hallo, In de tijd dat mijn ouders gingen scheiden was er veel geweld in huis. Niet alleen met woorden maar ook lichamelijk. Mijn vader kende zijn krachten niet. Toen de ruzies voor het eerst een ruzie uit de hand liep dacht ik dat het nooit meer zou gebeuren. Dat zeiden ze tegen mij en ik geloofde er heilig in. Maar na een paar weken ging het weer mis. Mijn vader en broertje hadden ruzie. Toen mijn broertje de telefoon kapot wou gooien, schopte mijn vader tegen zijn been. Hij kon daarna niet meer lopen of fietsen. Daarna kreeg mijn broertje steeds meer en ergere woede aanvallen. Mijn moeder liet het allemaal toe en liet zich helemaal in elkaar slaan door hem. Ook mijn vader deed niks. Omdat ik het gevoel had dat mijn broertje alle aandacht kreeg en iedereen maar dacht dat ik er geen problemen mee had ben ik zijn gedrag gaan nadoen. Gewoon om duidelijk te maken dat ik er ook nog was en dat ik er genoeg van had. Alleen was ik toen 11 en mijn broertje 9. Ik was dus een stuk sterker en daardoor liep het alleen maar meer uit de hand. Op gegeven moment moest zelfs de jeugdzorg er bij gehaald worden, omdat ik niet meer aanspreekbaar was. Pas na de scheiding zag mijn moeder in dat er hulp nodig was, en werd het snel een stuk rustiger. Maar eigenlijk was dat te laat. Ik heb nog veel last van de dingen die gebeurt zijn. Ik kan er niet tegen als mensen boos zijn en gaan schreeuwen enzo. En ik voel me ook erg schuldig over de dingen die gebeurt zijn. Na de scheiding is mijn relatie met mijn vader op de klippen gelopen. Hij deed er niks aan om ons te zien en we mochten alleen komen als het hem uitkwam. hij wou niet naar de dingen toe die ik erg belangrijk vond. Ook moest mijn broertje bijna stoppen met voetbal omdat hij hem niet wou brengen naar wedstrijden. Ik heb geprobeert met hem te praten over wat ik wou bij hem thuis maar dat lukte niet. Na een jaar had ik bij hem nog geen bed en was mijn kamer nog helemaal kaal ook was er nog geen tafel en aten we op kartonnen dozen. Toen ik nog een keer een gesprek met hem probeerde te voeren ging het helemaal mis. Hij heeft me voor van alles en nog wat uitgescholden en ik heb nu geen contact meer met hem. Ik ga binnenkort beginnen met gesprekken met een psygoloog en ik hoop dat dat helpt om de dingen te verwerken. Want ook al zijn we drie jaar verder, ik kan nog steeds elke klap horen alsof hij net is uitgedeelt.

In het kort leg ik mijn verhaaleven uit. Mijn ouders zijn in mei 207 overeengekomen dat zij uit elkaar gaan. Mijn moeder heeft het vermoeden gehad dat ik misbruikt werd door mijn vader. En heeftdat met de halfzus van mijn vader besproken maar ook met mijn toenmalige 15 jaar oude zus. Na 4 maanden werd mijn vader door de politie opgehaald. 2 jaar heeft het geduurd, voordat de rechtbank en politie verteld dat mijn vader vrij wordt gesproken. Ook is door de politie een aantal zaken gevonden en bevestigd dat mijn zusje niet de waarheid sprak en dat mijn moeder de leider was van het verhaal tegen mijn vader. Ik ben heel ziek geweest omdat het veel pijn heeft gedaan en ik mijn vader al jaren niet heb mogen zien. GGD jeugdzorg zegt tegenstrijdiger dingen dan kinderbescherming. Ik durf mijn vader niet aan toespreken. Ik zit tussen mensen van mijn moeder. En die veroordelen mijn vader. Ik ben radeloos. Wat kan ik doen..... Mijn vader haat mijn moeder. En wil ze niet meer spreken... Mijn zus die houd vol dat zij is misbruikt. Terwijl de werkelijkheid " het onderzoek" aangeeft dat zij niet naar waarheid verklaart !! Ik wil me vader weer zien en spreken... Maar weet het niet meer..... Ben radeloos en bang.

hallo mijn ouders zijn al geschijden toen ik nog in de buik van mijn moeder zat toen was mijn zus (13) 3 jaar dus al heel lang maar ik kan er niet meer tegenaan ik zie steeds zelf in mijn hooofd hoe mijn vader mijn moeder slaade en toen zij hij tegen mij hou je bek mijn vader ik mis hem heel erg ik vind het fijn om zo tgeen jullie te praten dus dankjewel als jullie mischien nog tips hebben.... Liefs anoniem

Hallo, Gisteren gebeurde er iets heel stoms. Mijn moeder heeft een nieuwe vriend en ze wil bij hem gaan wonen in Brabant. Ik wil niet weg hier omdat ik hier al mijn vrienden heb en ik woon hier al heel mijn leven. Ik wil ook wel mee omdat ik anders mijn moeder bijna nooit meer zou zien. Mijn vader wil natuurlijk niet dat ik weg ga omdat ik hém dan bijna nooit meer zou zien. Mijn vader is dus heel boos op mijn moeder, en gisteren heeft mijn vader mijn moeder uitgescholden. Ik ga al best lang naar een coach en ik heb nu besloten om met mijn moeder mee te gaan. Mijn vader is daarom nog bozer geworden, en daarom heeft hij mijn moeder uitgescholden. Later in de auto heeft hij ook nog allemaal slechte dingen over mijn moeder en mijn stiefvader gezegd. Mijn vader dreigt ook soms om naar de rechter te gaan en daar word ik heel erg bang van. Heeft iemand advies???? xx

Hallo villa pinedo Ik las het nos nieuws en zag een stukje over villa pinedo en ik vind dat ik mijn verhaal hier ook wel tussen kan zetten: Mijn ouders zijn ook gescheiden, 1x in de 2 weken ga ik naar mijn vader. Als ik daar ben is het meteen een andere wereld, ik geef om beide evenveel maar dat lijkt niemand te beseffen. Als ik erover praat vind mijn moeder altijd mn vader de slechterik en mn vader altijd mn moeder, je zou dan zeggen je hebt toch vrienden maar mijn ouders wonen niet echt dicht bij elkaar en mijn vrienden kiezen meestal voor de gene die zij kennen. Bij mijn moeder zijn de gesprekken altijd heel intelligemt en bij mijn vader die vind kattekwaad niet heel erg. Ik vind dit zo vreemd klinken net alsof ik een hulpeloos geval ben misschien is het goed om erover te praten maar zo voelt het niet het voelt altijd alsof ik een kant moet kiezen en het is ook zo raar ik ben half en half en die twee helfde mogen elkaar niet eens hoe kan ik dan ooit weten wat ik moet doen??? Het maakt ook niet zoveel uit ik vind het ookal is het al 10 jaar geleden nog steeds raar dat mijn ouders zijn gescheiden. X I

Ik moet gewoon even mijn verhaal kwijt... Mijn ouders zijn bezig met scheiden en mijn vader gaf helemaal niks om me. Maar nu de scheiding begonnen is, ben ik in eenkeer de hele wereld voor hem. Daarmee bedoel ik dat hij me nu in eenkeer heel veel smst en belt om te vragen hoe het met me gaat Hij wil nu ook heel vaak met me zwemmen. Ik bedoel, het is vast aardig bedoeld, maar volgens mij probeert hij me gewoon om te kopen...

hoi ik weet niet meer wat ik moet doen... mijn moeder is een monster!!!! waar je niks tegen kan zeggen of ze ontploft. mijn vader gaat er kapot aan. ze maakt elke dag ruzie over de kleinste dingen. ik probeer zo lief mogelijk te zijn, maar als ik een vraag heb kan ik het gewoon aan niemand vragen. omdat ze dan vind dat het een domme vraag is en dat ik niet slim genoeg ben. (ik zit verdomme op Gymnasium) ik denk dat ze in de overgang zit. mijn moeder is altijd wel fel geweest maar nu is het echt erg. ze zegt allemaal gemene dingen over mensen. soms denk ik: wat als je dood was zou ik dat dan erg vinden? en dan denk ik: WTF wat denk ik het is mijn moeder. maar hoe moet ik leven met een moeder die alles van je afneemt omdat je iets fout hebt gezegd of ietsje te stom keek. en ik snap ook niet meer wie ik moet geloven omdat mijn moeder precies het tegenovergestelde van mijn vader zegt. ik ben hier helemaal niet goed in en ik ben altijd al heel erg onzeker geweest. WAT MOET IK DOEN? snapt iemand mij? help me AUB

Beste villa pinedo, mijn ouders zijn gescheiden toen in 12 was, ik had er veel moeite mee en wist niet hoe ik dit moest verwerken. Ik ben heel veel gaan blowen hierdoor en blow nu nog steeds elke dag,ik heb het gevoel dat ik ben blijven hangen soort van en ik word maar niet volwassener. Mvgr Robbert

Heey villa pindedo, Mijn ouders hebben me begin januari verteld dat ze uit elkaar gaan, voor de verandering is het een moeder die de keuzes maakt. Ze zegt dat ze niet meer van mijn vader houdt, maar zowel voor mijn vader als voor mij kwam dit als een schok. Ik heb het er de afgelopen maanden moeilijk mee gehad. Ik probeer mijn gevoelens en gedachtes binnen te houden. Als iemand vraagt hoe het met me gaat zorg ik voor een waterdicht masker. Altijd maar mijn hoofd dat me verteld dat ze het alleen vragen omdat het "moet" en het antwoord er eigenlijk niet toe doet. Bindingsangst en gebrek aan vertrouwen noemen ze dat volgens mij. Ik beschuldig het gepest in mijn verleden en de continue verandering van vrienden van deze eigenschappen. Vrienden of familie zijn beide niet echt mijn houvast.. Ik ben enigst kind, de familie aan mijn moeders is radicaal anders dan dat ik ben en de familie aan mijn vaders kant woont in België. Het is dus niet zo makkelijk om er eventjes heen te gaan. Mijn ouders waren tot voorkort het enige werkelijk stabiele aspect van mijn leven. Om het alles nog iets beter te maken zit ik in mijn eindexamenjaar van de havo, moet ik volgend jaar gaan studeren. En alsof dat nog niet genoeg was is mijn vader al een aantal jaar werkloos en zullen we binnenkort allemaal in een situatie van persoonlijke faillissementen komen met als waarschijnlijke uitkomst de schuldsanering... één bepaalde uitweg lijkt op het moment erg aantrekkelijk, ook al weet dat het de verkeerde oplossing is en ik het zelf nooit zo ver zal laten komen! Ik weet niet meer wat ik wil, wat ik moet en wat de werkelijke antwoorden zijn.. Moet ik volgend jaar als net 17 jarige uit huis gaan? Moet ik alles met een vriendin delen? Of doe ik er beter aan een vertrouwenspersoon te zoeken? Hoe krijg ik de grip op mijn emoties terug en hoe deal je met een scheiding die maar door één iemand gewild is? Ik zit vol vragen maar bezit niet de kennis om erop te antwoorden... Groetjes, L.

beste villa pinedo, mijn ouders zijn al 5 jaar gescheiden, maar alles komt nu op, ik denk er als maar aan, ik heb tips nodig, ik kan niet meer slapen en nadenken op school. Het is vervelend. hulp zou fijn zijn groetjes anoniem