Ik doe een opleiding waarbij we groepsdynamica krijgen, hiervoor moesten we over een markante gebeurtenis een werkstuk maken en een presentatie houden. Mijn groepje had besloten dat ons onderwerp gescheiden ouders werd. Eigenlijk heb ik mij er nooit zo in verdiept, terwijl je het heel veel om je heen hoort (meer dan de helft van mijn vrienden en vriendinnen hebben gescheiden ouders). Totdat ik dus dit onderwerp kreeg en het stukje: wat zijn de gevolgen voor het kind moest uitpluizen. Vanavond was ik filmpjes voor de presentatie aan het opzoeken en uiteindelijk kwam ik via YouTube bij jullie terecht. Ik heb zowat bij alle filmpjes tranen in m'n ogen gehad, het is echt fijn dat er zoiets bestaat! Een site voor kinderen maar vooral voor ouders, die hier om advies kunnen vragen. Wat mij wel opvalt is dat er veel gepraat word over ouders die gescheiden zijn of gaan scheiden (logisch want daar zijn jullie voor). Maar in mijn geval is het heel anders. Mijn ouders zijn nooit getrouwd geweest dus echt ''scheiden'' is het niet. Toen ik een paar maanden in m'n moeders buik zat gingen ze uit elkaar. Toch zijn ze wel een lange tijd nog goed met elkaar om gegaan, vaak gingen we naar Centerparcs of deden we andere leuke dingen met elkaar. Uiteindelijk kreeg mijn moeder een andere vriend en mijn vader een vriendin, toen hebben ze hele erge ruzie gehad en sindsdien hebben ze nooit meer met elkaar gepraat. Dit is dus niet echt scheiden, één punt waarop ze uit elkaar gaan. Dit is een hele lange periode geweest waarin spanningen en stress heel erg naar voren kwam. Al m'n hele leven is het contact slecht tussen m'n vader en mij. Ik heb hem nu al 4 jaar niet gezien en 3 jaar niet gesproken. Waarom ik dit verhaal hier neer zet is omdat er veel word gesproken over hoe ouders het beste kunnen gaan scheiden, hoe kinderen zich voelen en hoe ouders hier het beste mee om kunnen gaan (echt heel fijn dat jullie dit doen). Ik weet bijna zeker dat er net zoals ik ook kinderen zullen zijn die een hele lange periode hebben meegemaakt, waarop ouders niet echt zijn gescheiden maar waar wel het zelfde effect zich heeft voorgedaan. Het is net alsof ze de helft van mijn leven bezig zijn geweest met scheiden zonder echt te scheiden. Het scheiden van m'n moeder en daarna van mij. Nu is het natuurlijk wel helemaal klaar maar ik vind het daardoor wel moeilijker om dit te verwerken. Ik heb geen idee of dit nuttig is om hier te plaatsen en of dit überhaupt de bedoeling was, maar misschien hebben jullie iets van tips voor mij? Hoe ik een ''lange scheiding, zonder echt te scheiden'' alsnog kan verwerken?

hallo allemaal ik heb een probleem en dat is: een jongen uit mn klas ( mn ex) heeft te horen gekregen dat zn ouders gaan scheiden (ik heb zelf ook gescheiden ouders) gisteren avond heb ik dit erge verhaal te horen gekregen wat ik heel sneu vind!! nu ik het gehoord heb zit ik hier mee en kan nergens anders aan denken ik heb zelfs een paar keer moeten huilen ps: moet ik hem tips geven en steunen of helemaal niks doen help me plzzzz geef snel tips groetjes danielle

Mijn ouders hebben kortgeleden besloten om uit elkaar te gaan. ze wonen nog wel bij elkaar want het huis van mijn vader is nog niet helemaal opgeknapt. laats zei hij dat hij er even tussenuit wou. een dag voor hij weg ging zag ik een bericht op zijn telefoon staan van een vrouw die zei: heei schatje ik heb de tickets ook al besteld. ik ben door zijn internet geschiedenis gegaan en daar zag ik dat hij haar pagina heel vaak had bekeken. ik weet niet wat ik moet doen. moet ik hem ermee confronteren? ook heb ik haar een paar keer privé gebeld. geen antwoord. alleen voicemail. ze heeft ook een dochter. ik ken haar ook van de vorige zomervakantie. toen was ze onze buurvrouw. wat moet ik doen?? help ! moet ik hem bellen??

Hey! Het is niet zo heel erg, maar ik wil het toch even kwijt. MIjn ouders zijn verre van verliefd op elkaar, ze haten elkaar denk ik net niet. Als mijn vader bijv. niet mee eet en dat tegen mij heeft gezegd en ik het vergeten ben te zeggen tegen mijn moeder, dan zegt mijn vader dat hij het tegen mij heeft gezegd en dan kijkt hij zo heel erg sip, zo van nu heb ik geen eten. Ik ben de tussenpersoon ! mn moeder mailt wel naar hem maar hij zegt ja dat heb ik niet gezien, of dat heb je niet verstuurd. Ook als mijn moeder iets zegt dan kijkt mijn vader heel boos alsof het gemeen is terwijl ze gewoon iets zei. Ze kunnen niet van elkaar scheiden omdat daar niet het geld voor is. Mijn vader geeft heel veel uit aan mij en mijn zusje terwijl hij schulden heeft ik snap er helemaal niets van. Dan zegt hij: ja ik ben toch al blut. Mijn vader heeft ook ruzie met zijn ouders en is heel jong het huis uit gegaan. Ik zie mijn oma en opa van mn vaders kant dus nooit. Ik heb wel eens van heel vroeger foto's gezien van hoe leuk ik met mijn opa speelde. Ik wil ze graag ontmoeten maar ik denk dat ze mij niet willen zien en dan denkt mijn vader waarschijnlijk dat ik voor hun ben. ik heb gevraagd wanneer ik het te weten zou krijgen en hij zei: als je 12/13 bent. Nu ben ik 13 en ik zeur de hele tijd maar hij zegt dan niet het juiste moment of verzint een smoes... Groetjes

Ik snap dit echt niet .. Waarom zegt iedereen altijd stiefmoeder of stiefvader als diegene nog gewoon een moeder of vader heeft?! Het is dan toch geen tweede moeder ofzo.. Je hebt maar 1 moeder en de vriendin van je vader is toch gewoon de vriendin van je vader en niet je stiefmoeder ..? Beetje een rare vraag maar in de meeste situaties snap ik dat echt niet, ik heb de vriendin van mijn vader nog nooit mijn stiefmoeder genoemd.

hi! mijn ouders zijn aan het scheiden en het is nogal een drama hier, ''jij hebt een ander!'' ''nee, jij hebt een ander!''. mijn 2 zusjes en broertje lijden er ook onder. kinderen horen, zien en voelen alles, elke spanning. mijn moeder wil terug naar haar geboorte dorp maar ik wil niet van school, net als mijn zusjes en broertje. mijn vader probeert in ons dorp te blijven maar ja... daar heb je ook geen garantie op. ik heb het vaak moeilijk en heb een keer zelfs over zelfmoord gedacht... maar ik heb vriendinnen waarmee ik kan praten. alsnog is het moeilijk. maar het ergste van een scheiding is... kiezen. iedereen zegt altijd ''je moet wel praten hé meid'', maar het lastige daarvan is dat iedereen een kant kiest, ook een therapeut... dat gaat vanzelf maar maakt het wel extra moeilijk. volgens mij kan iedereen daar wel in mee praten. nou ik moet gaan maar voor wie dit leest... GEEF NIET OP!

Hallo, mijn ouders zijn net in scheiding. Ik weet niet goed hoe ik hier mee om moet gaan. Natuurlijk ben ik heel verdrietig maar op school laat ik dat niet altijd blijken. Ik heb het aan 2 vriendinnen vertelt en verder weet mijn mentor het op school. Tegen degene die het niet weten doe ik maar normaal alsof er niks aan de hand is. Maar ik wil het eigenlijk helemaal niet verbergen. Ik wil dat ze weten waarom ik wel is een dipje heb zodat ze me kunnen begrijpen. Daarom wil ik het ze wel vertellen maar ik weet niet wanneer. Dat vind ik heel eng. Ik weet niet hoe ze zouden reageren. Er is echt nooit een moment voor. Weten jullie misschien een goede manier en moment om het te vertellen? Alvast heel erg bedankt! Xxx anoniempje

mijn telefoon is afgepakt voor 1 maand maar ik kan echt niet zonder mijn telefoon en een leen telefoon regelen lukt echt niet heeft iemand tips en als ik ga praten met me ouders ben ik bang dat ze boos worden dat ik er te veel om zeur a.u.b. tips ik vind het echt lastig

Heey, Ik appte met me vaders vriendin want ze stuurde een foto door van hoe mijn nieuwe kamer werd. En toen was ik bij mijn moeder, mijn moeder werd helemaal boos omdat ze dacht dat me vaders vriendin me gebruikte ofzo..? Het sloeg echt nergens op maar ze vind dus dat ik niet met haar contact mag hebben ofzo als we bij haar zijn.. Ik ben superboos maar dat laat ik niet echt merken want amders gaat ze me niet meer bij vriendinnen afzetten enzo en dat moet ik heel ver fietsen maar dit slaat toch nergens op?! Ik ben echt boos ze bedoelt het toch niet zo !!

Begin januari dit jaar kreeg ik vreselijk nieuws te horen, mijn ouders gingen uit elkaar. Ik raakte in paniek en wist niet precies wat ik kon verwachten. Nu, 8 maanden later, weet ik nog steeds mijn draai niet te vinden. Ik lach al mijn gevoelens weg, praat er weinig over en moet vaak huilen als ik alleen ben. Mijn ouders hebben geen ruzie met elkaar, maar voelen gewoon niks meer. Mijn vader heeft een nieuwe vriendin, wat de pijn niet verzacht. Ik heb geen idee wat ik moet doen, kan iemand mij helpen?