik had hiervoor nog maar in één huis gewoond. Mijn moeders nieuwe vriendin kwam bij ons in huis wonen in de eerste maanden. Ik wist dat mijn moeder haar al kende voor de scheiding maar durfde/ durf nooit te vragen of ze is vreemdgegaan. De nieuwe vriendin van mijn moeder was een ontzettend complex persoon. ze was emotioneel onstabiel of zoiets opnieuw hier wat vragen waar ik geen antwoord op heb gekregen/krijg. Mijn moeder maakte het uit met haar en dat was een opluchting. Maar nu ging mijn moeder nieuwe vrouwen daten. Ik wou dat ze iemand vond maar had aan de andere kant geen behoefte aan nieuwe aanplak. Mijn moeder zien met een vrouw was trouwens echt heel erg wennen voor mij. Mijn vader kreeg op een gegeven moment ook een nieuwe vriendin. Op dit punt in mijn verhaal zijn we nu. Met uitzondering dat mijn moeder weer naar een man opzoek is. Ik heb het verhaal misschien niet zo net opgeschreven maar het doet voor mij veel pijn om aan het geheel terug te denken. mijn tip voor ouders: Ook al doet de waarheid nog zo'n pijn, vertel hem toch aan je kind. Ik heb de pijn in kleine stukjes verwerkt over een lange tijd en dat wens ik niemand toe. Dus wees in een keer duidelijk en speel open kaart. bedankt als je dit hebt gelezen ! x

Laatst werd ik getipt door iemand die een krantenbericht had gevonden over een 'brief' die was gericht aan alle gescheiden ouders van Nederland. De brief werd geschreven vanuit het perspectief van een kind die gescheiden ouders heeft. Mijn ouders zijn gescheiden en ik kon me in deze brief helemaal vinden en ik denk dat ik mag spreken voor alle kinderen die gescheiden ouders hebben, ongeacht hun leeftijd. Ik hoop dat alle (gescheiden) ouders hier iets mee gaan doen en dat kinderen hierdoor hun gevoelens misschien beter kunnen verwoorden. "AAN ALLE GESCHEIDEN OUDERS VAN NEDERLAND Met deze brief willen wij jullie laten weten hoe wij ons voelen. 'Wij' zijn de 70.000 kinderen per jaar die op een dag te horen krijgen dat hun ouders uit elkaar gaan. Op die dag stort onze wereld in. Alles wat veilig en vertrouwd was wordt ineens anders. Veel van ons moeten verhuizen, naar een andere school, wennen aan jullie nieuwe liefdes en in het ergste geval 1 van de ouders heel erg missen. En dat doet pijn. We willen Zó graag allebei onze ouders in ons leven. Twee ouders die van ons houden en ons groot zien worden. Twee ouders die staan te juichen langs de lijn, trots zijn als we goeie cijfers halen en alles willen weten over ons eerste gebroken hart. Die samen op de eerste rij zitten als we examen doen en liefdevol hun eerste kleinkind vasthouden. Weten jullie wel hoeveel verdriet we soms stiekem hebben? Als we de boodschapper moeten zijn. Als we moeten luisteren naar de gemene dingen die jullie over elkaar zeggen. Als we zien dat jullie elkaar negeren waar we bijzijn. Weten jullie wel hoe moeilijk het is om van jullie allebei te houden, terwijl dat soms van 1 van jullie niet mag? Dat we dan maar niks zeggen over hoe leuk het weekend was? We voelen ons verscheurd tussen de twee mensen waar we zoveel van houden. We voelen ons schuldig als we het leuk hebben bij de ander. We voelen ons verantwoordelijk voor jullie geluk. Meestal zijn jullie zelf na een tijdje weer gelukkiger. Maar voor ons is dat vaak niet zo makkelijk. Sommigen van ons houden er de rest van hun leven last van. DUS MOGEN WE JULLIE EEN PAAR DINGEN VRAGEN? - Laat ons alsjeblieft geen kant kiezen - Maak geen ruzie waar we bij zijn - Zeg geen slechte dingen over elkaar tegen ons - Geef ons de tijd om te wennen aan de nieuwe situatie - Luister écht naar wat we te zeggen hebben - Geef ons de ruimte om van jullie allebei te houden - Vergeet niet dat jullie samen voor ons hebben gekozen Een scheiding voelt als een veilig huis dat ineens helemaal verbouwd wordt. Muren eruit, nieuwe vloerbedekking, ander behang. Eerst is het 1 grote puinhoop en dan komt er heel langzaam iets moois tevoorschijn. Laat ons rustig mee verven en vraag ons wat we van het uitzicht vinden. Zo bouwen we met jullie samen aan een nieuw huis. Met hier en daar een barst of een kapotte dakpan. Maar wel warm, veilig en stevig. Een plek waar wij ons weer THUIS voelen. De sleutel hebben jullie net gekregen. X"

Hallo beste ouders die naar villa pinedo kijken ik zou u vandaag een paar tips geven Als uw zoon of dochter boos is of verdrietig. Eerst bij de boos heid Tip 1 : naar zijn of haar kamer sturen ( dat trukje heb ik van een soort activiteit : Alleskids als u interesseert met die activiteit kunt u via internet op zoeken dan zou er iemand ontmoeten ( zeg maar ) die uw zoon of dochter kan helpen:) ) MAAR als u uw zoon of dochter naar de kamer wilt sturen kunt u beter op een aardige manier doen zoals ... Wil je misschien naar je kamer gaan?? Of hoeft je niet afte koelen??? Dat werk beter dan ga naar je kamer ...!!!! Dat zou minder werken. Tip 2 : even met rust laten Tip 3 : over vergeven bijv als uw kind slechts deed of rusie heeft : als u denkt dat uw zoon of dochter spijt had wat hij heeft gedaan bij de ruzie's dan komt het goed!! Tip 4 : met uw kind(eren) gaan picknicken of naar de pret park als hij het wil # laat uw kind denken dat uw van de kind hou ik weer zeker dat uw van u kinderen hou maar toch nog even proberen:) proberen is altijd goed!! Dat was het een beetje eigenlijk ik ben blij als u die berichtje leest en gebruikt veeeeeeeel succes Groetjes Yuki

Beste Gescheiden ouders van Nederland, Via deze weg wil ik jullie allemaal zeggen stop met jullie belang boven die van ons te zetten. Ja jullie kunnen niet door 1 deur, ja jullie haten elkaar, ja jullie mogen elkaar niet. Dat weten we maar dat betekent niet dat wij dat ook moeten doen! Mijn vader heeft 2 jaar geleden een einde gemaakt aan zijn leven. En waarom omdat mijn moeder koste wat kost. mij bij hem weg wilde houden. Jarenlang rechtszaken etc simpel gezegd me moeder werkte alles tegen en me vader wil aan alles meewerken. Eindstand bij me moeder wonen en me vader 1 keer per week zien en met geluk in de vakantie bij hem mogen zijn. Maar mijn moeder luisterde niet. Dus elke keer ruzie als me moeder mij niet naar me vader liet gaan. Totdat mijn vader er niet meer tegen kon en een einde maakte aan zijn leven. Mijn moeder was niet eens verdrietig. Ik kon het niet geloven me wereld storte in. Ik heb de dagboeken van me vader gelezen die hij mij achterliet. Want hij wilde mij laten zien dat hij alles had geprobeerd. Ik woon nu in een pleeggezin want ik ben niet alleen me vader kwijt ook me moeder want die wil ik nooit meer zien. Als ze nou had geluisterd of gewoon mij had laten gaan naar me vader. Was hij er nu nog dat weet ik zeker! Als je dit ooit lees mama had geluisterd. Dus ouders van Nederland STOP met ruzie maken en elkaar of een ouder frustreren. Maar luister naar ons wij kinderen hebben ook iets te willen en zeggen. Groetjes Jason

Hallo, Sinds twee jaar zijn mijn ouders gescheiden. Het is een vechtscheiding geworden. Waarbij mijn vader de scheiding niet heeft willen accepteren. Mijn vader wilde niet doorkrijgen dat, door de strijd die hij voerde, ik eraan kapot ging. Die persoon wist altijd precies wat 'goed voor mij was'. Mijn vader wilde niet luisteren naar wat ik het liefste wilde, maar wat voor hem het beste was. Als hij zijn zin niet kreeg dan dreigde hij met allemaal 'stappen' die hij zou ondernemen tegen mijn moeder. Dit terwijl het bijna nooit aan haar lag. Hij zocht iemand om zich op af te reageren en mijn moeder was de zondebok. Mede, omdat zij alles opzij zette voor mij als ik wat nodig had. Mijn vader had alleen maar tijd voor zijn hobby en keek alleen maar mij om als hij daar tijd voor had. Hij begreep ook nooit waarom ik dingen deed. Hij had het idee dat ik me tegen hem keerde. Dit ten onrechte. Hij wilde mij niet begrijpen en mijn keuzes niet accepteren. Als ik hier iets over zei tegen hem dan was het allemaal mijn fout of die van mijn moeder. Het lag nooit aan hem. Ik had hier zoveel last van dat ik op mijn achttiende heb besloten het contact te verbreken, zodat er een last van mijn schouders af zou vallen en ik verder kon met mijn leven. Het advies wat ik ouders wil geven die uit elkaar gaan is: Luister naar je kind(eren). Neem de tijd voor ze en denk niet het zelf allemaal beter te weten. Dat is niet goed voor de kinderen. Zij hebben al genoeg moeite met de scheiding. Laat staan dat die dan ook nog eens over de ruggen van de kinderen gespeeld gaat worden om er zelf als ouder beter van te worden. Je hebt in het verleden voor je kind(eren) gekozen. Wees dan ook na de scheiding de ouder die zij stuk voor stuk verdienen. Je eigen kinderen moeten boven je eigen belang staan. Wees er in zo'n moeilijke tijd voor ze, want ze hebben je nodig!

Eilandjes Een dochter. Dat ben ik. Op hun voorwaarden, vooral als stortplek voor hun pijn en verdriet. Een zus. Dat ben ik. Onzichtbaar. Een tante. Dat ben ik. Maar ik mag geen tante zijn. Vanwege haar pijn en verdriet. ZIJ kozen ervoor, Om jong te trouwen en kinderen te krijgen. ZIJ kozen ervoor, Om jong te scheiden omdat ze toch niet goed bij elkaar pasten. ZIJ koos meteen weer voor een nieuwe man. De stiefvader die al snel vader werd genoemd. Want als je 2 en 1 jaar bent, Wat weet je dan? Het contact met HEM werd stopgezet. Een vaag vermoeden….zeker weten dat deed niemand niet. HIJ is voor altijd beschadigd. HIJ heeft zijn dochters niet op zien groeien, ZIJN dochters hebben hem gemist. IK heb HEM gemist. Een nieuw gezin was snel gevormd. Met de geboorte van een broertje erbij. De 2 dochters van de verkeerd gemaakte keuze eerder in HAAR leven, Zijn opgegroeid met precies deze stempel. BAM. “Ik was er nog niet klaar voor…” Maar daar hebben WIJ als dochters nooit om gevraagd. WIJ wilden liefde, warmte, erkenning, Maar bovenal, Een veilig en geborgen gevoel. Dat WE wel welkom waren in de wereld, Dat WIJ er ook mochten zijn. Dit verhaal kent geen happy end. Zus weggelopen van huis, Leeft haar eigen leven met haar eigen gezin. Haar moeder heeft ze “emotioneel begraven” En alles en iedereen die enige binding daarmee heeft Duwt zij weg uit haar leven. Mijn pech? Dat ik vooral qua uiterlijk op HAAR lijk… En mijn binding met HAAR niet op wil geven. 2e huwelijk van HAAR heeft ook geen stand gehouden. Wat wil je als je bent getrouwd met een homo? Nu leeft ZIJ voor haar 3e man. ZIJ is de rode draad in dit gehele verhaal, Maar natuurlijk ligt het niet aan HAAR… HIJ heeft zijn gelijke gevonden, Inmiddels voor de 2e keer getrouwd. Met iemand die net zo wereldvreemd is als HIJzelf… De enige wereld waar zij samen in leven, Is hun eigen contactgestoorde wereld. Broerlief leeft ook zijn eigen leven. Horen of zien, daar blijft geen tijd voor over. Geef hem eens ongelijk? Goede baan, druk sociaal leven, En familie altijd op de laatste plaats. Eilandjes. Dat zijn WE geworden. Een ieder met zijn en haar eigen pijn en verdriet. Tot elkaar komen, Dat lukt helaas niet. De emotionele tools om duurzame relaties op te bouwen, Vind ik nu pas, Later in het leven. Alleen. Ondanks in plaats van dankzij, Kom ik heel langzaam vooruit. Trots ben ik zeker wel, Maar oh, wat doet dit ongelooflijk veel pijn. Eilandjes. Ouders van nu, denk goed na!!!

Maandag, dinsdag en woensdag ben ik bij mijn vader en donderdag vrijdag zaterdag en zondag ben ik bij mijn moeder. Dat is een goede afwisseling vind ik. Je krijgt allebei je ouders veel te zien.

Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik 5 was. Op dat moment heb ik er weinig van gemerkt. In het begin zag ik m'n vader af en toe nog maar later helemaal niet meer. Als kinderen uit m'n klas vroegen waar m'n vader was zei ik altijd dat ik geen vader had zodat ik het niet hoefde uit te leggen. Het boeide me toen nog niet zoveel. Later merkte ik steeds vaker dat ik m'n vader wel miste. Hij was er niet toen ik naar de middelbare school ging. Niet toen ik me voor het eerst moest scheren enz. De man waar ik vroeger tegen op keek was er niet op de momenten dat ik hem nodig had. Als jongetje zonder rolmodel is het heel lastig opgroeien. Er was niemand voor me om m'n mannelijke vragen te beantwoorden. En hoe ouder ik word des te meer ik me begin te beseffen hoe erg ik me vader gemist heb. Na 15 jaar heb ik besloten om toch te proberen contact met hem te zoeken. Dit was helaas tevergeefs. Ik snap dat het na zo'n lange tijd moeilijk is, maar ik heb na wat pogingen niks van hem gehoord. Ik kan me er gewoon niet bij neerleggen dat de man waar ik vroeger zo tegen op keek me zo laat zitten. Ik zal me vader waarschijnlijk nooit echt leren kennen. Ik ken hem alleen vanuit herinneringen en die zijn na 18 jaar steeds moeilijker in stand te houden. Ook al heb ik niks mee gemaakt van de scheiding zelf, de gevolgen zijn erg vervelend. Iets wat je niet gehad hebt kan je niet missen, blijkbaar kan dat dus wel.