Resultaat van vechtscheiding

He michiel, Vervelend verhaal man. Jammer dat de scheiding zo'n impact op je heeft achter gelaten. Mijn ouders zijn zelf ook 8 jaar geleden gescheiden, en ze communiceren ook niet meer. Ik ben het ook helemaal eens met je advies, niet aan beginnen als je er niet klaar voor bent. Maar waarom wil je geen kinderen? Als je zelf hebt gezien hoe het niet moet, dan kan je jij (mocht het zover komen) laten zien hoe het wel moet? Wat betreft het maken van keuzes, je zal bijna altijd wel iemand teleurstellen, ook al wil je dat niet. Doe gewoon wat voor jou het beste is. Take care man! Simon

Hey Michiel, Dank je voor je verhaal! Tof dat je dat hier met ons deelt. Ik herken me heel erg in jouw verhaal: Mijn ouders communiceren ook 0,0 en hebben dat ook nooit gedaan. Laat staan het keuzes maken: Ook ik ben ALTIJD bang om mensen teleur te stellen. Je bent hier niet de enige mee. Het is niet normaal voor een 10-jarige om zo'n ingrijpende keuze te moeten maken. Mijn advies wat keuzes betreft: Zoals Simon hierboven al zegt, je zal altijd wel iemand teleurstellen (waarschijnlijk). Je kunt nooit iedereen pleasen. Zolang je maar onthoudt dat je dicht bij jou blijft. Elke keuze die je maakt is voor jou de goede keuze, zolang je jezèlf maar niet teleur stelt. Jij spreekt waarheden als je het over kinderen hebt! Nooit te vroeg aan beginnen, eigenlijk zou het altijd een weloverwogen keuze moeten zijn. Eerlijk gezegd vind ik het wel jammer dat je zelf geen kinderen hebt; kinderen zijn heerlijk en jij hebt nu zo'n goed voorbeeld van hoe het NIET moet, dat is een enorme drijfveer om die fouten juist niet te maken! Nogmaals dank voor het delen van je verhaal, en ik wens je veel succes. Liefs, Emma

Hoi Michiel, Bedankt voor het delen van je verhaal! Zo zie je maar, het laat je nooit echt los wat er is gebeurd. Dat is inderdaad zeker iets waar ouders rekening mee moeten houden, daar ben ik het helemaal mee eens. Mijn geluk was dat mijn ouders geen vechtscheiding zijn aangegaan, maar toch had ik altijd het gevoel dat ik moest kiezen en dat was al rot. Dus ik kan me voorstellen hoe traumatisch het moet zijn geweest op dat moment dat jij daar als 10-jarig jongetje bij de rechter zat om je keuze op te schrijven. Dat je moeite hebt met keuzes maken in de angst om mensen teleur te stellen... Je MAG mensen teleurstellen, het is niet leuk en het zal nooit iemands bewuste keuze zijn. Je kunt het niet voorkomen. Ik ben ervan overtuigd dat als je maar jezelf bent en blijft, dan valt iedere gemaakte keuze uit te leggen. Je hebt geen kinderen om de reden ze te behoeden van al die zorgen waarmee jij moest 'dealen', dat is logisch. Aan de andere kant weet jij inderdaad WEL wat een kind nodig kan hebben. Bekijk het dus vooral eens van de andere, positieve kant. En dat kun je, want je weet al hoe het NIET moet ;-). Ik ben het overigens eens met je advies: niet beginnen aan kinderen als je er niet klaar voor bent. Bedankt voor het delen van je verhaal en veel succes! Liefs, Femke