hoi, mijn ouders zijn al 20 jaar getrouwd, alleen 5 weken geleden werd mijn vader verliefd op een andere vrouw. Mijn ouders hadden toen heel erge ruzie en de dag erna vertelde ze het aan mij en mijn broertje. Later vertelde mijn vader dat hij niet meer verliefd was, maar dat hij behoefte had om alleen te zijn. Hij wou niet meer met ons verder. Mijn moeder heeft alles geprobeerd om hem hier te houden voor ons, ze wou alles doen. Maar afgelopen vrijdag heeft hij gezegt dat hij wou scheiden. En vanaf 1 april is hij dus weg. Ik snap nog steeds niet hoe hij in 5 weken zo kan veranderen, hij lijkt niet meer op de papa die hij daarvoor was. Ik maak me ook zorgen om mijn broertje, hij heeft het er heel moeilijk mee.

ik ben 10 jaar en ze zijn een half jaar geleden gescheiden. natuurlijk vond ik dat super stom want ik hoorde alle ruzie ook als ik in bed lag hoorde ik ze schreeuwen tegen elkaar. dan liep ik naar mijn broers kamer en mocht altijd even bij hem zitten. dat vond ik wel fijn. op een gevenement kwam ik terug van school en zag ik mijn moeder weg rijden en ik vroeg aan mijn vader wat er was gebeurt hij zei omdat mama hem zo vaak had uitgescholden (wat ook zo was) dat hij had gezegd : hat is hier geen hotel je gaat weg of je blijft zo lang je HIER maar vriendelijk doet!!!! ook tegen over de kinderen begrepen?!?!?!? dat had mijn moeder verkeerd opgevat en toen ging ze weg. ik had op mijn verjaardagen telefoon gekregen en drie dagen later kreeg ik een bericht van mama en die schreef : heey schat hoe gaat het met je ik ben nu in zeist en ik nou ja heb een nieuwe vriend ik weet zeker dat je hem aardig vind en ik ken nu al een langere tijd kom morgen met je broer naar je opa en oma (die ook in zeist wonen) oke love you!!! en zo is het begonnen na een tijdje kregen we co-ouderschap en toen was ik maandag en dinsdag bij mijn vader woensdag bij mijn moeder donderdag ook en vrijdag weer bij mijn vader zaterdag wisselde het af en zondag bij mijn moeder. dat vond ik super irritand en gelukkig is het nu week om week en komt mijn moeder weer in maarn woonde waar mijn vader woonde en mijn geboorteplaats is :)

Dag allemaal, ik ben achttien jaar oud en ik ben onlangs gestopt met mijn studie. Naast dat het de verkeerde keuze is geweest, werd de druk mij het allemaal te veel. De lange uren op school en de drie uur reistijd waren voor mijn gevoel nauwelijks te harden. Toen ik besloten heb om te stoppen met mijn studie, werd het gelukkig door mijn ouders met begrip onthaalt. Nou ja, door mijn moeder althans. Om even de achtergrond op tafel te gooien: mijn ouders zijn al elf jaar gescheiden, vanaf halverwege mijn zesde levensjaar. Mijn vader woont en werkt daarnaast ook nog eens in het buitenland (Rusland), wat hij al vier jaar doet. Mijn ouders hebben na de scheiding niet tot nauwelijks contact met elkaar, waarbij mijn vader zo nu en dan de nodige frustraties loslaat tegenover mij en mijn broers. Niet bepaald een happy ending na een scheiding. Daarnaast heb ik ook autisme. Ik zeg dit niet om mijn slachtofferrol versterken, maar omdat dat zo nu en dan wel voor de nodige onbegrip en het piekeren heeft gezorgd. Toen het in december al downhill ging. heb ik het beide ouders verteld. Eerst mijn moeder, want zij en ik hebben een erg sterke band. Ze zei dat ik het toen het er eerst met mijn vader over moest hebben. Ai, dat was het lastige deel, want sinds de scheiding zijn mijn vader en ik behoorlijk vervreemd van elkaar geraakt en ik wist dus niet hoe hij daarop ging reageren. Toen ik het vertelde was hij niet blij. Dat kon ik goed begrijpen, want mijn twee oudere broers hadden ook moeite met hun studie in het begin. Wat ik niet begreep, was dat mijn vader op een gegeven moment over mijn moeder begon te praten. Het was voor mijn gevoel het meest irrelevante waar je in zo'n gesprek mee op kon komen. Hij zegt dan dingen dat ik te mager ben vanwege mijn moeder, dat ik het niet goed doe in het leven vanwege mijn moeder, etc. Dit zorgde voor de nodige druk en angst, maar ik zag het in het begin als niets anders dan een gezonde schop onder de kont. Ik heb toen besloten om met mijn studie door te gaan. Het ging redelijk, moet ik zeggen. Maar, in de laatste twee weken, kreeg ik nare gedachtes over van alles. De druk van de studie plus mijn 'depressie' (heldere herinneringen aan de scheiding van vroeger) werd mij te veel. Ik ben op een gegeven moment door het lint gegaan. Ik ben toen naar mijn psycholoog gegaan en we hebben toen samen met mijn moeder besloten om per direct te stoppen. Nu moest ik het nog aan mijn vader gaan vertellen. Ik heb voor twee weken lang niets over mijn studie gezegd. Ik vond het erg lastig om met mijn vader erover te beginnen omdat ik bang was dat hij mij niet meer lief zou hebben en dat hij weer over mijn moeder zou gaan beginnen. Ik heb na die twee weken stilte heb ik samen met mijn moeder een mail geschreven met daarin mijn gevoelens over de hele situatie. Toen sprak hij nauwelijks tegen mij. Hij reageerde altijd kortaf als ik iets tegen hem zei. Dat duurde een tijdje. Ik heb daarna besloten om met hem erover te praten via Skype. Dit was misschien wel het meest ongemakkelijke gesprek ooit. Het gesprek ging als volgt: het ging eerst over hoe het met hem was in Rusland. Daarna kwam het gesprek over de studie. Ik heb uitgelegd wat ik allemaal op het moment doe (gitarist van een enthousiaste band, plus nog een baantje daarbij). Hij reageerde weer telkens kortaf en zij dat hij het allemaal 'wel prima' vond. Daarnaast zij hij ook nog eens dat "als ik maar naar mijn moeder en mijn psycholoog luisterde dat het wel goed zou komen", in zo'n verschrikkelijk sarcastische toon. Nu heb ik dus het volgende probleem: ik ben bang dat ik het verkeerde heb gedaan door te stoppen met mijn studie en daarmee mijn vader diep teleurgesteld heb. Maar tegelijkertijd vind ik zelf dat als ik door was gegaan, dat ik mijzelf op een gegeven moment van wel kant had kunnen maken. Deze twee gedachtes van de ene kant schuld en aan de andere kant opluchting maken mij gek en ik weet dus niet wat ervan moet vinden. Het knaagt als een malle aan mijn geweten. Help!

Eilandjes Een dochter. Dat ben ik. Op hun voorwaarden, vooral als stortplek voor hun pijn en verdriet. Een zus. Dat ben ik. Onzichtbaar. Een tante. Dat ben ik. Maar ik mag geen tante zijn. Vanwege haar pijn en verdriet. ZIJ kozen ervoor, Om jong te trouwen en kinderen te krijgen. ZIJ kozen ervoor, Om jong te scheiden omdat ze toch niet goed bij elkaar pasten. ZIJ koos meteen weer voor een nieuwe man. De stiefvader die al snel vader werd genoemd. Want als je 2 en 1 jaar bent, Wat weet je dan? Het contact met HEM werd stopgezet. Een vaag vermoeden….zeker weten dat deed niemand niet. HIJ is voor altijd beschadigd. HIJ heeft zijn dochters niet op zien groeien, ZIJN dochters hebben hem gemist. IK heb HEM gemist. Een nieuw gezin was snel gevormd. Met de geboorte van een broertje erbij. De 2 dochters van de verkeerd gemaakte keuze eerder in HAAR leven, Zijn opgegroeid met precies deze stempel. BAM. “Ik was er nog niet klaar voor…” Maar daar hebben WIJ als dochters nooit om gevraagd. WIJ wilden liefde, warmte, erkenning, Maar bovenal, Een veilig en geborgen gevoel. Dat WE wel welkom waren in de wereld, Dat WIJ er ook mochten zijn. Dit verhaal kent geen happy end. Zus weggelopen van huis, Leeft haar eigen leven met haar eigen gezin. Haar moeder heeft ze “emotioneel begraven” En alles en iedereen die enige binding daarmee heeft Duwt zij weg uit haar leven. Mijn pech? Dat ik vooral qua uiterlijk op HAAR lijk… En mijn binding met HAAR niet op wil geven. 2e huwelijk van HAAR heeft ook geen stand gehouden. Wat wil je als je bent getrouwd met een homo? Nu leeft ZIJ voor haar 3e man. ZIJ is de rode draad in dit gehele verhaal, Maar natuurlijk ligt het niet aan HAAR… HIJ heeft zijn gelijke gevonden, Inmiddels voor de 2e keer getrouwd. Met iemand die net zo wereldvreemd is als HIJzelf… De enige wereld waar zij samen in leven, Is hun eigen contactgestoorde wereld. Broerlief leeft ook zijn eigen leven. Horen of zien, daar blijft geen tijd voor over. Geef hem eens ongelijk? Goede baan, druk sociaal leven, En familie altijd op de laatste plaats. Eilandjes. Dat zijn WE geworden. Een ieder met zijn en haar eigen pijn en verdriet. Tot elkaar komen, Dat lukt helaas niet. De emotionele tools om duurzame relaties op te bouwen, Vind ik nu pas, Later in het leven. Alleen. Ondanks in plaats van dankzij, Kom ik heel langzaam vooruit. Trots ben ik zeker wel, Maar oh, wat doet dit ongelooflijk veel pijn. Eilandjes. Ouders van nu, denk goed na!!!

Ik woon bij mn moeder. Mijn vader heeft het contact met mij en mijn broer zusje en moeder verbroken zodat hij "loskomt" van ons. Hij heeft een vriendin.. Het is raar maar vooral omdat hij nu ineens het contact verbreekt.. ze zijn nu ongeveer een half jaar gescheiden het zat er wel aantekomen ze sliepen al 5 jaar niet meer samen. Maar dat je eigen vader het contact verbreekt.. Ik vind hem een eikel

Hooi allemaal, Mijn ouders zijn ongeveer 3 jaar geleden gescheiden en ik woon bij m'n moeder. Mijn vader woont in Amsterdam en ik niet dus ik zie hem niet vaak. Ik mag altijd zelf kiezen wanneer ik naar hem toe ga, meestal 1x in de 3 maanden. Mijn zus ziet hem sowieso niet meer, omdat vroeger toen we klein waren hij ons niet heel goed behandelt heeft. Hij is nu verandert en ik heb hem vergeven en heb in gezien dat het niet meer zo is, maar zij niet dus ik ben als ik daar ben ook heel alleen. Maarja wat ik nou wilde vragen, mijn vader vroeg aan mij of ik deze zomer voor het eerst alleen met z'n tweeën met hem op vakantie wil (omdat mijn zus toch niet mee wil, hij vroeg het wel). Ik mag de lengte, tijd en plaats bepalen maar ik heb geen idee waar ik naartoe moet gaan. Vorig jaar was ik ook al met hem, een vriendin, een vriend van hem en die twee kinderen op vak. geweest maar toen kregen mn vader en ik na een week op de laatste dag heel erge ruzie. Hij deed heel anders en ik voelde me echt niet fijn. Daarom weet ik ook niet echt hoelang ik nu wil. 2 tot 4 dagen? Tips alsjeblieeft xxx

mijn ouders zijn vroeger toen ik een jaar of drie was ook gescheiden geweest, ik kreeg er natuurlijk niet veel van mee, maar ik weet wel dat mijn vader vreemd ging, mijn moeder wou me dat nooit vertellen om me daar in te beschermen, mijn ouders kwamen weer bij elkaar en gingen opnieuw trouwen, mijn moeder wou mijn vader een 2de kans geven, achteraf had ze dat nooit moeten doen, hij is opnieuw de fout in gegaan, hij ging op skieeen met zn zogenaamde goeie vrienden, hij was daar en dacht 500 km van huis kan ik doen en laten wat ik wil, mijn vader was al terughoudend toen die thuis was en wist wat er ging gebeuren hij wou het afzeggen maar mama zei dat die toch moest gaan, mijn moeder heeft er een detective achter aan gestuurd en ja zo bleek dat mijn vader weer vreemd ging, hij kwam thuis en mijn moeder had al zijn koffers klaar gelegt, hij kon dus zo vertrekken. Mijn vader kwam thuis en hij riep direct ' er is veder niks gebeurd ' maar mijn moeder had alles gezien. Nu een jaar later zit ik er steeds tussen in, mijn vader heeft alchohol problemen en maakt mijn moeder voor alles uit, hij wil niet betalen en draait de rollen om, hij zegt dat mijn moeder met 3 mannen is vreemdgegaan en gek genoeg mensen geloven dat, terwijl het zwart op wit staat dat mijn vader is vreemdgegaan, hij scholt mijn moeder uit voor 'slet' ik ben zo boos geworden dat ik hem bijna tegen de flakte sloeg en mijn zus ook, mijn broer is er al een jaar niet meer geweest want hij heeft geen vader nodig zegt hij, Mijn vader is nooit een goeie vader geweest, hij was altijd met zn bedrijven bezig en zoveel mogelijk geld verdienen ik kreeg nooit te horen dat die van me hielt, ik kreeg nooit een knuffel, dus een hechte band heb ik niet met me vader, ik ben laatst zelfs bij hem weggelopen omdat hij zo dronken was snachts, gewoon op een woesndag nacht, dat hij in de woonkamer op de grond lach zo dronken als ik weet niet wat, ik schrok heel erg en heb direct me spullen gepakt en mijn moeder opgebelt, ze kwam me halen. ik ben daar heel erg kapot van geweest, en zo doet hij ons steeds meer pijn met dingen over mijn moeder zeggen, als ik daar dan kom en het gaat over mijn mama moet ik heel erg boos worden anders houd hij niet op. Ik heb er veel verdriet van.

Mijn moeder is 2 keer gescheiden.. Eerst toen ik 3 was en 10 jaar later weer.. Ik ben pas een klein maandje achter de waarheid gekomen over de eerste scheiding.. Mijn moeder heeft altijd gelogen over hoe mijn vader daadwerkelijk was.. Ze heeft ons jarenlang bang gemaakt en uiteindelijk waren we ook bang van hem.. Begin dit jaar heb mijn vader contact gezocht, ook omdat hij waarschijnlijk niet zo heel lang meer heeft vanwege een ernstige ziekte.. Hij wil zijn kinderen voordat hij zal overlijden de waarheid willen vertelle hoe het vroeger was.. Ik heb zelf ook het een en ander meegemaakt en veel hulpverleners in de jaren gezien.. Ik miste een vader en mijn moeder die gaf niks om mij omdat ik met uiterlijk en innerlijk veel op hem lijk.. Waarschijnlijk was dat de rede dat ze mij geen liefde gaf en mijn zus en broertje wel.. Toen ik naar mijn vader ging om het verhaal aan te horen en bewijs zag, wist ik al genoeg en ik geloofde meteen mijn vader... Ook nu heb ik veel bewijs zelf in huis en ik ben bezig om nog meer bewijs op te vragen.. Waarom een moeder dit doet snap ik echt niet.. Waar is het goed voor een kind heeft toch allebij de ouders nodig... De verhalen die mijn moeder vertelde vroeger waren niet fijn, dus je heb wel dat beeld van hem wat mijn moeder ons heeft aangepraat, dus die knop kan je niet meteen omdraaien..

heei villa pinedo, mijn ouders zijn gescheiden sinds mijn 2e en heb daar nog erg last van. inmiddels heeft mijn moeder een nieuwe man en mijn vader heeft nu net een kind van een andere vrouw. mijn vader is al 46... met mijn stiefmoeder kan ik het echt niet goed vinden en weet niet hoe ik met mijn vader en haar om moet gaan. een jaar geleden werd ik depressief en schopte overal tegen aan. soms heb ik daar nog last van. toen ik hoorde dat mijn stiefmoeder zwanger was had ik net 2 weken besloten dat ik niet meer naar mijn vader wilde. de reden daarvan was dat ik 2 heftige ruzies heb gehad met mijn stiefmoeder waar de krassen in mijn nek stonden van haar nagels. ze leek wel bezeten zo boos was ze. en ze probeert mijn leven zwart te maken wat haar aardig goed is gelukt.. elke keer word ik zo boos en ook nu ik hier over schrijf komt die boosheid weer naar boven. ik mag mezelf niet zijn toen ik jonger was: mijn haar mocht niet los of moest gestyld worden, ik mocht geen makeup op, en er waren aparte regels en deed alles verkeerd. nu ze een kind hebben doet me dat elke dag pijn. ik doe de 2 klas nu opnieuw omdat het zo slecht met me ging. ik heb mijn vader een jaar niet meer gezien. vroeger zou het misschien kunnen zijn (ik weet niet of mijn vader het zo bedoeld heeft) dat ik seksueel misbruikt ben geweest. ik en mijn zusje (echte zusje) kunnen een paar dingen herrinneren dat mijn vader het grappig vond om dat velletje van zijn geslachtsdeel omhoog te halen. als ik dit ooit tegen mijn vader zou zeggen zou hij me haten. hij zou me kapot maken. ik houd op een of andere manier van mijn vader, maar na alles wat hij heeft geflikt bij mijn moeder en mij mibruikt zou hebben maakt me agressief en boos. een aantal dagen geleden heb ik gehoord dat mijn moeder een jaar na de scheiding is opgebelt en haar is verteld dat mijn stiefmoeder en vader al langer met elkaar omgingen. ik weet dus bijna zeker dat mijn vader is vreemdgegaan. mijn moeder is achtergelaten met 2 kinderen en ze was nog zwanger. ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet doen. toen ik hoorde dat de baby er kwam was ik zo stil. de beetjes hoop die ik had dat mijn ouders nog van elkaar konden gaan houden was ineens weg. ik ben nog steeds verbaasd dat ik niet tekeer ging. nu de baby er is is mijn vader alleen bij haar. alles draait om haar, en ik word niet meer gezien of gevraagd of ik wil komen. ik heb een half jaar in therapie gezeten en mijn band tussen mijn moeder en ik is wel beter geworden en ik kan nu ook weer lachen, maar de boosheid van mijn vader en stiefmoeder blijft. door alle pijn ging ik mezelf pijn doen, dus er staan wel wat littekens op mijn arm. tegenwoordig scheiden er zoveel mensen, en mensen weten niet wat ze er mee kapot maken.. ik weet gewoon niet hoe ik met mijn vader en stiefmoeder om moet gaan. hebben jullie tips? groetjes Noa

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 3 was en werd er besloten dat ik bij mijn vader zou gaan wonen. Toen ik 11 was zat ik niet goed in mijn vel en wilde ik graag bij mijn moeder gaan wonen. Dit is toen zonder veel ruzie geregeld en hier heb ik dan ook een tijdje met plezier gewoond totdat mijn stiefvader een beetje losse handjes kreeg en ik me steeds minder op mijn gemak ging voelen. Ik wilde daarom toen ik 14 was terug naar mijn vader maar hier wilde mijn moeder en stiefvader niets mee te maken hebben. Er is toen een rechtszaak geweest en er is toen besloten dat ik weer bij mijn vader en stiefmoeder mocht wonen.In de tussentijd is mijn moeder dodelijk ziek geweest (Ze heeft namelijk leukemie gehad) maar is hier gelukkig wel weer bovenop gekomen. Ik heb nu ook het gevoel dat ik haar in die tijd in de steek heb gelaten. Nu is de situatie bij mijn vader niet optimaal, zeg maar ronduit slecht en mijn vader heeft al overwogen om me naar een internaat te sturen. Ik heb daarentegen al wel eens voorgesteld om weer bij mijn moeder te gaan wonen maar mijn vader en stiefmoeder zeggen dat ik hen dan eerst zo'n 2000 euro moet betalen die ze hebben gehad aan kosten van de advocaat en de rechtszaak zelf.