Hi iedereen, ik ben letterlijk drie minuten geleden op deze site terecht gekomen, het lijkt me heel nuttig en ik heb de behoefte om te praten, maar zeker niet met mijn ouders. Die zijn zo'n vier weken geleden uit elkaar gaan wonen, de scheiding is niet eens officieel rond. Daarvoor hebben we het vier maanden met z'n vieren (ik heb ook nog een broertje) in één huis uit moeten houden, omdat mijn vader geen huis kon vinden. Toen de grote verhuizing uiteindelijk plaatsvond, leek dat een soort opluchting. Geen druk, geen spanningen, geen ruzie. Maar nu is dat wel anders. Het is alsof ik nu pas besef dat het echt is. Dat mijn familie kapot is en het nooit meer zo zal zijn als vroeger. Mijn ouders hebben allebei al een nieuwe partner, ik heb ze nog niet ontmoet, omdat ik bang ben voor mijn eigen reactie en ik heb geen zin om een slechte start te maken. Ik woon om de week bij mijn vader, en dan weer een week bij mijn moeder. Ik zou voor het weekend naar mijn moeder gaan. Maar haar vriendinnen hebben geregeld dat haar vriend dat weekend ook kwam. Ik ben er niet klaar voor om hem te ontmoeten en mijn moeder weet dat. Dus zei ze dat ik dat weekend beter bij mijn vader kon blijven. Ik kon wel in huilen uitbarsten. Sterker nog, dat deed ik. Dat ben ik nog steeds aan het doen. Ik voel me vervangen. Ik voel me een last die in het andere huis moet worden gedumpt. En bij die gedachte wordt ik weer boos op mezelf, omdat ik diep van binnen huis wel weet dat mijn ouders het niet zo bedoelen en dan denk ik dat ik me aanstel. Maar ik wil gewoon weer dat het wordt zoals vroeger. Ik wil niet afwisselen tussen twee huizen. Ik wil niet twee keer op vakantie. Ik hoef niet eens twee cadeaus met mijn verjaardag. Ik wil me gewoon weer iets waard voelen. Sorry voor dit ramble bericht. Ik hoop dat iemand me begrijpt of dat iemand me advies kan geven. Ik ben nogal in de war.

Tussen mij en me pa stoot het nogal. We hebben bijna altijd wel ruzie of zijn boos op elkaar. Gister avond kwam het zelfs zo ver dat als ik nog 1 woord zei dat ik dan kon vertrekken. T was dat ik niemand meer kon vinden om nachtje bij te gaan slapen anders was ik nog echt gegaan ook. Maar nu vraag ik me dus af wat je kan doen als je ouders aan scheiden zijn waardoor je niet naar je moeder kunt maar je vader je uit huis wil? Naar vrienden in een andere stad? Nachtje op straat? Wat zeggen jullie? Weten jullie nog een plek?

Mijn ouders praten zelfs niet met elkaar tenminste niet veel alleen over kleine korte zaken. Ik hoop dat ze op een dag normaal met elkaar kunnen omgaan. Hebben jullie nog tips?

Hoihoi, mijn ouders zijn net gescheiden (twee maanden ofzo) en mijn vader heeft al een nieuwe vriendin. Ik vind dit bestwel moeilijk want ik weet niet of ze aardig is en mijn moeder heeft nog nieteens een 'nieuw ' huis. Wat kan ik doen om me minder zorgen te maken/ minder te piekeren? xoxo

Ik vind het erg vervelend dat ik al die spullen mee moet sjouwen. de ene keer ben je je gym-kleren vergeten. de andere keer je usb-stick. hier is een tip. schrijf het op ,op een plek waar je altijd zult kijken voor je weggaat.

Hi there! Sinds een week of twee zit ik met enorme frustraties naar mijn vader toe. Misschien dat jullie mij hier advies in kunnen geven. Het is nogal complex, maar ik zal het proberen zo volledig mogelijk te beschrijven. Sinds de scheiding van mijn ouders (8 jaar geleden), ben ik mij ervan bewust geworden dat mijn vader ziek is. Ziek in zijn hoofd. Hij liegt en bedriegt, heeft elke week een nieuwe schuldeiser aan zijn deur, met politie en al. Verhuist van het ene huis naar het andere, illegaal, zodat hij zich niet in hoeft te schrijven en dus de deurwaarders niet aan zijn deur komen. Maar hij dus ook geen uitkering krijgt, en dus probeert bij familie en vrienden te lenen. (maar hij betaald niet terug, dus niemand wil hem meer wat lenen). Zijn huidige vriendin heeft hem wijsgemaakt (zonder onderzoeken en testen) dat hij autistisch is. Dus voor elke fout die mijn vader maakt is zijn antwoord: "Ja, dat komt door mijn autisme". Medio december zou mijn vader een huis huren. Hij had het huurcontract al getekend. Iedereen vroeg zich af hoe hij dat ging betalen, maar goed. We gaven hem een kans. Op de dag dat hij de borg zou moeten betalen, was meneer ineens van de aardbodem verdwenen. En aangezien hij in het verleden suïcidaal is geweest, hebben wij (zijn kinderen), aangifte van vermissing gedaan. Toen hij, een week na de officiële vermissing, ineens in zeer verwarde toestand weer voor de deur stond, vroegen we hem waarom hij dit deed. Zijn antwoord: "Ja, zoveel geld heb ik toch niet om dat huis te huren, dus wat moet ik anders dan weglopen?" Ondertussen is er nog veel meer gebeurt, maar dat is niet zodanig van belang om dit hier te schrijven, maar beslist wel meer en meer mijn keuze. Mijn vader is 46, maar gedraagt zich als kleuter. Tot overmaat van ramp heeft hij mijn opa en oma (zijn ouders), uitgescholden en hen verweten dat zij hem zo hebben gemaakt. Ik ben razend. Ik zit er aan te denken om zelfs het contact (tijdelijk) te verbreken met mijn vader. Maar, moet ik dat wel doen? Wat denken jullie, wat is het beste?

ik vind het vervelend dat wij de kinderen afhankelijk zijn van de scheiding en er onder leiden.

Ik ben een meisje van 18, eigenlijk een jonge vrouw. 12 jaar geleden zijn mijn ouders uit elkaar gegaan na een vechtscheiding. Ik kan me er bijna niks van herrineren doordat ik het zelf heb afgesloten. Tuurlijk het is beter. Maar het had anders gemogen. Nu heeft mijn vader al 8 jaar een vriendin. Maar dat gaat ook flut ! Ik heb het idee dat mijn vader niet eerlijk is over de reden waarom hij wil verhuizen ! Ik denk dat hij verliefd is... Help!

Hey Mijn ouders zijn eindelijk echt aan het scheiden. Ik zit nu in de 2e en in groep 8 hebben ze het mij en me zus verteld. Ik heb nooit echt een goede band gehad met me pa en dat kleine beetje band dat we hadden is nu door de scheiding weg Mijn moeder wil naar een andere stad aangezien ze daar werkt en al haar vrienden heeft. Me vader wil dat ze hier blijft. Door de slechte band met me vader wil ik met me moeder mee. Me vader is het daar compleet op tegen. Als ik met me pa ben hebben we alleen maar ruzie. Als me moeder en vader samen thuis zijn hebben ze ook de hele tijd er ruzie over. Ik kan niet meer tegen al deze onrust in huis en weet niet meer wat ik kan doen. Vroeger ging ik altijd sporten als ik er niet meer tegen kon, maar nu heb ik een blessure waardoor dat niet meer mag. Het is zo erg geworden dat ik zelfs moest stoppen met paardrijden. Weet iemand een manier om rustig te worden en je gewoon even te kunnen 'wegtrekken' van alles?

ik probeer mn moeder zover te krijgen om te gaan scheiden.mn vader heeft net een nieuwe baan maar het voelt net alsof er een vreemde man bij thuis is.wat moet ik tegen haar zeggen