Hallo, mijn ouders zijn nu al rond de 6 jaar gescheiden. Mijn moeder heeft al een nieuwe vriend voor 5 jaar. Daar heb ik geen problemen mee. Zij willen binnenkort gaan samenwonen dat lijkt me wel gezellig. Mijn vader is een ander verhaal, hij heeft een vriendin nu al voor een half jaar tot jaar. Bij hun ging het zo van na 2 maanden wilden ze al gaan samenwonen. Ik vond dat niet fijn maar ik had ook geen keus om te zeggen dat ik het niet wilde. Nu wonen ze nog steeds samen maar sinds ze samenwonen merk ik dat ik en mijn vader heel erg uit elkaar groeien. Ik moet ook dingen delen die ik niet wil delen alleen telkens als ik dat zeg wordt mijn vader boos. Ik mis de tijd die we hadden voor dat hij ging samenwonen. Ik durf dat niet te zeggen tegen mijn vader. Heeft iemand advies wat ik moet doen??? Groetjes en alvast bedankt, Mattheo

Ik was 16 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen, het is een heel lang verhaal wat er daarna allemaal gebeurde maar ik heb uiteindelijk met behulp van therapie het een plek kunnen geven. Toch loop ik de laatste tijd tegen een ' nieuw' probleem aan. De vriend van mijn moeder (5 jaar relatie met mijn moeder nu) was in het begin ontzettend lief voor mijn en mijn zusje (nu 18), hij deed enorm zijn best om een aanvullende rol te spelen in ons gezin en zich niet op te dringen. Dit heb ik altijd heel erg gewaardeerd en ben hem uiteindelijk ook als een echt volwaardig lid van het gezin gaan zien en ben ook van hem gaan houden. Hij heeft een hele ernstige auto-immuun ziekte en kan van de een op de andere dag heel ziek worden. Daarom zit hij werkloos thuis. Vroeger was dat geen probleem tot dat mijn moeder en haar vriend verhuisde naar een woning op het platteland en ik met mijn vriend ging samen wonen. Mijn moeder en ik hebben een hele hechte band (mijn vader en ik trouwens ook hoor). Het liefste ga ik minstens 1 keer in de week een nachtje logeren. Maar de laatste tijd zorgt deze behoefte voor veel problemen, zo was ik bijvoorbeeld een keer best wel ziek en kon ik vanwege de ziekte van de vriend van mijn moeder niet naar haar toe, ze is toen wel op bezoek gekomen maar dat is toch niet hetzelfde. Dat deed mij ontzettend veel verdriet maar na heel boos te zijn geworden kon ik het relativeren en ook begrijpen. Maar de vriend van mijn moeder gaat steeds verder, hij word ook steeds minder lief en bemoeit zich steeds meer met de dagen dat ik langs kom. Nu hebben ze een nieuwe puppy en ik ben echt gek op dieren. Dus het liefste had ik vakantie genomen van mijn werk en was ik daar een weekje komen logeren. Helaas kon ik geen vakantie nemen maar ik was van plan om elke vrije dag naar mijn moeder te gaan. Nu mag ik weer niet komen omdat de vriend van mijn moeder een ' rust' dag nodig heeft. Ik ben hier zo ontzettend verdrietig van en heb het gevoel dat ik niet meer deel ben van ' hun' gezin, dat het wij gevoel weg is. Ik weet dat het misschien raar over komt maar ik krijg het gevoel dat de vriend van mijn moeder mijn drang om ' naar huis' te gaan kinderachtig vind en dat ik maar op mezelf moet gaan leren leven. Ergens voel ik ook dat hij wellicht gelijk heeft maar het doet toch zo' n enorme pijn (waarschijnlijk ook omdat hij diegene is die dit van mij verlangd). Hoe ga ik hier in godsnaam mee om?

Hallo allemaal, Ik wil graag even mijn verhaal kwijt over mijn moeder. Ik ben 28, mijn ouders zijn 6 jaar geleden gescheiden, toen mijn vader bij mijn moeder wegging omdat hij een andere vriendin had. Mijn moeder was uiteraard erg gekwetst en boos dat hij was vreemdgegaan. Dat snap ik heel goed en ik snap ook dat het tijd kost om dat te verwerken, maar ik heb het idee dat ze nu nog steeds heel verdrietig en wrokkig is. Ze denkt dat ze het verwerkt heeft en heeft haar leven ook wel weer op orde enzo, maar ze praat vaak negatief over hem en ik voel gewoon aan alles dat ze niet gelukkig is. Ze lijkt nergens echt van te genieten, ze is veel minder vrolijk dan vroeger, en als ze wel vrolijk is dan heb ik het idee dat ze dat speelt, om aan mij of aan de wereld niet te laten zien wat ze eigenlijk voelt. Ik word hier zelf heel verdrietig van, ik kan het niet aanzien dat ze zo doet. Maar als ik erover probeer te praten, ontkent ze het - ze zegt dat het goed met haar gaat en dat ze natuurlijk boos op m'n vader is om wat hij gedaan heeft, maar dat ze het achter zich heeft gelaten. Volgens mij gelooft ze dat ook echt. Ik denk dat ze depressief is, maar dat niet herkent/onderkent. Dus doet ze er ook niks aan. Ik wil me er niet verantwoordelijk voor maken en ik weet ook dat ik er niks aan kan doen, maar toch vreet het aan me. Ik zou haar zo graag weer eens gelukkig zien. Liefs

Hallo, Ik heb een vraag over wat mijn rechten zijn in het ouderlijk gezag op mijn 14e leeftijd. Ik leef bij mijn moeder in huis, Mijn vader woont in Meppel. Ik heb nu al bijna een jaar geen contact meer met mijn vader gehad, omdat ik zelf geen zin meer heb om naar hem toe te gaan en hij uit zichzelf nooit contact op heeft genomen zowel met mij niet als met mijn jongere broertje van 12. Omdat zodra er een handtekening gezet moet worden of er moet door mijn ouders toestemming worden gegeven moet altijd mijn vader ook nagevraagd worden, maar deze is vrij moeilijk te bereiken. Daarom vroeg ik mij af wat mijn rechten zijn in het ouderlijk gezag dat mijn moeder alleen het ouderlijk gezag krijgt zodat mijn vader niet constant benadert moet worden.

Hey, Toen ik 4/5 maanden was zijn mijn ouders uit elkaar gegaan, m'n moeder werd ziek ze kreeg depressie. Ik woonde daardoor van m'n 9 tot 10e bij m'n vader, maar na 4 maanden zei hij tegen m'n moeder dat ik naar haar terug moest of dat hij me in een pleeggezin ging doen.. Dat hoorde ik nog niet zo heel lang geleden.. Ondertussen speelde alles opnieuw en heb ik er uit eindelijk voor gekozen om naar een pleeggezin te gaan, ik woon er nu bijna anderhalf jaar en zie m'n moeder regelmatig. Zit met er in therapie en m'n vader is nog ff ** maar ik kom er wel uit.. Elk probleem krijgt meestal wel weer een oplossing denk ik altijd.

Hoii, mijn ouders zijn een jaar geleden gescheiden. Ik woon sins dien bij mijn vader zn vriendin zonder dat ik erin mee stemde... Het klikt sins een paar maand niet met haar alleen maar geruzie. Ik heb contact met jeugdzorg genomen maar tis inmiddels al 3 weken verder... ik zit van narigheid de hele dag na school boven en voel me er echt niet goed bij. Weet iemand nog tips om toch gewoon verder te kunnen leven?

Beste lezer, Ze zeggen altijd dat hoe ouder je wordt dingen meer duidelijk worden en op hun plek vallen. Nou ik kan je zeggen dat dat niet zo is. Mijn hele leven lang heb ik niet echt een zorgeloos leven gekend. Mijn moeder werd op mijn 12de chronisch ziek en is volledig afgekeurd en mijn vader is de enigste kostwinner thuis. Mijn oudere broer heeft altijd wel het zorgeloze leventje geleefd en altijd gedaan waar hij zit in had. Inmiddels woont hij al geruime tijd samen, en krijgt niets mee van de chaos hier. Mijn vader werkt soms 19 uur non stop als verhuizer op een dag omdat zijn baas hem gewoon uitbuit. Bang om zijn baan te verliezen gaat hij hier nooit tegenin. De afgelopen maanden is de hoeveelheid stress toegenomen tussen mijn ouders. Mijn vader is zwaar overspannen en mijn moeder zit er maar tussenin. Mijn vader is nooit agressief naar mijn moeder toe, maar wel naar mij. Gisteren nog hebben wij echt gevochten en heeft hij mij meerdere keren in mijn gezicht geslagen. Aangezien ik die man als mijn verwekker zie ben ik hem gewoon naar de keel gevlogen. Ik laat mij door niemand meer slaan, nooit meer. Aanleiding voor de 'ruzie' is het negeren van mijn moeder. Als mijn vader chagrijnig thuiskomt dan negeert hij gewoon mij en mijn moeder. Er komt geen zinnig antwoord uit en ik vind dat zo beledigend. Uiteindelijk is de boel dus ontploft omdat ik zei dat hij niet zo tegen mijn moeder moest doen. Gelukkig krijg ik in januari eindelijk de sleutels van mijn eigen appartement en ik kan niet wachten totdat het eindelijk zover is. Samen met de nodige stress op school en mijn boulimia heb ik het gevoel dat ik mezelf compleet kwijt ben. Ik zweef meer door de dagen heen en ben totaal mezelf niet meer. Toen mijn vader gisteren boos het huis is uitgegaan heb ik puur uit emotie mijn ziekte opgebiecht tegen mijn moeder. Ook dat zou moeten opluchten? Nou dat doet het dus niet. Vandaag kwam mijn vader weer in een bui thuis. Er was niets aan de hand maar van het ene op het andere moment zijn ze weer tegen elkaar aan het schreeuwen. Ik begrijp werkelijk waar waarom deze mensen niet gaan scheiden. Mijn moeder verdiend zoveel meer dan die man. De engste reden voor haar is dat zij de kosten niet kan opbrengen, en scheiden te veel geld kost. Momenteel is er weer gezeik blijkbaar gaat mijn vader weer weg ofzo. Ik heb al zoveel woningen geweigerd omdat ik mijn moeder niet alleen wil laten. Ik kijk uit naar mijn eerste huisje maar het feit dat mijn moeder dan alleen met hem is houdt mij tegen. Altijd maar thuis blijven wonen om ruzies te sussen kan natuurlijk niet, maar ik heb wel het gevoel dat ik niet anders kan. Ik ga in januari mijn appartement bewonen maar wel met een dubbel gevoel. Ik vroeg me af of er meerdere mensen zijn dit in zo'n situatie zitten en zoja, hoe jullie hiermee omgaan. Doe ik iets fouts, pak ik het allemaal verkeerd aan? Ik weet het allemaal niet meer, ik wil mijn moeder niet verdrietig zien, maar ik kan ook niet meer als 'ouder' voor haar optreden. Bedankt dat ik even mijn verhaal mocht doen.

Hallo! 6 jaar geleden zijn mijn ouders gescheiden, alles gaat goed, ik zie mijn ouder om de 2 weken. Maar sinds die gebeurtenis heeft mijn moeder heel vaak nodig om met een vriend te zijn, ik accepteer dat maar ik vind hem niet leuk, zeker zijn zoon. We zien hem heel vaak en we gaan zelf samen op vakantie! Ik heb met mijn moeder er al over gepraat, dat ik hem niet leuk vindt, maar het kan haar precies niets schelen, ik zei dat zij hem mocht zien, maar dat ik hem dan niet moest zien maar daar is ze niet akoord mee. Help a.u.b! groetjes, anoniem

Hallo, Momenteel dat ik dit schijf zit ik ondergedoken bij me vriendje. Mijn ouders liggen momenteel in scheiding en ik heb niet de makkelijkste ouders. Mijn moeder is voor de zomer vakantie vreemd gegaan met een andere man, ze hebben elkaar via Facebook ontmoet en tot nu toe alleen maar gechat en gepraat via telefoon. Mijn pa heeft der een kans gegeven en die is ze van Dit jaar oktober tot november (toen is me pa er achter gekomen) ons weer voor gelogen. Ik zit met veel bangheid en alles in me kop. Ik blijf bij me pa wonen want bij me ma zie ik momenteel echt niet zitten. Heb vorige week gehoord dat we toch niet in ons huis kunnen blijven wonen en alles moet nog in gang gezet worden. Maar de scheiding blijft vast staan, zowel voor me moeder als voor me pa. Ik zit er erg moeilijk mee, want me moeder doet wisselvallig en me pa precies zelfde, hij zegt eerst het ene dan het andere. Ik kwam op deze site terecht en ik wilde jullie vragen om tips om te doen en jongens (of meisjes) dit ook zo hebben mee gemaakt en hun verhaal en tips te luisteren enzo. Want veel vrienden heb ik niet en wilde ook omdat het voor mij nog allemaal nieuw is enzo beetje verhalen aanhoren hoe andere dit zo hebben mee gemaakt en er van gelopen is. En ook best een grote vraag wat er ook bij mij rond speelt, me ouders zeggen dat ik niks kan in brengen op hun besluiten, maar omdat ik 19 jaar ben weet ik dat niet want me moeder had dat gezegd en ze kan ook kwaad hebben omdat ze dat zegt. Ik wil graag weten of ik veel kan doen of erin mee spelen over hun besluiten.

Hoi ik heb een vraag ik heb wat problemen met mijn stiefouders en vooral mijn stiefmoeder hebben jullie tips om hier mee om te gaan heel erg bedankt alvast