Lieve Ouders, Als kind zijnde is de scheiding van je ouders het ergste wat je mee kan maken. Sommige ouders spelen de scheiding heel erg over de rug van hun kind om. Zoals mijn ouders al 12 jaar doen. Ik ben een postduif en waarom? omdat mijn moeder niet meer met mijn vader wil praten. Ik heb ADHD en ik ben heel snel gestresst. Muziek houd mij rustig. Ik merk gewoon dat meerdere kinderen steeds vaker de dupe zijn van wat ouders uithalen. Vecht het lekker samen uit. Betrek alsjeblieft je kind er niet bij! Ik doe het kappersvak en eindelijk ben ik ook geslaagd voor een diploma. Ik heb er voor moeten vechten terwijl mijn ouders zelf ook bezig waren elkaars leven zuur te maken. Kinderen hebben gauw door als er iets mis is hoor! Vooral de scherpgezinde.... Geloof me nou, ook kinderen merken het wanneer jullie weer eens lekker bezig zijn. Ik ben ontzettend kwaad geweest op allebei mijn ouders. Maar houd dit in je achterhoofd: AMOR PARA SIEMPRE De echte ouders weten dat hun kinderen heel veel van hen houden. Maar stop met vechten. Overleg dingen niet als een stel wilde dieren. Maar doe normaal!!!!

heb je ruzie ga dan even weg je moeder blijft huis en je vader stapt in de auto of anders om

Ik ben nu 23 jaar en het resultaat van een vechtscheiding. Twee jaar lang hebben de ruzies tussen mijn ouders geduurd voordat daadwerkelijk de scheiding daar was. Hoewel mijn ouders mij en mijn broertjes ons nooit (fysiek) iets hebben aangedaan verwijt ik ze veel. Ik zie mijzelf nog een verklaring afleggen op het politiebureau tegen een van mijn ouders. Na de scheiding ben ik bij mijn moeder blijven wonen. Ik was 15 jaar toen ik de keuze moest maken en werd door mijn moeder afgezet in de rechtzaal. 15 jaar lijkt oud genoeg, maar waar kies je in godsnaam voor? Zeker met je moeder buiten de deur die het liefst ziet dat je bij haar komt wonen. Ik wilde niet kiezen, waarom konden ze niet zelf iets besluiten? De scheiding is na het daadwerkelijke scheiden eigenlijk nooit gestopt. De schulden hebben ervoor gezorgd dat mijn moeder al snel een nieuwe vriend zocht. Ik was zo boos, we zouden het met zijn 4en doen en daar kwam de ene na de andere oelewapper solliciteren voor een relatie met mijn moeder. Met mijn vader heb ik na de scheiding 8 jaar geen contact gehad. Pas sinds een maar maanden heb ik het roer omgegooid. Ik wil geen slachtoffer meer zijn en mijn leven mag nu voor het eerst om mijzelf gaan draaien. Na een ruzie tussen mij en mijn moeder heeft ze beweerd dat ik als kind nooit iets te kort gekomen ben. Ik ben het daar niet mee eens. En dat ze dat niet inziet vind ik moelijk te vergeven. Twee weken geleden heb ik weer contact opgenomen met mijn vader. Ik miste hem ontzettend en het was alsof er een deel van mijzelf ontbrak. We bouwen het nu langzaam weer op. Mijn boodschap aan ouders? Het enige wat je voor je kinderen kan doen is zorgen dat de relatie met de andere ouder goed blijft. Dat ben je ze verplicht. Kun je dit niet zelf schakel dan hulp in, maar erken in ieder geval het probleem. Ga niet akkoord met kinderen die "hun vader niet meer willen zien". Ze willen hem zien, ze willen jou niet in de steek laten. Vertel je kinderen niet waarom je een hekel hebt aan de andere ouder. Dat is iets wat je met vrienden bespreekt. Voor je kinderen ben je een ouder. Het maakt niet uit hoeveel eten, cadeaus of uitstapjes je met je kinderen regelt, dit is allemaal compensatie, omdat ook jij (hoe groot je haat ook is) ziet dat ze iets missen.

probeer de ruzie te ontstaan door even weg tegaan uit de situatie dan kan je even relaxen

Hou ruzies niet verborgen voor je kind!! Ze horen alles! Ookal doen ze alsof ze het niet gehoord hebben... Zelf luister ik vaak aan de trap en als iemand komt ren ik geruisloos naar een andere kamer en doe alsof ik vrolijk ben en een liedje zing... Maar daarna krijg ik pijn van woorden die zijn gevallen en een moeder die steeds zegt: Sssssstttt!!!! Ik wil mijn kind er niet bij betrekken!!! Hopelijk word er iets mee gedaan! Xx

ik vind het vervelend dat wij de kinderen afhankelijk zijn van de scheiding en er onder leiden.

Hallo, ik wil mijn verhaal ook even kwijt. Toen ik drie was gingen mijn ouders scheiden. Ik kreeg een omgangsregeling met mijn vader. Toen ik zes was kwam hij mij niet meer halen. Hij koos voor zijn eigen leven. Vijf jaar lang heb ik geen vaderfiguur gehad. Hoe ouder ik werd hoe meer ik besefte dat er iets niet klopte. Ik was verdrietig, maar liet er weinig van merken. Op mijn elfde was ik buiten aan het spelen met mijn neefje. Er kwam een man op me afgelopen en vroeg of ik zijn kind was. Ik raakte overstuur en ging huilend naar binnen. Even later stond hij aan de bel. En opeens wilde hij weer contact. Die kwam er ook. We bouwden het langzaam op van een uur per dag naar een weekend. Ik was blij dat hij weer in mijn leven was ondanks dat hij eerst niks met mij te maken wilde hebben. Helaas was dat van korte duur. Inplaats van leuke dingen te doen en te vragen hoe gaat, deed hij alleen maar zijn eigen ding. Hij belde ook op, niet om een leuk gesprek te voeren, maar om mij pijn te doen en te kwetsen. En dat heeft een aantal jaren geduurd. Uiteindelijk durfde ik voor mezelf op te komen. Ik vertelde hem dat zijn uitspraken niet kan. Helaas luistert hij naar niemand. Ik was weer terug bij af. Ik ben teleurgesteld, verdrietig en ook boos. Gelukkig kan ik er steeds beter over praten. door een aantal gesprekken besefte ik dat dit niet goed voor me is. Door zijn gedrag heb ik nog niet kunnen genieten van mijn jeugd. En waarom hij zo doet heb Ik nog steeds geen antwoord op. Nog elke dag hoop ik een vader terug te krijgen die ik kwijt ben. Laat je kinderen nooit vallen. Ze hebben je harder nodig dan je denkt.

Dag ouders, Hier een beetje advies van een levensechte ervaringsdeskundige! Ik was helemaal niet van plan om advies te gaan geven, maar na alle berichten van kinderen die ik hier heb gelezen voel ik me toch geroepen! Ik denk dat het als ouders heel belangrijk is om de problemen met de partner voor jezelf te houden. Bespreek geen echtscheidingszaken met je kinderen, voel je je naar door alle gebeurtenissen? Bel een vriend/vriendin, schrijf een brief doe er wat mee, maar laat je kinderen met rust. Die vinden het niet fijn om te horen, en voelen zich gedwongen te kiezen. En dat is niet oké! Heb geen ruzie in de buurt van je kinderen. Tuurlijk mag je wel eens boos zijn op je (ex)partner maar zorg dat je kind daar geen last van heeft. En dan niet alleen je best doen, gewoon echt doen! Jullie zijn tenslotte de volwassenen dus gedraag je ook zo! Zorg voor een goed contact met de expartner. Natuurlijk heb je daar twee kanten voor nodig, maar doe je uiterste best. Heb goed overleg over het kind, in principe MOETEN jullie communiceren zoals jullie dat ook zouden moeten doen als jullie nog bij elkaar waren. Dat jullie uit elkaar zijn betekent niet "nou dan gaan we het kind nu op onze eigen manier opvoeden". Zorg dat je normen en waarden met elkaar overlegt, regels en dergelijke. Zorg voor een gemakkelijk contact en wees normaal. Wees er van op de hoogte dat jullie ouders.. verantwoordelijk zijn voor de situatie. Ja jullie beide, en dat ook jullie beide ervoor moeten zorgen dat het kind er zo min mogelijk last van heeft. Ook als je man is vreemd gegaan, en het ECHT ALLEMAAL ZIJN SCHULD IS, ook dan ben jij nog steeds moeder van je kinderen, en hoor je die rol te vervullen. Gebruik NOOIT maar dan ook NOOIT je kind als wapen tegen je expartner. In de zin van, je mag hem nooit meer zien. Om de ander te pijnigen omdat hij of zij je heeft gekwetst. Op het moment dat je dat gaat doen ben je een hele slechte ouder voor je kind. Jij hebt ervoor gekozen om een kind te nemen. Dus vanaf dat moment, is het kinds welzijn het belangrijkst. Dus niet het feit dat jij gekwetst bent, nee, je kind is het belangrijkst. En die heeft hoe dan ook beide ouders nodig! Zorg voor een goede omgangsregeling met beide ouders. Of het nou co-ouderschap is, om het weekend, geef het een naam. Maar zorg voor een DUIDELIJKE en GOEDE omgangsregeling. Dus niet op het laatste moment aan laten komen. Het kind zelf laten beslissen is ook geen goed idee. Je moet je kind niet in die positie willen zetten. Maak de keuze voor het kind (zeker tot een jaar of 15). En laat ook geen discussie bestaan over het feit of een kind wel of niet naar de vader/moeder gaat. Tips bij co-ouderschap: wat ik heb gemerkt bij co-ouderschap is dat problemen bij kinderen veeeeel later worden opgemerkt, omdat ouders niet goed met elkaar communiceren. Het is van uiterst belang om eventueel een schriftje te hebben waarin je alledaagse gebeurtenissen kan beschrijven (en natuurlijk telefonisch contact), want problemen bij kinderen sudderen zo veel te lang door. Met een schriftje, herken je problemen sneller, herken je patronen en dergelijke. Maar ook om beide ouders goed op de hoogte te houden van hoe het met het kind gaat. Nouja, ik geloof dat ik nu wel uitgeraasd ben. Bovenstaande tips gelden natuurlijk niet voor gevallen waar een van de ouders niet helemaal in orde is, als het gaat op verwaarlozing, huiselijk geweld, verslaving en dergelijke. In zo'n geval is het raad plegen van een instantie de beste keuze, en is het belangrijk om te doen wat het beste is voor het kind. En dat voel je als ouders hopelijk goed genoeg aan! Ik kom waarschijnlijk nogal betweterig over, maar het gaat me behoorlijk aan het hart als ik sommige verhalen van kinderen lees. Vriendelijke groet, Sabien

Het is inmiddels 26 jaar geleden, ik was 10 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik ben het resultaat van een vechtscheiding. Tot op de dag van vandaag zijn mijn ouders niet instaat met elkaar te communiceren. Het gevolg is dat ik nog steeds extreem veel moeite heb met het maken van keuzes, ik wil namelijk niemand teleurstellen. Als 10-jarige heb ik een onmenselijke keuze moeten maken, wil ik bij mijn moeder of vader blijven. Ik kan me nog bijzonder goed herinneren dat ik mijn keuze moest opschrijven voor de rechter. Probeer het je eens voor te stellen! Als 10-jarige je keuze op papier te moeten zetten. Hoop dat het vandaag de dag beter geregeld is. Ikzelf heb geen kinderen, ik weet wel waarom. Mijn advies aan ouders; begin niet aan kinderen als je er niet klaar voor bent. Kinderen krijgen lost relatieproblemen niet op. Mocht het te laat zijn, ga je dan niet gedragen als een hufter. Vergis je niet, kinderen zullen het gedrag van hun ouders nooit vergeten. Gr., Michiel

Beste ouders en jongeren op villa pinedo, Ik wil mijn verhaal delen omdat ik hoop dat jongeren zich erin herkennen en er misschien iets aan hebben. Toen ik elf was gingen mijn ouders scheiden (ik ben nu vijftien). Mijn moeder wou graag scheiden maar mijn vader niet. De reden waarom mijn moeder wou scheiden was omdat ze ontdekt had dat ze op vrouwen viel. Daarnaast liep het huwelijk van mijn ouders sws al niet zo goed. Mijn vader was heel verdrietig en voor mijn moeder was dit alles natuurlijk ook niet gemakkelijk. Ik weet nog goed hoe het was om te verhuizen, ik had hiervoor nog maar in één huis gewoond. Mijn moeders nieuwe vriendin kwam bij ons in huis wonen in de eerste maanden. Ik wist dat mijn moeder haar al kende voor de scheiding maar durfde/ durf nooit te vragen of ze is vreemdgegaan. De nieuwe vriendin van mijn moeder was een ontzettend complex persoon. ze was emotioneel onstabiel of zoiets opnieuw hier wat vragen waar ik geen antwoord op heb gekregen/krijg. Mijn moeder maakte het uit met haar en dat was een opluchting. Maar nu ging mijn moeder nieuwe vrouwen daten. Ik wou dat ze iemand vond maar had aan de andere kant geen behoefte aan nieuwe aanplak. Mijn moeder zien met een vrouw was trouwens echt heel erg wennen voor mij. Mijn vader kreeg op een gegeven moment ook een nieuwe vriendin. Op dit punt in mijn verhaal zijn we nu. Met uitzondering dat mijn moeder weer naar een man opzoek is. Ik heb het verhaal misschien niet zo net opgeschreven maar het doet voor mij veel pijn om aan het geheel terug te denken. mijn tip voor ouders: Ook al doet de waarheid nog zo'n pijn, vertel hem toch aan je kind. Ik heb de pijn in kleine stukjes verwerkt over een lange tijd en dat wens ik niemand toe. Dus wees in een keer duidelijk en speel open kaart. bedankt als je dit hebt gelezen ! x