hallo , ik ben 18 jaar en heb een jonger zusje van 12 jaar oud. Onze ouders zijn al 8 jaar gescheiden. dit heeft ons beide veel verdriet gedaan, maar na 8 jaar is er nog elke dag wel gezeik om het zo maar te zeggen. zelf weet ik niet meer hoe ik hier op moet reageren of wat ik moet doen. ik zelf vindt het heel lastig en ook voor mijn jongere zusje. Er is nooit echt goed over gepraat wat ik en mijn zusje nou willen, zelf wil het het liefst bij mijn vader wonen maar als dat gebeurt moet er zoveel geregeld worden en ik wil mijn moeder ook geen pijn doen. ik hou allebei heel veel van ze maar ik ga geen kanten kiezen. elke dag loop ik hiermee in mijn hoofd met deze gedachtes dat het onze schuld is of die van mij dat mijn ouders zijn gescheiden. Ik hoop ooit op een dag dat ze weer vrede met elkaar kunnen sluiten en dan bedoel ik niet samen op de koffie maar dat ze alles over ons samen bespreken en dat niet via mij doen.

Hallo, ik wil mijn verhaal ook even kwijt. Toen ik drie was gingen mijn ouders scheiden. Ik kreeg een omgangsregeling met mijn vader. Toen ik zes was kwam hij mij niet meer halen. Hij koos voor zijn eigen leven. Vijf jaar lang heb ik geen vaderfiguur gehad. Hoe ouder ik werd hoe meer ik besefte dat er iets niet klopte. Ik was verdrietig, maar liet er weinig van merken. Op mijn elfde was ik buiten aan het spelen met mijn neefje. Er kwam een man op me afgelopen en vroeg of ik zijn kind was. Ik raakte overstuur en ging huilend naar binnen. Even later stond hij aan de bel. En opeens wilde hij weer contact. Die kwam er ook. We bouwden het langzaam op van een uur per dag naar een weekend. Ik was blij dat hij weer in mijn leven was ondanks dat hij eerst niks met mij te maken wilde hebben. Helaas was dat van korte duur. Inplaats van leuke dingen te doen en te vragen hoe gaat, deed hij alleen maar zijn eigen ding. Hij belde ook op, niet om een leuk gesprek te voeren, maar om mij pijn te doen en te kwetsen. En dat heeft een aantal jaren geduurd. Uiteindelijk durfde ik voor mezelf op te komen. Ik vertelde hem dat zijn uitspraken niet kan. Helaas luistert hij naar niemand. Ik was weer terug bij af. Ik ben teleurgesteld, verdrietig en ook boos. Gelukkig kan ik er steeds beter over praten. door een aantal gesprekken besefte ik dat dit niet goed voor me is. Door zijn gedrag heb ik nog niet kunnen genieten van mijn jeugd. En waarom hij zo doet heb Ik nog steeds geen antwoord op. Nog elke dag hoop ik een vader terug te krijgen die ik kwijt ben. Laat je kinderen nooit vallen. Ze hebben je harder nodig dan je denkt.

Ik kwam met wat toeval op dit forum terecht en ik wil graag weten wat ik met mijn situatie aan moet want ik weet niet wat ik moet doen. Dus mijn ouders zijn al sinds mijn 3e gescheiden en het is niet altijd even makkelijk geweest. een tijdje terug is het geescaleerd tussen mij, me vader en stiefmoeder. Ik woon bij mijn moeder en omdat ik problemen had op school had zij besloten om mijn playstation en laptop aan me vader te geven omdat ik te veel afgeleid werdt. Daarna heb ik ruzie met mijn stiefmoeder gehad waarbij dingen zijn gezegd van haar kant die ik niet kon verdragen en heb contact met hun tot nu toe vermeden. Ik heb gevraagd of ik mijn spullen terug kon krijgen maar die willen ze niet teruggeven. Ook heeft me vader de sleutels van me moeder haar huis van me afgepakt en die heb ik tot nu toe niet teruggekregen. Ik weet niet zo goed wat ik er mee moet ik was zelfs bereid om naar de politie te gaan maar dat wil ik ook weer niet doen. Iemand tips want ik ben einde raad :(

Beste, Ik wil jullie het volgende vragen. Sinds oktober vorig jaar wonen mijn ouders gescheiden. Na een huwelijk van 23 jaar willen mijn ouders niet meer met elkaar verder, er zijn veel dingen gebeurd. Nu hebben zij al bijna acht maanden geen contact meer met elkaar, enkel nog over praktische zaken zoals financieren van bepaalde zaken. Contact hebben ze niet over hoe ze de toekomst zien. Ik wil deze cirkel doorbreken en dat er nu duidelijkheid komt, 2,5 jaar duurt dit al. Mijn vader heeft in 2011 gezegd dat hij niet meer gelukkig is met mijn moeder. Ik weet niet hoe ik dit oplos. Vrienden kunnen dit ook niet. Hebben het wel geprobeerd maar ouders houden alle hulp af, wellicht door onzekerheid Ik ben zelf 23 jaar dus voel me een uitzondering aangezien ik vrij 'oud' ben en voel maar hoop toch jullie advies te krijgen. Alvast bedankt

Heeeii allemaal!! Mijn ouders Zijn nu 3jaar gescheiden en ben vaker bij mijn moeder dan vader. Dat vind ik opzuch geen probleem maar altijd als mijn ouders bij elkaar zijn komt er ruzie waar ik mijn twee broertjes en mijn zusje bij staan..mn zusje en mn broertjes zijn dan ook overstuur. Als het over is dus als bv mijn moeder weg is zegt mijn vader : het was niet mijn idee om te scheiden en doet hij als of het allemaal mijn moeders schuld is. Daarom word mijn moeder meestal ook boos op mijn vader. En op feestjes zeggen mijn opa en oma aan mijn vaders kant wat heeft hij het tog ook weer goed gedaan en blablabla terwijl mijn moeder de taarten heeft gemaakt en alles en mijn vader alleen maar slingers heeft op gehangen.. Mijn moeder wordt daar dan achter af chagerijnig over. Ik weet echt niet wat ik met dit geruzie aan moet!! Ook mag ik van mijn moeder bijna niks ze is super bang dat mij wat over komt als we met een groepje meisjes naar de film gaan in de avond en we willen daarna nog even rond hangen in de stad mag iedereen dat behalve ik. En zo mag ik ook niet altijd afspreken enzo ik heb al heel vaak aan mijn moeder gevraagt of ik meer vrijheid mag maar dan wordt ze boos of ze zegt : dan ga je tog lekker bij hun wonen. En bij mijn vader mag ik bijvoorbeeld veel meer. Ik hoop dat iemand mij kan helpen... Groetjesssss lotte

Hey. Ik wilde graag even wat kwijt. Mijn situatie thuis is niet zo fijn. Mijn ouders zijn nu een paar maanden uit elkaar en ik heb daar veel moeite mee. Ik zit in een depressie en heb tijden gehad dat ik alleen maar dacht aan zelfmoord. Maar even terug naar het scheiden. Omdat mn vader verliefd was geworden op een ander, had hij dat aan mn moeder verteld. Ik had het totaal niet verwacht. Ik had never iets van dat gemerkt. Ik voelde me dood van binnen. Gevoelloos. Ik heb er heel lang om gehuild. En ook niemand om me heen had het verwacht. Ik had/heb heel veel steun van de mensen om me heen. Maar buiten alles om, voel ik me altijd klote. Op school word ik regelmatig uitgescholden en eerst had ik daar geen moeite mee maar nu heel erg. Ik heb veel contact met mensen uit andere delen van het land omdat ik daar echt alles aan durf te vertellen. Mn ouders maken me soms in de war. Dan staan ze ineens weer te knuffelen in de keuken en op t andere moment ligt mn vader met n ander in bed.. Ik snap het niet meer.. Kan iemand me misschien helpen? xxx Britt

hoi allemaal, mijn ouders zijn nu ongeveer 3 of 4 jaar gescheiden. ik heb er nog elke dag moeite mee, gelukkig wonen ze wel dicht bij elkaar (eerst was dat helemaal niet). ik vind wonen bij mijn moeder fijner dan bij mijn vader. dat komt misschien omdat ik bij mijn vader nog 2 stiefbroers heb die me in de weg lopen. en ik daardoor niet mezelf kan zijn. dat vind ik erg vervelend. ik wil soms wel is tegen papa zeggen dat ik er liever niet meer kom. alleen weet ik niet hoe... misschien dat jullie me kunnen helpen. alvast bedankt! groetjes anouk.

Dag ouders, Hier een beetje advies van een levensechte ervaringsdeskundige! Ik was helemaal niet van plan om advies te gaan geven, maar na alle berichten van kinderen die ik hier heb gelezen voel ik me toch geroepen! Ik denk dat het als ouders heel belangrijk is om de problemen met de partner voor jezelf te houden. Bespreek geen echtscheidingszaken met je kinderen, voel je je naar door alle gebeurtenissen? Bel een vriend/vriendin, schrijf een brief doe er wat mee, maar laat je kinderen met rust. Die vinden het niet fijn om te horen, en voelen zich gedwongen te kiezen. En dat is niet oké! Heb geen ruzie in de buurt van je kinderen. Tuurlijk mag je wel eens boos zijn op je (ex)partner maar zorg dat je kind daar geen last van heeft. En dan niet alleen je best doen, gewoon echt doen! Jullie zijn tenslotte de volwassenen dus gedraag je ook zo! Zorg voor een goed contact met de expartner. Natuurlijk heb je daar twee kanten voor nodig, maar doe je uiterste best. Heb goed overleg over het kind, in principe MOETEN jullie communiceren zoals jullie dat ook zouden moeten doen als jullie nog bij elkaar waren. Dat jullie uit elkaar zijn betekent niet "nou dan gaan we het kind nu op onze eigen manier opvoeden". Zorg dat je normen en waarden met elkaar overlegt, regels en dergelijke. Zorg voor een gemakkelijk contact en wees normaal. Wees er van op de hoogte dat jullie ouders.. verantwoordelijk zijn voor de situatie. Ja jullie beide, en dat ook jullie beide ervoor moeten zorgen dat het kind er zo min mogelijk last van heeft. Ook als je man is vreemd gegaan, en het ECHT ALLEMAAL ZIJN SCHULD IS, ook dan ben jij nog steeds moeder van je kinderen, en hoor je die rol te vervullen. Gebruik NOOIT maar dan ook NOOIT je kind als wapen tegen je expartner. In de zin van, je mag hem nooit meer zien. Om de ander te pijnigen omdat hij of zij je heeft gekwetst. Op het moment dat je dat gaat doen ben je een hele slechte ouder voor je kind. Jij hebt ervoor gekozen om een kind te nemen. Dus vanaf dat moment, is het kinds welzijn het belangrijkst. Dus niet het feit dat jij gekwetst bent, nee, je kind is het belangrijkst. En die heeft hoe dan ook beide ouders nodig! Zorg voor een goede omgangsregeling met beide ouders. Of het nou co-ouderschap is, om het weekend, geef het een naam. Maar zorg voor een DUIDELIJKE en GOEDE omgangsregeling. Dus niet op het laatste moment aan laten komen. Het kind zelf laten beslissen is ook geen goed idee. Je moet je kind niet in die positie willen zetten. Maak de keuze voor het kind (zeker tot een jaar of 15). En laat ook geen discussie bestaan over het feit of een kind wel of niet naar de vader/moeder gaat. Tips bij co-ouderschap: wat ik heb gemerkt bij co-ouderschap is dat problemen bij kinderen veeeeel later worden opgemerkt, omdat ouders niet goed met elkaar communiceren. Het is van uiterst belang om eventueel een schriftje te hebben waarin je alledaagse gebeurtenissen kan beschrijven (en natuurlijk telefonisch contact), want problemen bij kinderen sudderen zo veel te lang door. Met een schriftje, herken je problemen sneller, herken je patronen en dergelijke. Maar ook om beide ouders goed op de hoogte te houden van hoe het met het kind gaat. Nouja, ik geloof dat ik nu wel uitgeraasd ben. Bovenstaande tips gelden natuurlijk niet voor gevallen waar een van de ouders niet helemaal in orde is, als het gaat op verwaarlozing, huiselijk geweld, verslaving en dergelijke. In zo'n geval is het raad plegen van een instantie de beste keuze, en is het belangrijk om te doen wat het beste is voor het kind. En dat voel je als ouders hopelijk goed genoeg aan! Ik kom waarschijnlijk nogal betweterig over, maar het gaat me behoorlijk aan het hart als ik sommige verhalen van kinderen lees. Vriendelijke groet, Sabien

hi mijn ouders zijn 2,5 jaar gescheiden en dat vind ik echt niet cool.:'( in het begin ging dat wel ok. wij bleven in ons eigen huis en mijn ouders verhuisde elke keer. ik vond het prima, zo zag ik mijn ouders nog een beetje bij elkaar. maar helaas pindakaas ging het niet langer zo. mijn vader bleef in het huis en mijn moeder en haar vriend moesten een nieuw huis zoeken. die was gelukkig (en ook jammer genoeg) snel gevonden. het was alleen een klein huurhuisje en ik moest een kamer delen met mijn zusje. mijn moeder zei dat het maar voor even was maar inmiddels wonen we er al 1,5 jaar... dat ging maar echter een jaar goed.... toen kregen mijn ouders knetterende ruzie.... zou knijterhard dat je ze aan t eind van de straat hoorde. en die ruzie is nog steeds niet goed :'( nu zit ik in de brugklas en zie ik mijn bff niet zo vaak meer. en dat was echt een schat want die luisterde altijd. op mijn school heb ik wel vriendinnen maar die weten het ook ziet zo goed of die luisteren maar half. mijn vader is heeft sinds kort een vriendin en daar is ie stapelgek op... ze zitten alleen maar te plakken... die vriendin heeft 2 kinderen en 1 meisje is van mijn leeftijd. we mogen elkaar echt. ik ben er altijd voor dr maar nu ik morgen een toneelvoorstelling heb komen ze niet kijken en ik weet niet waarom... ook gaan zij mee op vakantie en mijn zusje is daar nog lang niet klaar voor.... ik voel me echt ontzettend rot en puberig. ik weet gewoon niet wat ik hiermee moet... ik wil weg uit deze diaree puree xoxo zaartje

Het is inmiddels 26 jaar geleden, ik was 10 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik ben het resultaat van een vechtscheiding. Tot op de dag van vandaag zijn mijn ouders niet instaat met elkaar te communiceren. Het gevolg is dat ik nog steeds extreem veel moeite heb met het maken van keuzes, ik wil namelijk niemand teleurstellen. Als 10-jarige heb ik een onmenselijke keuze moeten maken, wil ik bij mijn moeder of vader blijven. Ik kan me nog bijzonder goed herinneren dat ik mijn keuze moest opschrijven voor de rechter. Probeer het je eens voor te stellen! Als 10-jarige je keuze op papier te moeten zetten. Hoop dat het vandaag de dag beter geregeld is. Ikzelf heb geen kinderen, ik weet wel waarom. Mijn advies aan ouders; begin niet aan kinderen als je er niet klaar voor bent. Kinderen krijgen lost relatieproblemen niet op. Mocht het te laat zijn, ga je dan niet gedragen als een hufter. Vergis je niet, kinderen zullen het gedrag van hun ouders nooit vergeten. Gr., Michiel