Hey allemaal, ik ben Marre en mijn ouders zijn gescheiden. ik heb er veel moeite mee, omdat mijn broertje en tweelingzus niet zo veel over de scheiding praten en ze laten het ook niet echt zien dat vind ik heel jammer, want ik praat er juist veel over, want als ik aan de scheiding denk dan krijg ik een hele zere buik en als ik dan met juf of mijn tweelingzus erover praat dan gaat de buikpijn weer weg dat is best wel raar maar dat maakt niet uit. ik heb gelukkig een hele goede band met mijn juf. ik praat super veel met haar over de scheiding en dan krijg ik ook geen zere buik meer en mijn juf zegt dat ik er heel goed over praat. ik heb er wel moeite mee om er met papa en mama over te praten, maar ik heb wel 1 keer met mama over gepraat dat was echt een opluchting en heel fijn. ik heb nog een gek iets, want soms droom ik dat ik met mijzelf praat over de scheiding maar dat is toch ook heel erg goed want dan praat ik over dingen dat mij dwars zitten. Maar nu heb ik wel veel vertelt en ik heb nog steeds een vraag. is het goed dat ik erover praat of zeg ik dan teveel ???? ik hoop dat jullie een beetje weten hoe ik me voel en hoop dat jullie veel reactie typen. doei en alvast bedankt.

Ik was 7 toen mijn ouders gingen scheiden. En eigenlijk heb ik aan die periode vooral leuke herinneringen, ik bekeek het blijkbaar van de positieve kant. Een nieuwe kamer, een nieuw huis, super spannend allemaal. Helaas kwam een aantal jaren later vaker mijn verdriet omhoog, want die had ik wel degelijk. Ik kon met beide ouders goed overweg, maar mijn verdriet kon ik niet bij ze kwijt. Ze waren dan wel gescheiden, maar gingen heel goed met elkaar om, ik heb weinig ruzie meegemaakt tussen hen. Ik moest maar blij zijn dat alles zo soepel verliep, dat mijn ouders in dezelfde straat wonen, dat we zelfs een keer per week met het hele gezin samen aten. Mijn ouders hebben altijd genoemd dat ze het beste voor mijn broer en mij hebben gedaan. En ook al besef ik dat, toch had ik verdriet, want ze zijn wel gescheiden. Al die jaren heb ik het eigenlijk daardoor maar een beetje weggestopt, ik moest inderdaad maar blij zijn dat het zo 'goed' is gegaan. Totdat ik twee jaar geleden mijn vriend leerde kennen. Hij was geïnteresseerd en vroeg mij dingen over mijn gescheiden ouders. Ik stond met mijn mond vol tanden... Ik kon weinig vertellen, ik wist eigenlijk niet eens waarom ze gescheiden waren. Alles heb ik weggestopt en ik besefte dat er thuis nooit echt over is gepraat. Vanaf dat punt is bij mij pas echt het balletje gaan rollen. Toevallig werd het contact tussen mijn ouders ook wat minder in die tijd (kinderen groter, minder overleg nodig). En ineens kwam het besef: mijn ouders zijn gescheiden, en het komt nooit meer goed. Ik heb altijd hoop gehouden kwam ik achter, ze konden toch zo goed met elkaar overweg? Nou, wie weet... Gelukkig kan ik er nu wel meer met mijn ouders en anderen over praten, maar voor mijn gevoel is de acceptatie nog heel ver weg. Dit heeft ook zijn uitwerking op mijn eigen relatie. En ik vraag me daarom ook heel erg af of dit herkenbaar is bij anderen. Ik heb moeite met vertrouwen, wat deels is ontstaan door de (voor mijn gevoel) plotselinge scheiding van mijn ouders vroeger, en door de verstandhouding met mijn moeder. Dit maakt het soms doodvermoeiend om een relatie te hebben. En het geeft me het gevoel dat ik faal, mijn ouders zijn gescheiden, en nu maak ik er zelf ook een zooitje van in mijn relatie. Acceptatie is het toverwoord volgens mijn vriend... Maar hoe kun je iets accepteren waar je dagelijks letterlijk mee wordt geconfronteerd? Professionele hulp heeft mij tot op heden nog niets kunnen bieden. Gelukkig heb ik een zeer geduldige en begripvolle vriend, maar als iemand een toverspreuk zou hebben voor dat toverwoord 'acceptatie'...

Heyy allemaal ik wil gwn even mijn verhaal kwijt ongeveer een jaar geleden heeft mijn vader bekent gemaakt dat hij is vreemd gegaan dit is nu nog steeds bezig en ik vind dit erg vervelden want ik wil geen contact meer met mijn vader maar hij probeert mij te dwingen dat lukt hem niet want ik sta stevig in me schoenen ( in ieder geval als dat wel zo is ) maar hij probeert mij telkens naar allerlei musicals mee te nemen en dan premières

Hoi, mijn ouders zijn al bijna 6 naar gescheiden. Ze hebben ook al 6 jaar geen contact met elkaar. Alleen via voogden en instanties die helpen. Mijn moeder had al een vriend voordat ze gingen scheiden maar dat ging weer uit. Iets voor de zomervakantie 6 jaar geleden hadden ze het verteld en die zelfde vakantie is mijn moeder met haar nieuwe vriend op vakantie gegaan. En mijn vader met mijn broer broertje en mij. Ik had altijd al een betere band met mijn vader. Ik lijk veel op mijn moeder waardoor dat botste. Ik wilde al gelijk meer bij mijn vader wonen. Ik moest naar een psycholoog. Kreeg een voogd. Na een jaar mocht ik eindelijk (revhter had het beslote) bij mijn vader wonen. Mijn vader had inmiddels ook een vriendin. Zij heeft 2 kinderen. In het begin vond ik het allemaal stom. Maar ik zag ze 1 keer in de 2 weken en dat meisje kon ik het wel mee vinden. Ik hoorde veel verhalen van mijn vader en moeder over elkaar. En ik werd gek en wist niet meer wat te geloven. Ik had veel ruzie met mijn moeder. Na 2,5 jaar kwam de vriendin van mijn vader en haar kinderen bij ons wonen. Ik zag dat niet helemaal zitten maar het was ook een beetje voor bet financiele plaatje, want anders moesten we verhuizen ( mijn vader betaald heel veel alimentatie aan mijn moeder). Maar al gauw was ik het helemaal zat en ging het berg afwaards. Allemaal dingen in huis ging ze veranderen. Klein voorbeeld: de klok hing al 8 jaar op die plek en ineens moest die ergens anders want zij wilde daar spullen hangen. Ik werd daar zo pissig over. Ik begon haar te zien hoe ze is. Koud, kill, onaardig, haar kinderen zijn de beste. Ze probeert in elk modeplaatje thuis te horen. Ze kleed zich als een tiener terwijl ze 50 is ofso. Mijn vader geeft veel aandacht aan mijn broertje. Mijn broertje heeft een verstandelijke beperking en adhd. En de rest gaat naar de stief mensen. ( als hij al thuis is. Hij is eigenlijk altijd aan het werk) en naja als er 2 minuutjes aandacht per dag naar mij gaan is het veel. ik ben alleen maar beneden als er niemand thuis is van de stief fam. zit voor de rest alleen maar op mijn kamer. De band tussen mijn vader en mij is eigenlijk helemaal weg. Hij begrijpt en luistert niet naar mij over wat ik vind van de stief familie. Ik word echt gek thuis. Denk ook dat ik weer week om week ga wonen want haal er niks uit om meer bij mijn vader te wonen. Zie de stieffamilie meer dan mijn vader. Ik ben een stukje van mijn huis en een stukje van mijn vader kwijt. Het doet veel pijn en maakt me verdrietig. Ik wil geen band met mijn stiefmoeder ik wil gewoon mijn vader terug. Soms herken ik hem niet eens meer. Hij is zo veranderd. De band met mijn moeder gaat velen male beter. Ben daar super blij mee!! Ps. Ik wilde eigenlijk alleen even mijn verhaal doen.

Hey, Mijn ouders zijn net gescheiden. En mijn vader woont ergens anders. Ik ben best verdrietig alleen ik durf dit niet tegen hen te vertellen. Mijn zus van 17 doet dit wel en staat erg aan mijn vaders kant. Mijn moeder heeft een nieuwe vriend. K heb m al gezien ik vind hem maar niks. Maar ja als zei er gelukkig mee is. Heeft iemand tips om dit tegen mijn ouders te vertellen? Ik kan me op school ook niet echt meer concentreren. helppp! groetjezzzzz

hoi mijn ouders zitten nog steeds in een scheiding al een jaar. ik heb er heel veel moeite mee maar dat laat ik niet zien en blijf altijd heel vrolijk. ik wil er graag iets over vertellen in de klas, mijn juf zegt: 'dat wil ik wel een keer.' dat heb ik weer tegen meester gezegd maar hij zegt: 'ja maar ik zou nog niet te veel zeggen.' wat moet ik doen?????

Ik hou niet zo erg om te praten over al het gedoe met mijn ouders, maar ik heb nooit echt het gevoel dat mensen mij begrijpen als ik zeg hoe moeilijk het af en toe kan zijn en hoe een klap het is voor jou als kind om een scheiding van je ouders mee te maken. Daarom plaats ik dit hier waar ik denk dat mensen het wel begrijpen, ik moet gewoon even mijn verhaal kwijt. Je hoeft het niet te lezen ik wil gewoon dat ik het verhaal eens in het kort heb opgeschreven. Ik was een jaar of 4 jaar oud toen mijn eigen ouders uit elkaar gingen. Dit was voor mij en mijn zussen in die tijd erg verwarrend. Maar gelukkig ging de scheiding niet met teveel ruzie. Maar het zorgde er wel voor dat ik en mijn zussen wat minder zelfverzekerd waren. Het ergste was dat met mijn ex-stiefvader waarmee me moeder later een reactie kreeg. Mijn moeder had nog een kind met hem gekregen ze was een jaar of 3 (ik toen 10) toen we naar Noorwegen emigreerde. Dit vond ik toen de tijd al niet te leuk omdat ik natuurlijk alles moet achterlaten in Nederland. Maar een maand of 5 later toen ik de ik me daar thuis begon te voelen ging het helemaal mis tussen mijn moeder en mijn stiefvader. Hij was vreemd gegaan en wou me moeder verlaten. mijn moeder was er kapot van. 1 maand lang hebben we iedere dag ruzies moeten aanzien, dingen die kapot worden gegooid, mijn zusje was vreselijk aan het huilen. We wisten echt niet wat we moesten doen als kind zijnde. Na deze tijd zijn wij weer terug verhuist naar Nederland en kon ik weer alles achterlaten wat ik daar had opgebouwd Ik ben zelf niet het persoon dat graag zijn gevoelens uit over dit soort dingen maar ik kan toch wel zeggen dat door deze ervaring ik een moeilijke tijd heb gehad die ook erg mijn sociale leven beïnvloeden. Gelukkig ben ik er door positief te denken gewoon weer overheen gekomen zonder hulp. Ik heb mijn plezier gevonden in spontaan zijn. Ik hou er van om andere mensen te laten lachen. Ik sta nu ook heel positief in het leven maar toch zullen de herinneringen mij wel blijven achtervolgen (zoals ik al zei, ik wou gewoon even mijn verhaal in het kort kwijt. Maar bedankt als je het toch hebt gelezen)

hoi ik heb er nog veel last van mijn thuis is alles anders mijn vader werkt allen maar en mijn zusje heeft nooit zin in iets daarom doe ik alles in huis hij krijgt alleen maar telefoontjes ik heb ook veel stemmen in mijn hoofd en vaak hoofdpijn en buikpijn en ik slaap niet mijn moeder is daar best onrustig over daarom ga ik naar iemand die met mijn gaat praten hoop dat het werkt misschien hebben jullie hier wat aan :):(:):(

moet morgen een dyslexie test doen, mijn vader beloofde mee te rijden maar na heel veel mailtjes en sms'jes van mijn moeder naar mijn vader blijkt dat hij ons keihard laat vallen voor een andere vrouw die niet wil dat we contact hebben! met kerst en oud en nieuw is hij mij ook al niet komen halen... in plaats daarvan heeft hij scarface op zijn arm laten tatoeëren pff ... waarom moet ik hem vader noemen?? ik weet alleen dat ik een moeder heb die alles alleen moet doen...

hoi mijn ouders hebben alle bij een nieuwe vrienden-vriendin ik heb er geen last van mijn moeder houd het rustig maar mijn vader wat minder want mijn moeder facetime met haar vriend en mijn vader laat haar al slapen en eten nou ja mijn moeder haar vriend komt elke dinsdag eten . mijn moeders vriend heeft een zoontje en mijn vaderś vriendin heeft een zoontje en een dochtertje dus dat is dan ook heel leuk . ik zou zegen probeer leuken dingen te doen met je stief ouders :):):)