Mijn papa neemt mij soms mee naar zijn vriendin. Mama kent papa's vriendin ook. Dan slaap ik daar. Papa zegt dan dat ik tegen mama moet zeggen dat ik thuis slaap. Maar dan ben ik aan het liegen. Ik vind dat heel spannend. Moet ik liegen?Mag ik het ook tegen mama zeggen?

Hoi, ik ben Cato en 10 jaar oud. Mijn ouders zijn gescheiden. Om het weekend ga ik naar mijn vader en in de weekenden. Maar ik ga op het moment met tegenzin en ik wil niet meer naar mijn vader. Wat kan ik hiermee, hebben jullie tips?

Ik heb gescheiden ouders, daar heb ik niks tegen.Mijn vader heeft een vriendin en die heeft ook kinderen. Ik vind haar en de kinderen heel aardig maar we gaan vaak iets met z’n zevenen doen : papa, ik , die vriendin, de drie kinderen en mijn broertje. Het gebeurt alleen wel vaak dat we iets met z’n zevenen doen, daar heb ik niet altijd zin in😤. Soms vind ik het wel leuk maar niet altijd. We doen het bijna elk weekend als we bij papa zijn. Daarom heb ik bijna geen tijd om met mijn vader alleen of met mijn vader en broertje te zijn dat vind ik erg jammer 😢. Heeft iemand tips voor mij hoe ik dit tegen mijn vader kan zeggen???

Ik wil op een of andere manier wil ik niet dat mijn vader een nieuwe vriendin krijgt. Dit is niet omdat ik het hem niet gun maar omdat wij met z’n alle na de scheiding zo hecht en close zijn geworden, dat ik dan bang ben dat dat nooit meer hetzelfde zal zijn. En wat als ik haar niet leuk vind? Of als ik haar juist wel leuk vind, is dat dan oneerlijk tegenover mijn moeder? Want met mijn moeder hebben we ook een super goede band. Die keuze is natuurlijk niet aan mij maar omdat het zo nieuw voor me is, weet ik niet zo goed wat ik er nou precies van moet vinden en hoe ik erop moet reageren.

Hoi, ik ben Annelot en ik ben 17 jaar oud. Ik heb een enorme frustratie. Ik woon nu bij mijn vader en ik wordt binnen kort 18 en dan mag ik zelf gaan beslissen of ik bij Mijn vader blijf wonen of dat ik bij mijn moeder ga wonen ( wat ik heel graag zelf wil ) nu heeft mijn vader gezegt dat als ik de beslissing maak om bij mijn moeder en ik gaan wonen dat ik nooit meer terug bij mijn vader mag gaan wonen. Ik voel me hier heel verdrietig over. Het voelt alsof ik gemanipuleerd wordt om bij hem te blijven wonen. Wat kan ik doen? Want ik wil al zo lang bij mijn moeder kunnen wonen.

Komt het door mij?

Mijn vader heeft een zware vorm van autisme. Ik kan me ook niet herinneren dat mijn ouders daardoor ooit geen ruzie hadden. Mijn broertje(9) heeft waarschijnlijk ook autisme en ik ben hoogbegaafd. Misschien is er wel iemand die weet dat dat geen goede combinatie is. Mijn moeder is nou al anderhalf jaar longcovid en is in de tussentijd nog in een auto-ongeluk terecht gekomen en nog een keer besmet. Mijn ouders zeggen dat ze nog wel van elkaar houden, maar ze gaan nou wel scheiden, omdat dat beter is volgens hen. Mijn vader slaapt nou al een paar jaar drie nachten in de week bij mijn grootouders. Het gevoel van scheiden voelt zo anders en heftiger dan dat het over een paar jaar zal zijn. Mijn broertje heeft dus ook vaak uitbarstingen waar ik ook al slecht tegen kan. Zodra ik met mijn moeder ben, zeurt zij over dingen die mijn vader heeft gedaan(goed bedoeld) en andersom is het precies hetzelfde. Omdat ik hoogbegaafd ben, is het voor mij ook veel lastiger om vrienden te maken, dus heb ik in mijn omgeving niemand waarbij ik mijn verdriet en vragen over hoe het later zal zijn, kwijt kan. Ik heb altijd het gevoel al gehad dat niemand mij snapt, en daarom heb ik het gevoel dat ik alles alleen moet doen. Ook komt daar de boosheid van mijn broertje over mijn ouders ook nog bovenop. Ik zit nu in de eerste klas en op school heb ik 1 vriendin, maar die vertrouw ik voor dit ook niet goed genoeg. Ik heb 1 andere hoogbegaafde vriendin, maar die zie ik bijna nooit, omdat zij altijd druk is

Hoi, ik ben 14 jaar en mijn ouders zijn vorig jaar gescheiden. Ik woon 3 dagen bij mijn vader en 4 dagen bij mijn moeder. Ik vind het heel vervelend om steeds te verhuizen, ik wil graag 1 plek. Mijn zusje wil niet bij mijn vader slapen en gaat maar 1 middag in de week. Dat vind ik niet eerlijk, want ik moet wel steeds heen en weer. Hebben jullie tips om het makkelijker te maken?

Mijn ouders gingen toen ik negen was scheiden want mijn vader ging vreemd. Ik heb hier enorm last van gehad en ook dat er ruzies waren van dag en nacht, mijn vader mishandelde vaak en is de politie al 4 keer moeten komen omdat het niet goed ging. Nu hebben mijn ouders afgesproken dat ik 4 dagen naar mijn vader ga en 5 dagen naar mijn moeder. Als ik bij mijn vader ben is hij sinds pas enorm boos en zegt hij tegen zijn vriendin dat ik en mijn zusje te veel aan zijn hoofd zeuren en dat wij alles mis doen en dat raakte ons nog meer waardoor wij onze vader nog meer haten….. heeft iemand tips om hier mee om te gaan?

Toen ik 6 was begon alles… Ik begon mee te krijgen dat mijn ouders veel ruzie hadden. Alles vloog door de kamer veel geruzie en gescheld en ik moest als jong kind soms gewoon wegvluchten voor alles. Het was al heel lang aan de gang maar vanaf mijn 6/7de begon ik alles pas te beseffen. Toen ik 9 was gingen mijn ouders officieel uit elkaar. Mijn vader ging ergens anders wonen en het was beter zo maar toen… toen sloeg alles mis mijn vader werd eenzaam en kreeg een nieuwe vriendin en ging liegen en dingen doen die niet konden. Uiteindelijk verbrak ik het contact tussen mij en mijn vader voor 5 jaar lang… vorig jaar december heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en heb contact gezocht voor antwoord op al mijn vragen. Voor een tijdje liep dat contact goed maar ik merkte al snel dat ik na 10 minuutjes al helemaal boos werd in me zelf en dat werd steeds erger en erger…. Nu kan ik hem niet meer onder ogen zien zonder boos te worden op verdrietig. Mijn vader wil graag contact maar het lukt mij niet is het nu mijn schuld? Is dit nu dan mijn fout? Wat doe ik überhaupt fout? Zal ik me ooit over dingen kunnen heen zetten? Zoveel vragen gaan door me heen ben ik de enige die dit heeft?